Opgenomen op de gesloten afdeling

Drie uur ‘s nachts. Ik schrik wakker. Moet ik al opstaan? Nee, het is pas drie uur.
Het duurt een tijdje voor ik weer in slaap val. Kwart over vier. Ik schrik wakker. Shit, wat een rotnacht. Slapen zit er niet meer in, dus ik blijf liggen in mijn bed terwijl mijn gedachten als een storm door mijn hoofd razen.

Zo begint het, de depressie, bij mij sluimert die niet. Nee, hij is er, BAM, en wordt sterker en sterker. De dagen zijn eindeloos lang, zowel met leegte als onrust gevuld. De destructiviteit ligt op de loer en voor ik het weet heeft die mij overmeesterd. Dit alles kan in een paar dagen voltrokken zijn. Van stabiel goed, naar super depressief. Van 0 naar 100 of van 100 naar 0.

Er volgde een opname, een Inbewaringstelling (IBS) en een rechterlijke machtiging (RM). Bijna acht uitzichtloze weken op de gesloten afdeling. Acht weken vooral alleen op mijn kamer. Wachtend op het bezoek dat die dag komt. Omgaan met de onrust. Verantwoordelijkheden die van je overgenomen worden. ‘Veiligheid’ die gecreëerd wordt, maar de destructiviteit is sterker. Bezoekjes aan de huisartsenpost, hechtingen erin en er weer uit. Wanhopig zijn, me wanhopig voelen, ‘deze keer komt het echt nooit meer goed’. Tranen, de vermoeidheid, de strijd met eten, mezelf straffen, liggen op mijn bed, de uren wegtikkend. Nachten gebroken op de wc doorbrengen, lopen wat zelfs moeite kost, benen die zwaar aanvoelen.

Ja dit waren mijn afgelopen acht weken. En nu? Nu ben ik aan het herstellen. De onrust is gezakt, mijn vrijheden zijn weer terug, de somberheid is significant minder, de destructiviteit ligt weer wat verder weg. Alleen de vermoeidheid en de strijd met eten en laxeren, die blijft. Dat is niet even opgelost. Dat kost tijd.

Morgen naar huis, ik verheug me er zo op. Please laat alles goed gaan, ik kan daarvoor zorgen! Zodat maandag ik de acht weken kan afsluiten en doei kan zeggen tegen de gesloten kliniek. Wachtend op mijn volgende doel, behandeling bij de kliniek intensieve behandeling, waardoor ik fijn in de weekenden thuis kan zijn.

Ondanks dat dit weekend een beladen sfeer heeft, gezien de sterfdatum van mijn vader, heeft het samen zijn ook iets heel erg moois bij zich. We proosten op papa!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!