Over pesten

Basisschool

Van de periode op de basisschool herinner ik mij niet zoveel. Dit kan te maken hebben met trauma, maar dat weet ik niet precies. Ik herinner mij vooral groot gevoel van onveiligheid.  Ik voelde mij niet begrepen en niet gezien door de leerkrachten van toen en ik vond het moeilijk om contact te vinden met medeleerlingen. Ik noemde het geen pesten, maar eigenlijk gebeurde het vaak dat ik genegeerd werd door veel klasgenoten. En als ik contact zocht werd er gezegd: “wat doe je hier?” Oftewel, ik was niet welkom, dus maakte ik mij zo onzichtbaar mogelijk.

Middelbare school

Hier begon ik meer last te krijgen van het pesten, omdat het me heel onzeker maakte. Ik zou raar zijn, stinken, gekke kleding dragen en ik werd opnieuw buiten gesloten. Er werd achter mijn rug om gepraat, terwijl ik het kon horen. En ik kreeg een bijnaam die de pesters gebruikte om over mij te praten. Voor mijn toen al niet geweldige zelfvertrouwen was dit niet goed. De deuk werd groter. Ik begon me steeds meer te voelen alsof ik niet paste in deze wereld en trok me steeds verder terug. In de hogere klassen werd het pesten op school minder, maar raakte ik door een combinatie van factoren in een depressie. Het gevoel niet te passen in deze wereld werd nog groter. En de gedachte niet geschikt te zijn voor het leven begon mijn dagen te beheersen.

Digitaal pesten

Ik had te weinig vertrouwen in de mensen om me heen, of wilde hen niet belasten met hoe ik me voelde, dus had ik in die periode het internet waarop ik dat kwijt kon. Er waren een aantal websites waar ik regelmatig kwam. Op één van die websites begon het digitaal pesten. Ik kreeg berichtjes waarin stond dat ik waardeloos was, en dat ik het maar beter op kon geven, omdat mijn leven nooit iets zou worden. Er werd gezegd dat ik mezelf maar beter dood kon roken of mezelf andere destructieve dingen aan moest doen. Gezien het feit dat ik behoorlijk depressief was in die periode waren die berichten een trigger voor meer destructieve gedachten en neigingen. Ik kwam minder op de website en hield contact met de mensen waarmee ik wel een positief contact had.

Aan de pesters van toen:

Ik ben het wel waard, dus jullie hebben ongelijk! Jullie hebben me samen met andere gebeurtenissen in mijn leven wél een aantal flinke deuken gegeven, maar ik ben er nog steeds. Ik maak wat van mijn leven, en ik heb geleerd dat ondanks dat ik beschadigd ben door vroeger, er redenen zijn dat ik het wél waard ben om te leven. Het waard ben om goed voor mezelf te zijn. Ik ben het waard om de liefde van anderen en van mijzelf te ontvangen. Ik ben niet raar. Ik ben gewoon steeds meer mezelf en dat is genoeg. Ik mag gewoon zijn.

Bovenstaande betekent niet dat ik ook altijd zo denk, omdat ik soms nog steeds leef met de overtuigingen van vroeger. Maar ik leer door mijn therapie steeds meer over waar de negatieve gedachten die ik heb vandaan komen. En ook over de redenen waarom sommige delen van mij deze in stand houden. En dat ik er positieve tegenhangers tegenover mag zetten, want dat ben ik ook waard.

One Comment

  1. Pesten is zo’n raar fenomeen, de gepesten krijgen er littekens van en ik vermoed dat de pesters die ook hebben… er is in ieder geval iets aan de hand als je naar elkaar gaat wijzen of mensen gaat uitsluiten, als heb lekker in je vel zit is het niet nodig. Ik hoop dat je er los van komt, sterkte Lelie.
    Anne onlangs geplaatst…Naar huisMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.