Open over mijn depressie

Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets hebt? Het enige verschil is dat mentale ziektes vaak niet erkend worden als ziekte. Ik wil absoluut niet neerbuigend doen over andere ziektes, echt niet. Maar als iemand naar de oncoloog moet is het ‘ach wat naar voor je… weten ze al iets… heel veel sterkte’ Echter is het nog niet altijd geaccepteerd als je naar de psycholoog moet. Als je zegt dat je naar een afspraak bij de GGZ moet is er niemand die vraagt hoe het gaat en je sterkte wenst… Dus omdat ik geen tumor of bloedonderzoek kan laten zien ben ik niet ziek?

Zo nu en dan krijg ik de vraag hoe een depressie voelt. Dat is lastig te omschrijven aan iemand die echt geen idee heeft. Er is een kortsluiting tussen je willen en kunnen, alsof er een stekker uit is getrokken. De ellende die daar allemaal bijkomt is heel mooi omschreven in de blog ‘Mijn depressie is lelijk en vies’ Zo herkenbaar.

Voor de gevolgen van je depressie kun je je schamen, I know. Maar schaam je niet over het feit dat je ziek bent. Hoe leg je dat uit… Ons brein slaat alles op, positieve ervaringen, maar ook negatieve. Als dat enigszins in balans blijf, maakt het allemaal niet uit. Als het negatieve overheerst ga je je steeds somberder voelen. Op een dag gebeurt er iets wat zo heftig binnenkomt dat er kortsluiting ontstaat, alle negatieve ervaringen breken los in je hoofd, alsof het allemaal gisteren gebeurd is,je wordt zo overmand door alle gevoelens en gedachten die hierdoor bovenkomen.

Wat ik altijd jammer vind is als mensen heus wel merken dat je somber bent, maar ondanks dat gewoon doorgaan met negativiteit op je afvuren. Zo jammer dat mensen zien dat je emmer al overloopt, en er geen rekening mee houden dat hun negativiteit iemand zomaar het laatste duwtje kan geven. Prima als je niet weet hoe je iemand kunt helpen, maar met een klein beetje gezond verstand kun je in ieder geval wel zorgen dat je het niet erger maakt.

5 Comments

  1. Mooie blog. Heel herkenbaar. Ik ben in veel situaties ook graag open maar ik heb begin dit jaar in de situatie van een nieuwe baan gekozen dit niet gelijk te doen. Het taboe wat erop ligt en vooral bij werkgevers is helaas nog een ding

    1. Nadine

      Niet alleen bij werkgevers… ook collega’s tonen erg weinig begrip. Ze moesten eens weten hoe sterk het is dat je er weer staat en je ding doet… ipv altijd maar commentaar leveren op alles

  2. Goede en herkenbare blog. Ik ben zelf ook open geweest en zal dat ook blijven doen. Het grootste gedeelte van mijn collega’s hebben altijd begrip (proberen) te tonen. Op ww.puntkommaarop.nl staan een aantal artikelen hierover van en over mij.
    Laat je niet kisten…..het is ‘gewoon’ een ziekte en zeker 1 waar je zelf niet om gevraagd hebt.

  3. Sae

    Wauw, ik voel me vereerd dat je naar mijn blog hebt verwezen! Ik herken ook heel goed wat je schrijft… Ik ben ontzettend open over mijn depressie, maar toch blijven bepaalde dingen knagen. Mooie blog heb je geschreven 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.