Op een dag.

Op een dag moet je door.

Op een dag moet het klaar zijn met klagen en kijken naar het verleden.

Op een dag is het tijd om te beseffen dat wat je deed, niet is wat je hoeft te blijven doen.

Op een dag moet je stoppen met wijzen naar je oude pijn, als excuus voor het uit de weg gaan van nieuwe ervaringen.

Op een dag mag je de littekens op je armen en benen en je geschiedenis, laten voor wat ze zijn.

Op een dag is het genoeg geweest, genoeg slachtoffer, genoeg pechvogel, genoeg zielige emo in een hoekje, genoeg verwijt aan jezelf en de wereld.

Op een dag heb je het niet meer nodig, dat oude liedje, de zielige verhalen, de excuses en de zogenaamde redenen om niet verder te gaan.

Op een dag leg je de angst naast je neer, want de angst was nooit meer dan een idee, een verhaal, en als je dat ziet lost het op.

Op een dag kijk je om en ligt daar achter je, heel zielig en alleen maar vooral heel erg machteloos, de diagnose.

Want op een dag weet je dat je nooit je aandoening bent geweest, dat je nooit machteloos was, en dat je nooit meer een slachtoffer zult zijn.

Op een dag ben je vrij van wat je leek te zijn.

Op een dag ben je jij.

17 Comments

  1. Jan Willems

    En op een dag, als die jij, wat je daar dan ook onder verstaat, vereerd wordt met het onvermijdelijk eenmalige bezoekje van Pierlala zelve, de compromisloze vader/moeder aller aardse onverkwikkelijkheden als je het mijn jij vraagt, wattan? Weet jouw jij zich daar dan ook uit te redden, voorgoed natuurlijk want anders heb je er flikker aan? Kan jij daar eens een verlossend licht over laten schijnen?

    1. Hoi Jan,

      Dank voor je reactie.

      Ten eerste weet ik niet wat er gebeurt als we dood gaan, maar ik zit er in elk geval ook niet mee. DSM< Meisjes en ook mijn blog gaat juist over léven. Leven met allerlei ingewikkelde ideeën over jezelf, en hoe je die anders kunt gaan zien. Leven met pijn en een bepaalde geschiedenis waar je last van hebt, en hoe je verder kunt. Leven volgens de mooiste en meest liefdevolle en meest prettige manier mogelijk.

      Ten tweede is het in mijn ogen totaal niet relevant om het ineens over de dood te gaan hebben. Ik ben niet dood, jij bent het niet, en tegen de tijd dat het zover is zien we het wel. Vooruit kijken naar de dood is wat mij betreft net zo zinvol als speculeren over wat er gebeurt als je wordt aangevallen door een fruitmand, of hoe kut het is als de hele wereld alleen nog maar bestaat uit profvoetballers. Het is op dit moment hypothetisch, en volgens mij maakt het voor je leven geen fuck uit wat er gebeurt als het voorbij is, áls het dan trouwens voorbij is, want voor hetzelfde geld wordt het alleen maar leuker.

      Mijn advies aan jou: richt je op het leven in plaats van de dood.

      Succes!

    1. Hoi Linda,

      Ja, die kans is reëel. En dat overleef je ook wel weer. Maar veel belangrijker: met jouw uitspraak ben je in je hoofd al een dag verder, en zo kun je natuurlijk nooit genieten van de dag zélf. Het is alsof je bijna op vakantie gaat (drie weken naar een tropisch eiland), maar tijdens het inpakken van je koffer al bezig bent met de week waarop je weer terug bent. Op die manier leef je altijd over de mooie dagen heen.

      Snap je het verschil?

      En nog even wat anders: je beweert heel stellig dat die dag ook weer voorbij gaat. Dat lijkt ook logisch, maar zeker weten doe je het natuurlijk nooit. Is het niet veel mooier om maar gewoon te kijken hoe het loopt, met als mogelijkheid dat het na die dag nog veel prachtiger wordt?

      Groet,

      Marnix

  2. Jan Willems

    Dankjewel voor jóuw reactie! Weliswaar geen licht op mijn (logische) vraag, maar wel met de snelheid van het licht gegeven, alsof je je antwoord al klaar had liggen….. Wie weet hoe je geblog vandaag of morgen of weet ík veel wanneer nog eens zal eindigen. Vooralsnog weet ik genoeg.

  3. Marnix, ik wil je bedanken voor je blog.

    Ik loop al jaren te worstelen met vanalles en nog wat en mijn god, wat is het moeilijk en er zijn wel duizend momenten geweest waarop ik dacht: ik geef het op en laat me gewoon vallen.
    Maar in mij is iets wat altijd weer op zoek gaat naar een nieuwe weg en zelfs in het diepste zwart waren er momenten van humor of lichtheid of van een plotselinge diepte. Ik geloof dat elke dag mij iets heeft bijgebracht over het leven en bijgedragen heeft aan waar ik nu sta.
    Boven alles heb ik altijd intens gevoeld dat de verantwoordelijkheid bij mij lag en dat het aan mij is om er iets van te maken. Er heerst een zekere onoverwinnelijkheid in me.
    Het waren verschrikkelijk zware jaren, maar ik heb mezelf op een diep niveau leren kennen en dat voelt voor mij als een van de mooiste dingen. Het maakt ook dat ik nu in staat ben om op een hele wezenlijke manier contact te maken met anderen.

    Ik hou van de eerlijke, maar lichte toon waarmee je de spijkers altijd weer op zijn kop slaat.
    Ik lees je graag en kan me enorm vinden in de manier waarop je naar zaken kijkt.
    Ik vind het vaak een verademing tussen de vaak eindeloze zwartgalligheid.

    Tot zover deze lofzang. 😉 Tijd om dat #@!ding weer weg te leggen en te leven.

    Groetjes,
    Rivka

  4. Linnie

    Ik snap het verschil maar ik ben blijkbaar zo’n persoon met zelfmedelijden, en nog meer oordelen waar ik zo zat van ben.
    Dus ik ga weer zielig in een hoekje emo zitten zijn

  5. Ton

    Hoi Marnix,

    En gelijk heb je (al)weer), op een dag moet je inderdaad door en verkies je het “lichte” boven het zware juist door er niet meer zo mee bezig te zijn. Ik zou het mensen wel willen uittekenen maar ook mij lukt dat soms niet. Men zal “het” zelf moeten zoeken en vinden om te begrijpen wat hier bedoelt wordt. Ik prijs mij allereerst zelf zielsgelukkig dat ik het (nu) eindelijk wel begrepen heb en het leven te nemen zoals het komt zonder alles maar te moeten sturen. Morgen is morgen en vandaag is vandaag en nu is nu en dat is alles wat er is. Ik laat komen wat komt en gaan wat gaat en het gaat allemaal ook nog eens lekker vanzelf, nu wel.

    Liefs,
    Ton

    1. Hoi Ton,

      Het klopt, wat je zegt. Iedereen moet er op een gegeven moment zelf tegenaan lopen. Het mooie is wel dat jij dan af en toe die muur kan zijn, of dat inzicht kan losmaken. Lijkt me voor jou, als ervaringsdeskundige, ook best de moeite waard.

      Dank voor je reactie.

  6. SC

    Lieve Marnix
    Wat weet je de dingen toch keer op keer mooi te verwoorden. De lichtheid te zoeken in de zwarte zware dingen. Het geeft me hoop en steun, zelfs nu. Nu ik na al die jaren weer opnieuw een diepte punt heb berijdt en ik momenteel haast geen uitweg zie. Dank vier je lichtje en je mooie woorden. Dank dat je er bent.
    Vanuit mijn zwartheid rijk ik naar jou en geef je een knuffel
    SC

    1. Hoi,

      Dank voor je reactie. Het spijt me voor je om te horen dat je er nu even doorheen zit. Ik kan je daar helaas niet mee helpen, maar misschien scheelt het een heel klein beetje om te weten dat ik héél vaak in die situatie heb gezeten en een uitzichtloos gevoel had, maar daar sterker en positiever ben uitgekomen dan ooit. Inmiddels ben ik zover dat ik de pijn en de verwarring oprecht dankbaar ben, want het heeft me een richting opgeduwd die ik anders voor altijd genegeerd zou hebben.

      Het ga je goed!

  7. M.

    Zo is het, Marnix. En hoe moeilijk is het om niet in alles bevestigingen te zien van oude verhalen. Ik zet mijn bril af, wapper met mijn haren alleen maar om te merken dat ik ongemerkt mijn bril weer op heb gezet. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Hoe kijk je met nieuwe ogen, als je niet weet wat je ziet?

    1. Om vers naar buiten te kunnen kijken, moet je eerst naar binnen toe. Naar de plek die bestaat vóór verhalen en ideeën en overtuigingen en je geschiedenis. Naar dat wat nooit is veranderd, ongeacht je ervaringen.

      Dat is wat je werkelijk bent, en wat elke seconde van de dag bereid is je te helpen, zachtjes te leiden. Dat is wat liefdevol fluistert welke kant voor jou de beste is, als je maar even stil genoeg wordt om te kunnen luisteren.

      Onze gewoonte om áles wat we denken (en daarmee voelen, want dat gaat hand in hand) serieus te nemen, staat gelijk aan de automatische handeling om je bril weer op te zetten. Maar als je eenmaal ontdekt dat je altijd compleet bent geweest, hoe weinig vertrouwen je ook in jezelf hebt gehad en hoe weinig liefde je ook leek te voelen, dan weet je dat er iets is waarop je altijd kunt terugvallen. Het zal je helpen de ideeën over jezelf te ontstijgen, je geschiedenis vol respect te parkeren, en langzaamaan weer te zien dat de wereld niet tegen jou is, maar je ten diepste wil ondersteunen. Dan ontdek je dat álle gedachten die je ooit over jou en het leven had, komen en weer gaan, zonder dat je daar iets aan hoeft te doen. Het is een proces, maar wel een proces omhoog, vol hoop en mogelijkheden, vol wijsheid en toenemende kracht.

      Ik wens iedereen dat eerste beetje vertrouwen en daarmee die voorzichtige ingang toe. Het goede en het mooie zit in jou en heeft daar altijd gezeten. Als je dat weer ziet zal het wakker worden en je nooit meer verlaten, zélfs als je het even vergeet in je wanhoop. Het gaat om het terugvinden van de liefde, om het herkennen van de echte jij. En van daaruit vind je de weg omhoog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge