Op zoek naar de pauzeknop

Ik moet bij mezelf op de rem trappen. En dat is een goed iets. Want ik heb het door. Maar ook een moeilijk iets. Een heel moeilijk iets. Ik wil namelijk niet stoppen.

Ongeveer een jaar geleden zat ik vol in mijn burn-out. Ik kon bijna niks meer. En de meeste mensen om mij heen, inclusief ikzelf, dachten en hoopten dat het niet zo lang zou duren. Ik wilde dat ook echt zo ontzettend graag. Ik wilde weer aan staan. Ik wilde weer dingen kunnen doen. Mijn psychologe destijds heeft het heel veel gehad over mijn playknop. Dat we die moesten vinden. Ik stond volgens haar namelijk uit. En nee, niet alleen maar op pauze, echt helemaal uit. Ik was het daar wel mee eens. Alleen mijn playknop kon ik maar niet vinden. Mijn angsten en mijn vermoeidheid zaten me teveel in de weg. Ik durfde niks en stond er ook niet voor open om mijn angstige gedachten uit te dagen of om mijn angsten aan te gaan.

Maar nu, iets meer dan een jaar na het begin van mijn burn-out, kan ik eindelijk zeggen dat ik mijn playknop heb gevonden. Ik sta weer aan. En eerlijk, dat voelt echt heerlijk. Ik geniet er zó van dat dingen weer lukken. Ik ben in de laatste weken al zo veel angsten aangegaan. Ik ben oprecht trots op mezelf. Alleen moet ik wel heel erg wennen. Ik moet nu namelijk nog mijn pauzeknop vinden. Want als ik aan sta, sta ik volledig aan en kan ik eigenlijk niet meer uit. Ik ga door en door en door en door. Totdat ik bijna letterlijk neerval. Ik ben bang dat ik niet meer aan kan gaan als ik pauze neem. Dat ik mijn playknop niet meer ingedrukt krijg en ik me weer net zo vervelend voel als een tijd terug. En dat wil ik echt niet.

Maar pauze is niet hetzelfde als uit staan. Dat moet ik nog leren. Ik moet leren om bij mezelf op de rem te trappen. Leren dat dat oké is. Dat rust nemen oké is. Dat ik niet altijd maar door hoef te gaan. En dat gaat een goed iets zijn. Maar wel een moeilijk iets. Een heel moeilijk iets.

Lees ook:

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer