Op mijn hoede

Ik heb je lief. Ik heb je lief als ik vertel dat ik op mijn hoede ben. Dat ik het niet fijn vind dat ik overal zo sterk op reageer. Dat ik zelfs op mijn hoede ben als ik met jou samen ben. Dat ik graag had gewild dat ik niet zo grillig ben. Maar ik ben ook flabbergasted. Ik heb zo ontzettend lang gedacht dat mijn orkaan mensen zou afschrikken. Dat ik te scherp ben. Te emotioneel. Teveel orkaan. Te. Te. Te.

Elke keer dat je me laat voelen dat je blijft, reageer ik alsof je me het voor het eerst vertelt. Terwijl ik onder de angst heus wel voel dat je blijft en van me houdt. En hoe. Ik vind het zo verdrietig dat dichtbij je staan zoveel losmaakt bij me. Dat intimiteit zulke enorme angst losmaakt dat ik heel hard moet werken om mezelf erbij te houden. Ik ben verbaasd als je me vasthoudt en troost als ik ergens ineens van ga huilen. Dat je me zachtjes zegt dat je ook van me houdt als ik emotioneel reageer. Ik verwacht niet zoveel zachtheid, ik ben hardere reacties gewend. Iets met vroeger, toen het veel donkerder was.

Ik heb je lief als ik vertel dat ik in (trauma)therapie wil, en jij als eerste zegt dat ik het niet voor jou moet doen omdat ik bang ben dat je weggaat.  Ik draai het om: ik stel me enorm kwetsbaar op, dus ik weet dat je blijft. Dat je me ‘aankan’ en vooral: dat ik van je hou en jij van mij. En nu spring ik in het diepe, naar waar het mis is gegaan. Fijn dat je naast me staat. Fijn dat je me geruststelt. Dat je me troost. Dat je me overlaadt met liefde. Ik heb je lief, zeventien orkanen lang.

7 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge