Onzichtbare klachten

Ik zou zoveel woorden willen zeggen op het moment. Maar ik weet dat het niet gewenst is. Ik word geacht mijn mond dicht te houden zoals dit al vaker van mij werd verwacht. Doe wat de maatschappij van je vraagt en wijk vooral niet af. Dit geeft mij angst. Ik wil zeggen hoe ik erover denk. Een trigger is al voldoende om mij terug te brengen naar toen. Mijn onderbuikgevoel is hetzelfde. Ik weet dat ik niet zo moet denken, dat vergroot de chaos en de angst voor herbeleving alleen maar.

Ik voel zo’n chaos in mijn hoofd. Alle stress, pijn en vermoeidheid komen samen. De afgelopen weken stonden vooral in het teken van slecht nieuws krijgen en moeten delen. Met als gevolg een cocktail van innerlijke onrust. Ergens zou ik van de daken willen schreeuwen wat er daadwerkelijk door mij heen gaat. Anderzijds zou ik hier niks mee opschieten. Ben ik echt de veroorzaker van mijn eigen problemen? Ben ik mijn eigen stoorzender? Stel ik echt te hoge eisen aan mijzelf? Allemaal vragen waar dat ene stemmetje automatisch antwoord op geeft.

Ik merk aan mijzelf dat ik de chaos steeds moeilijker kan controleren. Soms verlies ik spontaan de controle over mijn denken en doen. Dit laatste geeft mij angst, want in hoeverre ben ik in staat om mezelf iets aan te doen? De gedachte om deze planeet voorgoed te verlaten, lijkt in een steeds sterkere mate toe te nemen. Inmiddels staat mijn voorlopig laatste sessie gepland bij de psycholoog. Ik had gehoopt dit hoofdstuk positief te kunnen afsluiten. Maar ergens weet ik ook dat de werkelijkheid toch echt anders is. Ik heb ook zeker geleerd tijdens mijn sessies, maar het eindpunt is nog niet inzicht.

Die werkelijkheid dringt soms best hard tot me door. Net zoals dat mijn klachten niet zichtbaar zijn. Ja, ik heb somatische klachten, maar je ziet niks aan mij. Je bent ziek, hoor ik dan, maar als je je been breekt kan je toch ook niks? Waarop ik vervolgens weer moet antwoorden dat je een gebroken been kunt zien, en mijn somatische klachten niet.

Ik weet ook dat bovenstaande mij niet in de koude kleren is gaan zitten. Ik ben het zat om een masker te moeten dragen, mijn klachten te moeten onderdrukken. Alleen mijn uitstraling is wat men wil zien. Maar aan de binnenkant zit een Lune die zowel fysiek als mentaal gesloopt is. Ook al doet het nog zo’n zeer, ik zal altijd doen wat er van mij verwacht wordt. Dit heeft mede dankzij mijn ASS altijd in mijn systeem gezeten en hier van afwijken zal altijd lastig blijven.

Toch heb ik gedurende de afgelopen maanden mijzelf ook steeds beter leren kennen. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat schrijven voor mij een soort uitlaatklep biedt. Het helpt mij gevoelens die ik niet kan of durf uit te spreken te verwerken. Daarnaast heb ik gemerkt dat het belangrijk is om af en toe een stapje terug te doen en dit ook te accepteren. Om mijzelf rustig te krijgen zoek ik ook geregeld de natuur op. Dit is voor mij een prikkelarme omgeving, zodat ik even de mogelijkheid krijg om tot rust te komen.

Inmiddels is er ook een aanvraag ingediend om te starten bij een medische psycholoog. Om deze tijd te overbruggen, stel ik voor mijzelf kleine doelen op, zodat ik handvatten heb waar ik op terug kan vallen. Ondanks de chaos die zich af en toe in mijn hoofd afspeelt, vind ik toch telkens de moed terug om door te gaan. Het uitdagen van mijn gedachten tijdens mijn therapiesessies heeft hier erg bij geholpen. Ik heb geleerd hoe ik mijn automatische zwart- witte gedachten kan omzetten naar alternatieve gedachten. Het anders kijken naar bepaalde situaties geeft mij de hoop om door te gaan en laat mij inzien dat, hoe groot de chaos soms ook is, er na regen altijd zonneschijn komt.

Lees ook:

  • Achtste verdieping

    We staan op de achtste verdieping. Het eerste wat ik doe is naar beneden kijken. 'Zacht gras en weinig obstakels,' denk ik met een mengeling van opluchting en teleurstelling. Aan de andere kant van het gebouw is wel een stenen ondergrond.…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer