meisje dat op bed zit

Opnieuw in opname

Vandaag ben ik weer opgenomen, een opname waar ik al maanden op heb gewacht. Dit is mijn tweede opname in deze kliniek, en inmiddels is dit al mijn zesde opname. Dus ik mag het van mezelf niet meer spannend vinden om opgenomen te worden, want je zou toch denken dat het went? En een klein beetje is dat ook wel zo.

Maar om eerlijk te zijn vind ik het toch spannend, vooral omdat ik weer in een hele nieuwe groep terecht kom. Over het algemeen kan ik eigenlijk altijd wel met iedereen overweg. Maar toch zit er een stukje verleden in de weg. Vroeger ben ik namelijk jarenlang gepest en dat maakt het in deze situaties toch altijd lastig, wat als ik weer buiten de groep val? Nou weet ik dat in de meeste klinieken groepsgenoten niet zo snel onaardig zouden gaan doen, of me zouden gaan pesten. Maar toch is er dat stemmetje dat zegt dat ik altijd op mijn hoede moet blijven.

Ik zit nu alleen op mijn kamer en ik voel me eenzaam. Thuis ben ik ook alleen, maar op een een of andere manier voel ik me in klinieken toch vaak eenzamer, gewoon omdat ik uit mijn vertrouwde omgeving ben en ineens tussen wildvreemde mensen zit. Ik ken de therapeuten voor een groot deel gelukkig wel, maar toch zal ik niet zo snel naar hen toegaan. Ik heb het idee dat ze nog dezelfde vrouw voor zich zien als toen ik hier de vorige keer weg ging. Maar inmiddels ben ik veranderd. Ik ging weg in een crisis, zo zwaar in crisis dat ik twee weken voor mijn ontslagdatum nog een suïcidepoging deed en uiteindelijk door de politie werd teruggebracht naar de kliniek. Ik zat huilend in de armen van mijn behandelaar en zei dat ik echt niet meer wilde leven. We hebben toen zelfs de aanmeldformulieren voor de levenseindekliniek opgezocht. Mijn enige doel was dan ook nog om mijn leven te laten stoppen.

En hier zit ik dan een paar maanden later, toch weer terug in de kliniek, iets waarvan ik dacht dat het me niet meer zou lukken om er nog de motivatie voor te vinden. Maar gelukkig werd mijn crisis wat minder en kan ik er op dit moment aardig goed mee omgaan in mijn eentje. Mijn doodswens is er nog steeds, en de wens om dit op een humane manier te doen is er ook nog steeds, alleen voor nu kan ik het even laten rusten. De komende maanden ga ik de behandeling nog een laatste kans geven, en geef ik het leven dus ook nog een laatste kans. Maar ik hoop dat ik nog een tijdje in deze betere periode zal zitten en uit crisis zal zijn.

Op een bepaalde manier, vraag me niet hoe, zit ik weer in een iets betere periode. Ik heb meer structuur in mijn leven, ik ga op tijd naar bed, probeer op vaste tijden te eten, en ik blijf toch actief door mijn baantjes. Ik hoop dat deze periode nog lang gaat duren, zodat ik eindelijk eens van mijn behandeling kan gaan profiteren in plaats van alleen maar bezig te zijn met overleven.

Lees ook:

  • Electro convulsie therapie edited

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Vandaag kreeg ik het verlossende woord: ik heb groen licht…

  • Dansend aan zee

    She conquered her demons and wore her scars like wings Zon, zee, strand en goede muziek. Wat wil een mens nog meer? Dansend tussen de menigte voel ik de bas in mijn borst dreunen. "Als…

  • Zoals ik dat altijd heb gedaan

    Een gesprek met mijn psycholoog heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde me dat ik over bepaalde dingen nogal overtuigd kan zijn. Zó overtuigd, dat ik eigenlijk niet meer verder wil kijken dan dat…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.