En dan de finale diagnose…

Overcompenseren

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen

Trigger WarningDeze blog gaat in op euthanasie en suïcidaliteit

Mijn lichaam schreeuwt het uit. Ik probeer rationeel te denken. Binnen twee weken krijg ik antwoord. HET antwoord. Het antwoord op mijn vraag: mag ik euthanasie? Spannende dagen. Verschrikkelijk. Hoe kom ik die dagen door?

Overcompenseren. Heel erg overcompenseren. Heel veel doen, vooral voor anderen. Mezelf voorbij lopen. Niet willen denken, alleen maar doen. Gedachtes op nul willen zetten, niet willen doen… wat natuurlijk niet lukt. Overcompenseren. Teveel geld uitgeven aan je hobby zodat je bezig kunt blijven terwijl je nog genoeg hobbyspullen hebt liggen. Overcompenseren: dag en nacht voor anderen klaar staan terwijl je zelf een wrak bent. Terwijl het bloed bijna het elk uur van je lijf afloopt. Letterlijk helaas. Maja, je moet wat.

Vorige week werd ik ineens gebeld door het FACT-team van de GGZ instelling waar ik zit. Ik had mijn psycholoog twee mailtjes gestuurd en hij was bezorgd maar had zelf geen tijd. Ze vroegen hoe het ging. Ja klote natuurlijk.

Of ik de dagen een beetje doorkwam: overcompenseren.
Waar ik behoefte aan had: dood, eeuwige rust. Mijn moeder weer zien.
Hoe ze me konden helpen: niet, niemand kan me nog helpen.
Of ik suïcidaal was: altijd.

Opeens besefte ik wat. En daar ga ik het tijdens het volgende gesprek over hebben met mijn psycholoog. Door het euthanasietraject is eigenlijk de dood van mijn moeder nooit echt aan bod gekomen. Oké, ja, er was de politie die langs moest komen omdat ik mijn huisje in elkaar sloeg en de opname. Maar écht erover praten hebben we nooit gedaan.

Praten over mijn doodswens, dat hebben we tot in den treure gedaan. Ik heb behoefte om te praten over de dood van mijn moeder. Hoe oneerlijk ik het vind. Hoe erg ik haar mis. En dat ik zo graag naar haar toe wil. Ik had nog zoveel dingen tegen haar willen zeggen. Maar dan komen de tranen weer. Nu ook weer. Zodra ik over haar praat komen de tranen. Maar dat is toch niet zo vreemd? Het is nog maar 3,5 maand geleden.

Op de achtergrond speel ik continu het nummer ‘Dit was je leven’ van Marco Borsato af. Het gaat over zelfdoding.

”want zo is het leven,
geluk en verdriet.
het werd je gegeven,
maar je wilde het niet.
ben je nu gelukkig,
of heb je nu spijt?”

Nee, spijt zal ik nooit hebben/krijgen.

In Memoriam: Aurelia – @dsmmeisjes

Lees ook:

  • Meisjekijktinspiegel

    Volgens mij begin ik me langzaam te realiseren dat het niet weg gaat. Dat ik niet beter word, dat ik ermee moet leren leven. Dat ik moet gaan accepteren. Het gaat goed. Ik voel me…

  • Dwangmatige persoonlijkheidsstoornis?

    Mijn gedachten razen voort. Er zit geen stop op. Ik word soms zo gek van mijzelf. Ik moet van alles en alles moet perfect. Bij mij is vrijwel alles doordacht, zelfs de kleine dingen die…

  • woman street walking girl

    Mijn depressie verdween toen ik al mijn valse zekerheden opgaf. Alles waarvan ik dacht niet zonder te kunnen, liet ik los. Toen rouwde ik erom. Daarna voelde ik me vrij. Het leven voelde schoon en…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.