hulp

Op zoek naar betaalbare hulp

Na mijn ontslag eind februari had ik een goed en betaalbaar netwerk opgebouwd. Elke dag van de week zag ik wel iemand, kwam iemand op bezoek…

Ik ging twee keer per week naar een activiteitencentrum, familiehulp kwam me wekelijks helpen met het huishouden, koken, boodschappen doen en minimaal twee keer per week kwam een thuisverpleegkundige gericht op psychisch kwetsbare mensen.

Maar toen, enkele weken geleden, kwam het verschrikkelijke nieuws dat ik zonder de thuisverpleegkundige verder zou moeten. Ik schrok en alles werd meteen zwart om me heen. Ik had zo’n goede band opgebouwd met haar en zonder haar hulp zou ik het nooit kunnen. Er raasden allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik was erg verdrietig en voelde me hopeloos.

Maar veel tijd om te doemdenken had ik niet, want ik moest op zoek gaan naar nieuwe hulp die me verder kan helpen ondersteunen in mijn thuissituatie. Ik woon alleen en dat is allesbehalve simpel.

Zoektocht naar goede en betaalbare hulp

Inmiddels heb ik nieuwe hulp gevonden gevonden, maar betaalbaar is anders. Ik ga nu naar een ambulante psycholoog. Goed dat ik haar gevonden heb, echt goed. Maar het heeft wel een keerzijde, want een gesprek van 50 minuten kost handenvol geld. Als ik wekelijks naar haar zal gaan dan ben ik al snel wat meer dan €200 per maand kwijt. Ergens is het voor mijn eigen gezondheid en heb ik het echt wel nodig, maar aan de andere kant ben ik enorm geschrokken van hoe duur dat eigenlijk is.

Naast de gesprekken bij de ambulante psychologe moest ik op zoek gaan naar iemand die me kon helpen met het beheer van mijn medicatie. Door mijn kwetsbaarheid en vaak destructieve gedachten en handelingen is het namelijk niet aangewezen dat ik mijn medicatie in eigen handen neem. Nee, dan is er een te groot gevaar en zou ik er misbruik van maken. Dus mijn medicatie zit veilig opgeborgen in een kluisje. Waar enkel mijn ouders en de thuisverpleegkundige de sleutel/ code van hebben.

Dus na enkele telefoontjes en zoeken heeft familiehulp iemand voor me gevonden om mijn medicatie te beheren. Er komt nu een thuisverpleegster langs elke dinsdag en dan zetten we mijn medicatie klaar voor een hele week. Niet meer dan dat. Het is eigenlijk niet iemand die er is voor psychisch kwetsbare mensen maar eerder een algemene thuisverpleegster. Dus op vlak van het psychosociale heb ik minder hulp dan de vorige die echt ook gesprekken met me voerde. Maar ik heb iemand gevonden en het is betaalbaar dus ben ik wel blij.

Na enkele weken zoeken, vloeken en radeloos zijn lijkt het netwerk weer opgebouwd zijn en kan ik weer proberen verder te gaan. De nieuwe mensen moet ik nog een beetje leren kennen en leren vertrouwen. Dat vertrouwen duurt altijd wel een tijdje dus zover zit ik nu nog niet. Maar ik ben blij dat het allemaal opnieuw op rolletjes aan het lopen is.

Zo zie je maar dat je, ondanks de radeloosheid, toch verder kan geraken als je maar blijft volhouden en niet opgeeft.

Als laatste wil ik nog even zeggen hoe dankbaar ik ben voor mijn ouders die me heel erg steunen en me helpen door alles heen.