meisje bij het raam

Opgenomen op de gesloten afdeling

Drie uur ‘s nachts. Ik schrik wakker. Moet ik al opstaan? Nee, het is pas drie uur.
Het duurt een tijdje voor ik weer in slaap val. Kwart over vier. Ik schrik wakker. Shit, wat een rotnacht. Slapen zit er niet meer in, dus ik blijf liggen in mijn bed terwijl mijn gedachten als een storm door mijn hoofd razen.

Zo begint het, de depressie, bij mij sluimert die niet. Nee, hij is er, BAM, en wordt sterker en sterker. De dagen zijn eindeloos lang, zowel met leegte als onrust gevuld. De destructiviteit ligt op de loer en voor ik het weet heeft die mij overmeesterd. Dit alles kan in een paar dagen voltrokken zijn. Van stabiel goed, naar super depressief. Van 0 naar 100 of van 100 naar 0.

Er volgde een opname, een Inbewaringstelling (IBS) en een rechterlijke machtiging (RM). Bijna acht uitzichtloze weken op de gesloten afdeling. Acht weken vooral alleen op mijn kamer. Wachtend op het bezoek dat die dag komt. Omgaan met de onrust. Verantwoordelijkheden die van je overgenomen worden. ‘Veiligheid’ die gecreëerd wordt, maar de destructiviteit is sterker. Bezoekjes aan de huisartsenpost, hechtingen erin en er weer uit. Wanhopig zijn, me wanhopig voelen, ‘deze keer komt het echt nooit meer goed’. Tranen, de vermoeidheid, de strijd met eten, mezelf straffen, liggen op mijn bed, de uren wegtikkend. Nachten gebroken op de wc doorbrengen, lopen wat zelfs moeite kost, benen die zwaar aanvoelen.

Ja dit waren mijn afgelopen acht weken. En nu? Nu ben ik aan het herstellen. De onrust is gezakt, mijn vrijheden zijn weer terug, de somberheid is significant minder, de destructiviteit ligt weer wat verder weg. Alleen de vermoeidheid en de strijd met eten en laxeren, die blijft. Dat is niet even opgelost. Dat kost tijd.

Morgen naar huis, ik verheug me er zo op. Please laat alles goed gaan, ik kan daarvoor zorgen! Zodat maandag ik de acht weken kan afsluiten en doei kan zeggen tegen de gesloten kliniek. Wachtend op mijn volgende doel, behandeling bij de kliniek intensieve behandeling, waardoor ik fijn in de weekenden thuis kan zijn.

Ondanks dat dit weekend een beladen sfeer heeft, gezien de sterfdatum van mijn vader, heeft het samen zijn ook iets heel erg moois bij zich. We proosten op papa!

Lees ook:

  • meisje dat op bed zit

    Vandaag ben ik weer opgenomen, een opname waar ik al maanden op heb gewacht. Dit is mijn tweede opname in deze kliniek, en inmiddels is dit al mijn zesde opname. Dus ik mag het van…

  • Heimwee naar opname

    Het is vandaag precies 520 dagen geleden dat ik afscheid nam van de kliniek. Toevallig ben ik vandaag precies vijf keer zo lang thuis als mijn tijd in die GGZ-instelling duurde. En nog steeds mis…

  • meisje in raam

    Heb je behoefte aan een gesprek? Neem contact op met MIND Korrelatie of de Luisterlijn. Heb je last van gedachten aan zelfmoord? Neem contact op met 113. Crisis en diagnostiek In 2015 werd ik voor…

4 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.