Openheid op het werk

Het werk. Ik denk dat ik dit een van de meest lastige plekken vind om open te zijn over mijn psychische wantoestanden, zoals ik mijn aandoening noem. In het verleden, twaalf jaar geleden om precies te zijn, heb ik al eens drie jaar lang thuisgezeten met verschijnselen die tussen een burn-out en een depressie in zaten. Misschien was het ook wel een combinatie van deze twee. Daarna kreeg ik de kans om te reïntegreren bij mijn oude werkgever, zij het op een andere afdeling, en die kans greep ik met beide handen aan! Ik verlangde er enorm naar om weer aan het arbeidsproces deel te nemen. Ik wilde meer zijn dan de persoon die snoeihard onderuit was gegaan door de combinatie van werk en een gezin met vier jonge kinderen. Op de één of andere manier had ik enorm het gevoel dat ik hopeloos had gefaald op ieder vlak: bij mijn kinderen en op het werk.

Ziekmelden

Inmiddels ben ik alweer negen jaar terug in het arbeidsproces en dat is letterlijk met vallen en opstaan en met heel veel therapeutische begeleiding gegaan. Wat ik ook in donkere tijden heb gemerkt, is dat je echt energie moet kunnen halen uit je werk, anders is het erg lastig om vol te houden. Sinds een half jaar hèb ik ook zulk werk. Ik ben weer een depressieve periode verder en heb me maar één dag hoeven ziekmelden omdat het echt, echt niet meer ging. Maar hoe doe je dat, ziekmelden, als het de regel is dat je je per telefoon afmeldt bij je teamleider?

Als je in een depressie zit, is het laatste waar je behoefte aan hebt wel het contact met mensen. Bij mij zit onder de depressie ook nog een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en deels dwangmatige en depressieve persoonlijkheidsstoornis en het kan angstaanjagend druk worden in mijn hoofd. Je zit jezelf al enorm in de weg en een telefoontje naar je werkgever lijkt op het beklimmen van de Mount Everest. Ik ben tot nu toe niet open geweest tegenover mijn werkgever over mijn depressies. Deels uit schaamte en deels omdat ik de reputatie van “het werk niet aankunnen” na al die jaren niet van me af heb kunnen schudden, wat de schaamte ook weer verder aanwakkert. Ik meld me dus per e-mail en onder het mom van een griepje af. Dit brengt ook nadelen met zich mee, want met een griepje blijf je binnen, met een depressie moet je naar buiten. Daarbij komt dat ik in dezelfde gemeente woon als dat ik werk en de kans dat ik collega’s tegenkom is groot. Tijd voor openheid dus.

Trots

Ik heb het wel gehad met al die geheimzinnigheid. Ik ben er gewoon onwijs trots op dat ik al dertig jaar de kracht kan opbrengen om te vechten tegen de depressie. Om ermee om te gaan, het te leren accepteren als een vast terugkerend onderdeel van mijn leven. En waarom zou ik me daarvoor schamen? Moet iemand met diabetes zich schamen? Iemand met een nierziekte? Longziekte? Kanker? Nee natuurlijk niet, daar kunnen ze niets aan doen. Hetzelfde geldt voor depressie en andere psychische aandoeningen. Je wordt er veelal niet mee geboren en het is al helemaal nooit een keuze!

De komende maanden worden de beoordelingsgesprekken gehouden. Dit lijkt mij hèt geschikte moment om aan het einde als eigen inbreng openheid te creëren.

 

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge