Oorlogje voeren

Al zo lang ik mij kan herinneren heb ik problemen met eten. Deze problemen werden officieel toen ik tien jaar geleden een jaar in de grote stad ging wonen. Of het nu inhoudt dat ik eet of niet eet, dat ik eetbuien heb, of deze vervolgens al dan niet compenseer, eten is een obsessie en het maakt mijn hoofd heel makkelijk horendol. Ik ontwikkelde dus eetstoornis-NAO en dat is het tot op heden ook altijd zo gebleven, ware het niet dat ik elke variant, uitvoering, vorm en omvang ondertussen wel heb gehad.

Vergelijking

Toen ik tijdens een van mijn gesprekken met mijn psycholoog mijn strijd met eten maar weer eens ter sprake bracht en vertelde wat een puinhoop ik er weer van maakte, en dat ik écht niet meer wist hoe ik het moest aanpakken door alles om me heen – een beetje dramaqueen heb ik soms wel in me – kwam ze met de volgende vergelijking aanzetten: “De strijd die je levert tegen alle ‘stemmetjes’, verleidingen, gedragingen, en invloeden van buitenaf kun je zien als een langdurige oorlog. Elke dag opnieuw moet je zien te overleven, en elke dag moet je van ze winnen om er sterker uit te komen en uiteindelijk de strijd, of oorlog, te winnen. Dat is immers het grote doel; de tegenstander kleiner maken, en er zelf zonder al te veel kleerscheuren levend uitkomen.”

Rode vlaggen

Ze heeft een punt. Herstel is, zoals al zo vaak gezegd wordt, geen rechte lijn naar de top. Het is inderdaad een oorlogsveld: onder andere op mijn bord, maar ook in mijn lichaam, en met name in mijn hoofd. En, om in het thema te blijven, onderweg kom je nog serieuze veldslagen tegen, die gemerkt worden door rode vlaggen op de kaart. Triggers, tegenslagen, allemaal zogenaamde rode vlaggen.

Witte vlaggen

Deze rode vlaggen maken het je moeilijk. Het is een veldslag waar je moet vechten voor dat grote doel, namelijk het kleiner maken van je tegenstander. Maar soms is het, als je al zo veel rode vlaggen na elkaar gehad hebt, en je uitgeput bent geraakt, toch niet meer zo vanzelfsprekend om door te knokken, en wellicht zwaai je dan liefst even met een witte vlag om je over te geven aan de vijand. Even de tegenstander laten winnen, de eetstoornis terug wat terrein te bieden.

Winnen

Dus, heel leuk, zo’n strijd met ondertussen rode en witte vlaggen… Maar het liefst (over)win ik het van mijn tegenstander. Hoe dan? Mijn psycholoog zei hierover: “Elke dag die je overleeft, is een overwinning op de vijand, en win jij terrein. Met de juiste instelling en de juiste handvatten kun je de oorlog winnen.” Dus beetje bij beetje zou het moeten lukken. Daarnaast: elke tegenslag, of elke keer dat de vijand een stukje land heeft teruggewonnen, betekent nog niet dat de vijand daadwerkelijk gewonnen heeft. Kijk maar naar alle moeilijke momenten die je wel overwonnen hebt, waar je niet hebt opgegeven, waar je de strijd keihard bent aangegaan…
Ik besef dat elke dag een strijd is, maar zolang ik mijn hulpmiddelen blijf inzetten om ertegenin te gaan, kan ik bepaalde rode vlaggen bevechten en andere wellicht nog even niet. Maar uiteindelijk kan ook ik hopelijk die oorlog winnen.

3 Comments

  1. “Elke dag die je overleeft, is een overwinning op de vijand, en win jij terrein. Met de juiste instelling en de juiste handvatten kun je de oorlog winnen.” Ik vind dit ik echt een hele mooie vergelijking; deze zet mij aan het denken. Niet op hetzelfde gebied als jou, maar wel op veel anderen gebieden. Mooi en krachtig stukje heb je geschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.