schreeuwend meisje in de regen

Overschreeuw jezelf niet langer

Kijk eens goed naar me. Nee, ik bedoel echt goed. Wat zie je? Een meisje met lang haar, bruine ogen. Leren jasje, zwart rokje. Niet opvallend. Ik zou zo zomaar naast je kunnen wonen. Maar ik, en met mij vele andere onopvallende jongeren, ben gediagnosticeerd met een psychische stoornis. Misschien woont één van hen wel echt naast je, dat zou zomaar kunnen toch? 

Geniet of ik schiet: wij zijn geraakt. Wij zijn vastgelopen, konden niet voldoen aan de geboden van dit leven. En ik, ik wil mijn tijd hier benutten om wat tegen die geraakte jongeren te zeggen, maar ook als je niet verwond bent mag je luisteren. Wat zeg ik, moet je luisteren. Het leven schiet misschien niet tegen jou aan, maar datzelfde leven schiet ongetwijfeld wel onder je door. In deze prestatiegerichte maatschappij mag je jezelf zonder burn-out een geluksvogel noemen. En aan dat besef zou je zomaar wat kunnen hebben.                                                  

Mijn boodschap vandaag aan iedereen is: Je bent niet gek als je lijdt aan dit leven. Lijdt aan jezelf. Lijdt aan de wereld. Want ja, je hebt gelijk, de wereld is niet mooi. Ondanks alle schijnbare pracht van nu. Ja, de aarde juicht van haar schoonheid, de geluksvogels zingen. Maar tegelijk schreeuwt zij. In aantasting, in de lelijkheid van het asfalt en beton. In smeltende poolkappen. In kwetsbare kinderen. In miljoenen slachtoffers van onrecht en ontucht. 

Ik en vele andere met mij zijn ziek verklaard, maar misschien is de ‘gezonde’ rest van de mensheid, wel veel zieker. De mensheid die onverstoorbaar leeft en het schreeuwen negeert. De aarde overschreeuwt, leeft en feest. Maar omdat ik en jij onszelf hebben overschreeuwd, voel je het, zie je het verlies, de vervreemding, de pijn. En daarmee behoor je in mijn ogen tot de mooiste en puurste categorie van de mensheid. Besef dit. 

Wat doe je met dit besef? Niet in je bed blijven liggen, neem ik aan. Geen afscheidsbrieven schrijven. En al helemaal niet jezelf ook nog verwaarlozen. Want jij leeft. Jij voelt. Jij ziet nog. In de mooiste en puurste vorm nog wel. 

Je bent niet voor altijd een pessimist als je tijdens regen de zon mist. 
Het is alleen een teken dat je niet beseft dat ook regen een zegen is. 
Focus je energie op de knop die je gaat omzetten.
Want jij kiest namelijk echt zelf hoe je je na dit teken gaat opstellen. 

Daarom wil ik je iets vragen. Ik daag je uit. Leef een leven van kwaliteit. Leef een leven van kwetsbaarheid. Leef een leven van kostbaarheid. Ga nooit meer terug naar de oude ik die, naast de aarde, zichzelf heeft overschreeuwd. Maar omarm je nieuwe ik die de aarde een stukje mooier maakt. Laat de aarde zingen door goed voor jezelf te zorgen. Laat alle feestende losers zien wat je kan betekenen in jouw stukje paradijs. Want dat kan je, omdat jij leeft. Voelt. En ziet. En nee, dat hoeft niet onopvallend. Schreeuw maar van de daken dat jij weet hoe dit leven werkt. Dat je leeft, voelt. En ziet.    

Lees ook:

  • Mijn gedachten... mijn gedachten stoppen ze niet. Ze kloppen niet. Althans dat is wat ik steeds hoor. Maar waarom zijn ze er dan en waarom voelen ze zo waar? Mijn gevoelens, mijn emoties stoppen niet. Van verdrietig naar angst, van…

    Bloesemblaadjes aan boom

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.