Over je vermoeidheidsgrens gaan

Waar liggen mijn grenzen?

Ik heb al een aantal jaar last van depressie. En ik ben hard aan het vechten naar herstel. Maar dat valt nog niet mee. Want waar liggen mijn grenzen? Waarom word ik zo ontiegelijk onderuit gehaald als ik net iets te ver erover heen ga? Wat kan ik nog wel aan? Waarom kan ik niet wat een gemiddelde leeftijdsgenoot wel kan?

Zoals een volledige opleiding volgen, daarnaast werken, afspreken met vrienden enzovoort. Het frustreert mij enorm dat mij dat niet lukt, ik probeer het wel steeds maar daarin ga ik vaak over mijn grens en raak ik overprikkeld en oververmoeid. En dan slaat de depressie recht in mijn gezicht terug. Ik kan/wil dan niet meer uit bed komen, alleen maar willen slapen, nergens zin in. En zelfs mijn masker opzetten naar de buitenwereld lukt dan niet meer.

Dat is zo ontzettend frustrerend. Maar de weg naar herstel is een leerproces, en dat gaat met vallen en opstaan. Soms is het opstaan zwaar en lastig maar ik blijf doorgaan! Dat maakt me sterker!

Deze week ben ik weer eens nogal onderuit gegaan. Het weekend was ontzettend zwaar en maandag had ik best wel zware therapie en ben daarna naar mijn stage gegaan om wat administratief werk voor ze te doen, dinsdag ochtend ben ik bij de huisarts geweest om te vragen of ik mocht het zover komen dat ik niet beter wordt(uitbehandeld ben) dan euthanasie kan krijgen. Dit was zoals je je misschien wel kan voorstellen geen gemakkelijk gesprek. Ik was best emotioneel daarna, had toen nog wel even met mijn psycholoog gebeld om dat te bespreken.

Daarna ben ik naar school gegaan. Ik had toen eerst les op school en daarna moest ik met nog een aantal andere studenten en twee docenten voor een project een presentatie geven elders. We moesten daarvoor een uur in de auto zitten. De presentatie op zich was al spannend maar ook nog zo lang in de auto zitten was best vermoeiend (en ik reed niet eens). Daarna moest ik haasten om op tijd bij een vriendin te zijn om mee te gaan naar een wedstrijd. Toen we terug kwamen kon ik gelijk door naar het ziekenhuis omdat mijn broertje daar lag (gelukkig niks ernstigs achteraf). Maar ik lag pas om 2 uur ’s nachts in bed en de volgende dag had ik een hele dag stage. Daar ben ik heen gegaan, hele dag volgehouden, om 5 uur snel naar huis om te eten en toen weer terug om een pony te rijden voor een cursus (ik moest een proef rijden en anderen gingen dat beoordelen).

Op dit punt ben ik te ver over mijn grens gegaan waardoor ik donderdag en vrijdag niet naar school kon. Ik was veel te moe en vooral vrijdag erg somber. Na veel uitrusten, slapen en vriendelijk proberen te zijn naar mezelf is het me zaterdag gelukt om te werken.

Ik merk dat mijn grenzen veel korter bij zijn sinds de donkere koude dagen er weer zijn. De afgelopen jaren heb ik hier minder last van gehad dan nu. Dit maakt het extra lastig omdat ik denk meer te kunnen dan dat ik werkelijk kan. Maar zo nu en dan word ik even hard met m’n neus op de feiten gedrukt door mijn lichaam en geest maar ook door mijn behandelaar. Hierdoor word ik me wel bewuster van waar mijn grenzen liggen. Maar toch blijft het ontzettend moeilijk om NEE te zeggen. Overal zeg ik ja op en dat is misschien wel mijn grootste valkuil, maar ook leerpunt!

Fall 7 times,
But stand up 8!

Vallen maakt niet uit, het belangrijkste is dat je weer opstaat, en sterker bent dan daarvoor! Van fouten maken of vallen leer je en dat kan je de volgende keer meenemen om de fout of het vallen voor te zijn!

Maar mijn belangrijkste tip; Geef jezelf de tijd!

One Comment

  1. Als ik je activiteiten en gesprekken zo lees en de lange dagen die je maakte deze week dan kan ik me bijna niet voorstellen dat dit iets is wat een gemiddelde leeftijdsgenoot ook allemaal doet?

    Ik denk dat de illusie van het alles maar moeten kunnen en succes uitstralen (vooral op social media) doodvermoeiend is voor heel veel (jonge) mensen. Het continu vergelijken van jezelf met anderen is een recept voor ontevredenheid en jezelf opjagen naar beter en meer.. Dat in combinatie met moeilijk “nee” kunnen zeggen (want ja.. maakt populairder) is wel een recept voor (dood)vermoeidheid.

    Sterkte. Ik hoop dat je heel goed “nee” gaat leren zeggen waarmee je tevens heel goed “ja” leert zeggen tegen jezelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.