Op een dag.

Op een dag moet je door.

Op een dag moet het klaar zijn met klagen en kijken naar het verleden.

Op een dag is het tijd om te beseffen dat wat je deed, niet is wat je hoeft te blijven doen.

Op een dag moet je stoppen met wijzen naar je oude pijn, als excuus voor het uit de weg gaan van nieuwe ervaringen.

Op een dag mag je de littekens op je armen en benen en je geschiedenis, laten voor wat ze zijn.

Op een dag is het genoeg geweest, genoeg slachtoffer, genoeg pechvogel, genoeg zielige emo in een hoekje, genoeg verwijt aan jezelf en de wereld.

Op een dag heb je het niet meer nodig, dat oude liedje, de zielige verhalen, de excuses en de zogenaamde redenen om niet verder te gaan.

Op een dag leg je de angst naast je neer, want de angst was nooit meer dan een idee, een verhaal, en als je dat ziet lost het op.

Op een dag kijk je om en ligt daar achter je, heel zielig en alleen maar vooral heel erg machteloos, de diagnose.

Want op een dag weet je dat je nooit je aandoening bent geweest, dat je nooit machteloos was, en dat je nooit meer een slachtoffer zult zijn.

Op een dag ben je vrij van wat je leek te zijn.

Op een dag ben je jij.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!