balans

Op zoek naar evenwicht

Het leven begint meer van mij te vragen. Ik durf verbintenissen aan te gaan, me socialer op te stellen en meer verantwoordelijkheden te dragen. Het voelt goed en geeft me voldoening maar tegelijkertijd roept het ook angst op.  Lang heb ik situaties als deze dan ook vermeden maar inmiddels weet ik: ik kan het aan. 

Ik wéét het, maar zo voelt het vaak nog niet. 
‘Doe ik het wel goed? Neem ik niet te veel ruimte in? Vraag ik niet te veel aandacht? Dring ik mezelf niet te veel op?’ zijn vragen die zich continu in mijn hoofd afspelen. Terwijl ik er zo hard aan heb gewerkt dit veiligheidsgedrag wat losser te kunnen laten, dreig ik terug te vervallen door overbelasting.  Soms zou ik het liefst weer onzichtbaar zijn, geen afspraken, geen (sociale) verplichtingen en geen verantwoordelijkheden. Al zijn dat juist ook de dingen die ervoor zorgen dat ik me gelukkiger en meer gewaardeerd ben gaan voelen. 

Terug naar hoe het was, is dan ook niet wat ik werkelijk wil. Ik denk dat ik op zoek moet gaan naar een betere balans in mijn leven, meer evenwicht. Zodat ik de bijkomende gevoelens van angst en onzekerheid kan blijven dragen en ik mijn PTSS-klachten onder controle kan houden. 

Ik denk dat het goed is om mijn gevoelens van dreigende overbelasting serieus te nemen, maar niet te handelen naar mijn verlangen om te gaan vermijden. Ik heb mezelf voorgenomen vaker:
– Hulp te vragen zonder taken uit handen te geven. 
– Rustmomenten in te bouwen zonder afspraken af te zeggen.
– Aangeboden hulp aan te nemen zonder mezelf erom te veroordelen. 
In de hoop dat ik mijn angst en onzekerheid op een gezonde manier kan laten afvloeien, en dat ik het dagelijks leven goed kan blijven volhouden.  

Nu, een aantal dagen later heeft de angst en onzekerheid plaats gemaakt voor verdriet. Verdriet om wie ik was, om wie ik ben geworden en alles wat zich daar tussenin heeft afgespeeld. Het verdriet is groot, intens en lijkt oneindig. Het liefst wil ik het uit de weg gaan, het gevoel wat lange tijd ondragelijk was vermijden. Maar ik voel het en wil proberen de pijn en het verdriet te leren dragen, zodat het mijn leven minder kan beïnvloeden. 

Deinsde ik eerder terug door me af te sluiten van alles en iedereen, nu probeer ik op een gezondere manier afleiding te zoeken. Ik ga een extra rondje wandelen met met mijn hond Nina, hou me vast aan mijn dagstructuur en probeer zo mogelijk iets af te spreken. Het voelt zwaar, maar ik gun het mezelf om verdrietig te mogen zijn. Ik mag rouwen om wat er is gebeurd en hoe dat mijn leven heeft gevormd. 

Ik hoop door mijn gevoelens te leren dragen, sterker te worden en – zoals iemand mij afgelopen week tipte – ‘vrede’ te hebben met hoe mijn leven gelopen is. Soms heb ik het gevoel dat ik geen verdriet mag hebben. Hoor ik van mensen om me heen ‘maar Joyce, kijk hoe ver je al gekomen ben, wat je al hebt kunnen bereiken. Het gaat zoveel beter.’ 
Dat is zo, daar ben ik me ook bewust van. Maar het maakt dat wat is en is geweest, niet minder zwaar. Bij het alles wat ik doe maak ik een inschatting, weeg ik af wat het me kost en wat het me oplevert. Niets is nog vanzelfsprekend, al lijkt dat het soms al wel.

Ik probeer een actiever leven te leiden en durf daarin meer risico te nemen. De kans dat ik tegen de grenzen van mijn PTSS aanloop is dan ook groter. Vaak wil ik meer dan ik werkelijk kan, zoek ik naar mogelijkheden. Dat is goed, dat brengt me verder maar dat kan ook veel frustratie en teleurstelling met zich meebrengen.

Soms stapelt het zich op, dan is het allemaal zwaar, stom en verdrietig makend, ondanks alles wat ik al heb kunnen bereiken. De rust die ik nam heeft ervoor kunnen zorgen dat ik dit heb kunnen uiten. Inmiddels kan ik zeggen dat ik door het toelaten van die nare gevoelens me moe, maar opgelucht kan voelen. 

Lees ook:

  • balans

    Ik heb niks met astrologie. En toch vind ik het typerend dat mijn sterrenbeeld weegschaal is. Niet om kenmerken uit horoscopen, maar om de symboliek. Alles in mijn leven draait namelijk om balans. Mijn lijf vraagt om een strak evenwicht…

1 reactie

  1. We kennen allemaal perioden in het leven, waarin we vast lijken te lopen. Niets gaat meer zo vanzelfsprekend als voorheen en er doemen vragen op. We komen klem te zitten in een vicieuze cirkel, waardoor we merken hoezeer we in verwarring zijn. In psychosynthese kijken we naar dergelijke perioden als een kans om opnieuw richting te geven aan ons leven. We worden uitgedaagd om onbekende gebieden in onszelf te ontdekken en te gaan zien wie we in wezen zijn. Met andere woorden, deze moeilijke perioden worden gezien als een mogelijkheid tot verandering en ontwikkeling.

    Psychosynthese biedt geen pasklare oplossingen, maar zoekt naar de betekenis achter de dingen die zich voordoen. Het betekent dat je op onderzoek gaat naar jouw specifieke antwoord op wat er in je leven gaande is. Door met aandacht en inlevings-vermogen te kijken en te luisteren, wordt langzaam duidelijk wat zich wil ontwikkelen en waar de knelpunten zitten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.