Opnieuw leren leven

Soms weet ik niet meer of ik al zo was, of dat ik zo geworden ben. Zo verlegen, zo gevoelig voor prikkels, zo angstig, zo mensenschuw. Zat het altijd al in me en was het slechts bedekt met een laagje extravert vernis? Wachtend op iets dat het zou onthullen, in gang zou zetten? Kwam mijn ware aard naar boven of is mijn ware aard nu juist bedekt door de psychische klachten? Wie ben ik, wat komt er door een stoornis en wat door mijn karakter?

Ik kijk in de spiegel en in mijn ogen zie ik een meisje van drie. Ik lijk zo jong, terwijl ik al 24 ben. “Je bent net een puppy” zegt mijn psychiater wel eens. En zo voel ik me ook. Overenthousiast en onbeholpen, maar soms ook angstig piepend onder een bank, overweldigd door de wereld.

Ik kijk om me heen. Mensen lopen rechtop, praten met elkaar, lachen met elkaar, maken oogcontact. Een gewone werkdag, een normaal leven? Of is dit ook weer die vernislaag en gaat er vanalles achter schuil? Ik kijk toe en snap niet hoe ze het doen. Het lijkt hogere wiskunde, terwijl ik zit te kijken naar normaal menselijk gedrag.

Op oude voet verder gaan, ging letterlijk niet meer. Ik stortte in, kon helemaal niks meer. Het kostte me jaren om weer dingen te kunnen; boodschappen doen, eten koken, beetje schoonmaken, koffie drinken in een cafétje. Kleine dingen die zo simpel lijken en ineens onmogelijk waren geworden. Inmiddels bezit ik deze ‘basisvaardigheden des levens’ weer een beetje. Maar nu moet ik verder en ik klap ineens tegen een onmogelijk hoge drempel op. Want het normale leven… Hoe werkt dat ook alweer?!

Ooit had ik een baantje, ging ik naar school, had ik tig hobby’s en vrienden. Het was druk en ik was heus wel eens moe of gestrest, maar ik hield het wél vol. Ik kon het en het lukt me, maar nu voelt het alsof ik de Mount Everest moet beklimmen, terwijl iedereen om me heen gewoon keihard die berg op rent en ik alleen maar denk: hoe zit ik mijn ene voet voor de andere? Werken de spieren in mijn benen eigenlijk nog wel?

Ik denk dat ik moet oefenen met hele kleine dingen: een paar uurtjes naar college, een klein kopje koffie met een vriendin, meegaan naar een familiediner. Want of ik nou al zo was, of door de omstandigheden zo ben geworden; ik leef nu. En ik leef hiermee. En als je iets wilt leren zul je het moeten proberen. Heel vaak en eindeloos, tot je eindelijk begrijpt hoe het werkt.

Ik wil (weer) leren hoe het leven werkt. Ik wil niets liever dan dat. Ik wil zo graag dat het soms pijn doet. Helemaal als ik naar al die mensen kijk die het wél lijken te kunnen.

4 Comments

  1. Ik vraag me na al die jaren ook wel eens af wie ík ben en wat de stoornissen zijn. Ze horen bij mij, in ieder geval voor nu, dus zijn ze op die manier ook een beetje mij. Ondertussen voel ik angst en nieuwsgierigheid om er achter te komen wie er overblijft als ik de labeltjes kan wegstrepen…
    Miepke onlangs geplaatst…Dat heb ik nou ook!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.