meisje close up

Opgroeien ‘met zonder ouders’ – angstklachten van een KOPP-kind

Mijn allereerste blog voor dsmmeisjes, wat leuk! Zelf ben ik ook onlangs begonnen met het delen van mijn verhalen online. Ik schrijf over KOPP, dit staat voor Kinderen van Ouders met Psychische Problemen. Mijn beide ouders kamp(t)en namelijk met psychische problemen. Mijn jeugd was erg moeilijk en dat heeft nu nog steeds invloed op mijn volwassen leven. Je kunt mijn schrijfsels over KOPP en mijn psychische problemen lezen op www.metzonderouders.nl.

‘KOPP’ is nu ik volwassen ben (25) nog steeds een aanwezig en pijnlijk thema in mijn leven. Niet alleen doordat ik soms terugdenk aan vroeger, maar ook omdat het mijn volwassen leven nog steeds beïnvloedt. Het gemis van liefdevolle en beschikbare ouders heeft naar mijn idee een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn angstklachten. Wist je dat je 65% kans hebt op het ontwikkelen van een psychische stoornis als je bent opgegroeid met een psychisch zieke ouder? Niet zo gek dus als dingen niet zo lekker gaan lopen op een gegeven moment.

Allereerst zal ik je uitleggen waarom ik een KOPP-kind ben. Bij mij is het namelijk dubbel raak; zowel mijn moeder kampt met psychische problemen als mijn vader. Mijn moeder heeft verschillende psychische stoornissen. Het lukte haar niet om een warme en goede band met mij te ontwikkelen, omdat haar eigen problemen haar in de weg stonden. Voor mij voelde het vaak als een egoïstische stoornis; zo had (en heb) ik vaak het gevoel dat er niet voor mij werd gekozen, maar dat alles om haar draaide. Ook riep ze vaak kwetsende dingen naar ons als: “dan ga je maar ergens anders wonen” of “ik had helemaal geen kinderen moeten nemen”. Eigenlijk puur acties die te verklaren zijn vanuit haar onmacht om op te voeden. Naast mijn moeder kampte mijn vader ook met psychische klachten. Ik weet niet veel over zijn psychische klachten omdat hij een einde aan zijn leven maakte toen ik 6 jaar was. Uiteraard had dit ook weer een negatieve invloed op het verloop van de ziekte van mijn moeder en dus indirect weer op mij en mijn broertje.

Opgroeien in een gezin waar geen aandacht was voor mij als kind en met een vader die er niet meer is, heeft zeker wat met mij gedaan. Kinderen zijn natuurlijk veerkrachtig maar ik denk dat ook daar een grens aan verbonden is. Al op vroege leeftijd ontwikkelde ik specifieke angstklachten; zo kon ik extreem nerveus worden voor zwemles. Altijd had ik heel veel last van buikpijn voordat ik het zwembad in moest. Vreemd was het wel een beetje, want ik was niet bang voor het water en ook door ‘het gat’ zwemmen kon ik prima. Achteraf gezien denk ik dat het te maken had met het feit dat ik ‘iets’ moest doen – de beurt kreeg – en dat mensen zouden kijken; een moment dat ik moest presteren. Naast mijn zwemangst werd ik erg bang in het donker. Alleen naar mijn kamer lopen of naar de wc gaan als het donker was vond ik eng. Ook de wc doorspoelen deed ik liever niet want dat maakte geluid en geluid betekende dat ik dan mogelijk iets anders niet kon horen. Ook voor donkere ruimtes waarvan ik niet kon zien wat er precies was of gebeurde, werd ik bang. Denk bijv. aan ramen waar geen gordijnen voor hingen als het donker was. Het idee dat iemand wel naar binnen kon kijken maar ik niet naar buiten, beangstigde me. Eigenlijk leek het allemaal een beetje te maken te hebben met ‘controle’; iets niet kunnen zien of niet kunnen horen beangstigde me.

Op de basisschool veranderde dit in enorm bang zijn voor spreekbeurten. Ook dit had natuurlijk te maken met ‘de beurt krijgen’. Het feit dat iedereen naar mij keek maakte mij extreem zenuwachtig. Je kunt het vergelijken met een soort van ‘hyperfocus’ op jezelf hebben. Je bent niet bezig met wat je moet doen – de spreekbeurt bijv. – maar je bent gefocust op jezelf, waardoor de spanning alleen maar toeneemt. Op de middelbare school kwam hier ook nog een angst voor voorlezen bij. Sommige leraren wilden dat leerlingen een stukje voorlazen uit het tekstboek. Ik vond het vreselijk als ik dit moest doen. Het lukte mij niet om mijn ademhaling te reguleren, mijn hart klopte in mijn keel en ik begon te zweten. Hierdoor ontwikkelde zich ook angst voor de angst, zoals je vaker ziet bij angststoornissen. De lessen waarvan ik wist dat de docent zou vragen aan leerlingen stukjes voor te lezen, daar draaide het voor mij om. Ik zag er enorm tegenop en was super blij als de les voorbij was: ‘weer overleefd!’. Op een gegeven moment had het mij zo in mijn greep dat ik met een aantal docenten had afgesproken dat ze mij niet meer zouden vragen om voor te lezen.

Ondanks dat ik positief terugkijk op mijn tijd op de middelbare school, voelde ik me door mijn specifieke klachten soms wel een beetje raar. ‘Wie had daar nou last van?!’ dacht ik weleens. Nu ik ouder ben heb ik eigenlijk nog steeds last van deze klachten en misschien zelfs in grotere mate. Toch probeer ik er nu anders naar te kijken. Zo maak ik bewust andere keuzes die mijn minder stress/angst opleveren en zorg ik voor meer rust in mijn leven. Een lange tijd zag ik mezelf als een extreem angstig persoon bij wie veel dagelijkse dingen niet meer zonder spanning lukte. Juist nu probeer ik te kijken naar wat ik wel kan en daar positieve energie uit te halen! Het starten van een blog is daar een onderdeel van. Daarbij probeer ik altijd te onthouden dat ik de psychische klachten niet bén, maar dat ze me overkomen.

Lees ook:

  • Kopp kind

    Ik ben opgegroeid met psychische problemen, zowel in mijn omgeving als binnen in mijzelf. Ik ben een zogenaamd ‘KOPP-kind’ (kinderen van ouders met psychiatrische problemen). Mijn vader heeft mijn hele leven eigenlijk al een depressie

  • Ik voel me behandeld als een klein kind

    Tegenwoordig zijn er vele opvoedingsstijlen. Vroeger mocht je je kind opvoeden zoals je wilde, zo ervaar ik het tenminste. Er werd bij ons in het dorp niet naar om gekeken hoe je je kind opvoedde,…

  • factory old old factory lapsed 162630

    Het gaat de laatste tijd niet goed. Ik probeer mijn borderlinegedrag -bij mij is dat enorm manipulerend, egocentrisch, vooral groepsgedrag- te bedwingen. Te kanaliseren. Ik ben zo bang dat ik niet gezien word in een…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.