Over de rots heenkijken

Over de rots heenkijken

Het is zo verdomd zwaar en soms ondraaglijk om maanden of jaren lang te moeten vechten voor het beter worden van een ernstige psychische stoornis. Als je na heel lang en heel hard werken – met kleine en grote overwinningen achter je – kijkt naar waar je nu staat en je merkt dat je je nog hetzelfde voelt als toen je aan het begin van alles stond… hoe hou je dan nog hoop?

Een week geleden had ik mijn vader aan de telefoon. Huilend zei ik dat ik niet zag hoé het dan beter aan het worden was. Toen zei hij iets dat me raakte. Hij gebruikte een metafoor om mij duidelijk te maken dat ik wel degelijk goed bezig was. Dat ik wel degelijk op weg was naar herstel – ook als ik me nog steeds even slecht voelde als helemaal aan het begin:

Op je ‘levensweg’ kom je af en toe stenen tegen die je moet verplaatsen om verder te kunnen. Eén steen verplaatsen en je kunt weer doorlopen. Bij een psychische ziekte kom je opeens een enorme stapel stenen tegen die de hele weg blokkeren. Met één steen verplaatsen kom je niet verder. Sterker nog, het hele uitzicht op de weg wordt geblokkeerd. Je toekomstperspectief is verdwenen. 

Gedurende je proces van herstel verandert er wel iets. Bij iedereen kunnen dat andere dingen zijn. Bij mij was dat bijvoorbeeld dat ik na een aantal maanden waarin ik niets meer aan zelfzorg deed ik weer begon met aankleden, douchen en eten (ook zonder trek). Gedurende het jaar nam mijn schuldgevoel af, gingen mijn ouders mij beter begrijpen, werd ik beter in het delen van mijn gevoel en leerde ik om eerder hulp te vragen. Na anderhalf jaar lukte het me een paar weken geleden weer voor het eerst om echt iets voor mezelf te durven doen zoals een kopje thee maken. 

Er is dus heel veel veranderd. En ondanks al die “dingen die beter gaan” voel ik me nog slecht. Niet gewoon slecht. Extreem slecht. En ondanks al die positieve veranderingen geloof ik nog steeds niet dat ik me ooit weer normaal ga voelen. Maar dat is niet omdat wat ik doe geen zin heeft. Dat is omdat ondanks al die stenen die ik heb weggehaald er nog een hele stapel voor mij ligt. Deze beneemt mijn zicht op de weg daarachter.

Tijdens mijn herstel haal ik stukje bij beetje de stenen weg. Ondanks dat ik zo hard bezig ben komt mijn gevoel nog steeds niet mee. Het is dus niet gek dat ik me na een tijdje afvraag wat voor zin het allemaal heeft. Maar de stappen die ik maak, de stenen die ik weghaal, zijn de voorwaarden om ooit weer over de weg te kunnen lopen. 

En misschien duurt het nog wel even voordat mijn berg met stenen laag genoeg is geworden om er voor het eerst weer overheen te kunnen kijken. Daarna duurt het vast nog weer een hele tijd voordat alle stenen weg zijn en ik eindelijk weer verder kan lopen. Maar ik ben dus bezig. Ik ben heel hard bezig. En elke stap die ik zet, elke dag die ik verder kom, alles wat ik tegenkom en leer over mezelf en mijn depressie is een stap voorwaarts. Ook als mijn gevoel er pas mijlenver achteraan komt.

4 reacties

  1. Ja het is een enorm werk… Het enige voordeel is dat, als je weer wat zicht hebt, je bij de volgende berg eerder gelooft dat dat zicht er ook wel ergens achterligt… succes met stenen sjouwen!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Zwaar

  2. Als ik dit lees wordt ik vervuld met een gevoel van trots en hoop. Dat je ondanks hoe moeilijk je het hebt, je hier een positieve tekst van kan maken vind ik zo knap! En daarnaast geeft het me hoop, dat er ooit een einde aan komt, zelf zie ik ook al lange tijd geen uitweg meer, maar als ik dit lees heb ik even het gevoel dat we samen vechten, dat we het niet alleen hoeven doen. Ik wens je alle succes met de komende stenen, en ik kan alleen maar hopen dat het er minder zijn dan je denkt. Heel veel liefde en steun

    1. Lieve LeidseStudent, dankjewel voor je lange berichtje onder mijn blog. Ik ben er stil van. Wat fijn dat ik je door mijn tekst over de stenen iets van hoop en kracht heb kunnen geven. Jouw bericht doet datzelfde weer met mij! Ik ga graag het gevecht samen met jou aan. En ik heb er wel vertrouwen in dat wij het kunnen. Heel veel kracht en sterkte toegewenst, van Sarah.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.