Oude patronen, nieuwe patronen

We hebben allemaal oude patronen en nieuwe patronen. Oude patronen heb je jezelf vroeger aangeleerd, soms al als peuter of kleuter. Een aantal zijn nuttig, veel ook niet meer, maar omdat het een patroon is blijven we het toch zo doen. Nieuwe patronen ontwikkelen we als volwassene en in tegenstelling tot vroeger hebben we hier veel meer invloed op en kunnen we hier eigen keuzes in maken. Helder!

Dus, het plan: ik laat mijn oude patronen los. Ik beschadig mezelf niet meer en ga niet meer mee in de gedachte dat ik niets waard ben. Ik maak nieuwe patronen, ik ga mijn emoties toelaten en uiten. Ik ga op mezelf vertrouwen en doen waar ik goed in ben. Prachtig plan! Alleen verloopt de uitvoering zacht gezegd… schokkerig, alsof de elektriciteit niet goed werkt. Soms vallen de lichten uit, dan gaan ze ineens weer aan. Soms knipperen ze alsof ze in gevecht zijn met zichzelf: aan! Uit! Aan! Uit! Aan! Uit!

Ik besluit mezelf niet meer te beschadigen, doe al mijn spullen die hiermee te maken hebben weg. Ik vertrouw op mezelf, ga gastlessen geven, blogs schrijven en zelfzorgdagen organiseren. Ik hou van mijn nieuwe patronen! Het licht is aan. Maar mijn oude patronen zijn ook nog erg vertrouwd. Als jij je angstig en kwetsbaar voelt, ga je dan naar iemand die je net hebt leren kennen, of naar een vriendin die je al jarenlang kent? Goed, de vriendin die je lang kent is misschien niet altijd even meelevend, maar je weet wel wat je aan haar hebt. Vooral wanneer ik moe ben, mezelf overbelast heb of als iets me erg geraakt heeft zijn mijn oude patronen veel makkelijker bereikbaar dan de nieuwe patronen. Die lijken dan ineens eng en onbetrouwbaar.

Mijn gedachten komen terug: denk je nou echt dat je wat van je leven kan maken? Wie denk je wel niet dat je bent? Maak jezelf nu maar kapot. Het licht is uit. Misschien is dat wel een goed idee, geeft het even rust… Nee! Ik wil dit niet meer. Ik ga het anders doen (aan, uit, aan, uit).

Maar waar zijn mijn nieuwe patronen nu? Gisteren kwamen ze zo natuurlijk en nu ben ik ze vergeten. Er was iets met contact maken of schrijven of naar buiten gaan of tekenen. Maar dat is eng, want daardoor zou ik nog meer kunnen gaan voelen! Ja, dat is ook de bedoeling. Maar dan beschadig ik mezelf! Nee, dat doe je nu niet meer. Je kan ook zonder.

En zo gaat het regelmatig bij mij van binnen, in vele variaties, maar ze komen op hetzelfde neer: de oude patronen trekken aan me, maar ik wil ze niet meer, ze voldoen niet meer. De nieuwe patronen voelen soms heel goed, soms kan ik ze niet vinden en soms jagen ze me angst aan.

Oude patronen loslaten, nieuwe patronen eigen maken, het klinkt zo simpel. Het is constant zoeken, werken, naar mezelf kijken, keuzes maken. Maar het is het helemaal waard, want de momenten dat ik echt in mijn nieuwe patronen zit, nieuwe gedachten; nieuwe gevoelens, nieuwe handelingen, dan voel ik me levendiger en energieker dan dat ik me ooit in mijn oude patronen heb kunnen voelen.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.