Onzichtbaar in chaos

Er is chaos, heel veel chaos, en ik voel me compleet onzichtbaar. Dat is iets wat zich al maanden aan het opstapelen is, maar afgelopen week tot een uitbarsting is gekomen. Vanavond vertelde ik voor de zoveelste keer gefrustreerd aan een vriendin: “Ik heb ook altijd de verkeerde stoornissen!”. Het begon al bij mijn eetstoornis, die was onzichtbaar. Ik heb al die jaren een gezond gewicht gehad en kon grotendeels meekomen met sociale gelegenheden. Niemand hoefde te weten dat het toilet mijn beste kameraad was en het was niet te zien hoe slecht het met me ging. Inmiddels durf ik het wel een rode lijn in mijn leven te noemen, of in ieder geval een rode lijn in mijn ervaringen met hulpverlening. Ik ben niet in crisis, ik doe geen gevaarlijke dingen, ik schreeuw niet letterlijk om hulp.

Ik verstil.

Inmiddels weet ik dat ik wel degelijk in crisis kan zitten, het is alleen nauwelijks merkbaar voor de wereld om me heen. Inmiddels probeer ik alweer weken aan allerlei bellen te trekken: het gaat niet! Maar het moet gaan, want ik ben toch zo verstandig? Afgelopen zomer heb ik moeten smeken om een crisisopname (die me in eerste instantie geweigerd werd omdát ik aangaf dat ik een opname nodig had) en heb ik bergen moeten verzetten om toch de hulp te krijgen die ik nodig had. De hulp waarvan ik wist dat ik die nodig had.

Hoe vraag om je om hulp als een verstandige en rationele hulpvraag wordt geïnterpreteerd als “oh, het gaat nog best oké”? Dat is een vraag waar ik keer op keer mee worstel; ik heb het antwoord nog niet gevonden. Zolang je het goed onder woorden kunt brengen, is het nog wel veilig, lijkt het. Maar dat ís helemaal niet zo. Ik heb geprobeerd me naar buiten te richten, maar dat is niet wie ik ben, niet hoe ik ben. Ik zit in alle rust tegenover je als ik je vertel dat ik er helemaal compleet volledig doorheen zit. Ergens begrijp ik dat het moeilijk is om daar doorheen te prikken en mijn wanhoop te zien, mijn hulpvraag te geloven.

Ligt het aan mijn manier van communiceren? Als iemand glimlachend (van schaamte en ongemakkelijkheid) aan je vertelt dat het slecht gaat, dan komt de boodschap niet over. Blijkbaar gaat het nog best oké, er zijn geen paniekaanvallen of huilbuien. Er is geen suïcidaliteit of uitwendige chaos. Ik zou willen dat ik alle hulpverleners kon vertellen: maar er zijn ook anderen! De stille, de teruggetrokken, de verbaal sterke cliënten. De “ja, op zich red ik het nog wel, als het moet”-cliënten. De “nee, ik doe mezelf niets aan, maar dit trek ik ook niet meer” en “ik wil niet lastig zijn”-cliënten. Het is een wankele balans: het is niet de bedoeling om bij iedere uitspraak in de stress te schieten, maar ikzelf heb me keer op keer (op keer op keer) ongezien gevoeld.

Deels zit de “ik word niet gezien”-overtuiging simpelweg heel diep in mijn hoofd, dat staat volledig los van hulpverleners. Maar het is me te vaak gebeurd dat ik ergens werd aangemeld voor een serieuze behandeling, om vervolgens eens per twee weken in een groep te worden gedumpt. Omdat ik nog zo goed functioneerde. Omdat ik er zo goed uitzag. Omdat ik mijn hulpvraag zo goed kon verwoorden. Omdat, omdat, omdat… Omdat ik onzichtbaar ben.

Deze ervaringen zijn de beste voeding voor mijn dissociatie. Ik ben onzichtbaar. Of ik participeer in de wereld, maakt niet uit: alles gaat wel door. Vervolgens gaan we een stapje verder: bestaat de wereld wel? Is alles wel echt? Is dit mijn lijf? En voor ik het weet lig ik dag na dag in bed vol angst naar mijn handen te turen: zijn dit mijn handen? Waarom bewegen ze? Ik mail, ik bel heen en weer met de huisarts, hobbel op en neer naar de apotheek. Maar ik red het wel, want ik ben ik en onkruid vergaat niet. En toch ga ik met mijn verstandige kop morgen weer naar de huisarts: “het gaat niet zo, de chaos is te groot”.

11 Comments

  1. Ontzettend herkenbaar! Inmiddels kan ik de boodschap redelijk overbrengen o.a. door ADD-medicatie. Maar dat er een gezin van me afhankelijk is en dat ik al meerdere keren uitgevallen ben op de arbeidsmarkt zal ook bijdragen, ik heb al diverse opties uitgeprobeerd waarvan ik steeds weer overtuigd was dat het deze keer wel zou lukken. Hoe dan ook herken ik je struggle en niet alleen bij mezelf. Verschrikkelijk dat je ook nog moet ‘bewijzen’ hoe slecht het gaat, alsof je die kracht in je hebt op zo’n moment, ze mogen blij zijn dat de hulpvraag nog naar buiten komt, voordat er hele rare dingen gebeuren. Sterkte en succes.

    1. Sae

      Dankjewel Madelief! Het is zo raar, want ik heb inderdaad juist heel goed leren communiceren over wat ik nodig heb – alleen is dat precies wat me nu dus ‘belemmert’. Ik vind het fijn om te horen dat jij – met slag en stoot – hebt geleerd de boodschap over te brengen, ik hoop dat dat uiteindelijk iedereen lukt (of, liever nog: dat de wereld beter leert luisteren). Liefs!

  2. U

    Hoi Sea,

    Wat een ongelooflijk mooie en herkenbare blog heb je geschreven. En wat naar dat je je zo vaak niet gezien hebt gevoeld door de hulpverlening. Het is gek eigenlijk dat hoe harder je schreeuwt, hoe meer hulp er binnen handbereik is. Althans, wat van binnen speelt kunnen mensen vaak letterlijk niet zien en ik kan me zo indenken dat het daardoor lastiger te peilen is af en toe, al vind ik dat ze je serieus moeten nemen zodra je om hulp vraagt!

    Goed dat je dit geschreven hebt en succes bij de huisarts morgen.

    Liefs,

    Essy

    1. Sae

      Dankjewel Essy! Het gesprek bij de huisarts is inmiddels alweer ruim een week geleden (vorige week maandag), maar was helaas niet zo succesvol. De huisarts heeft de crisisdienst praktisch gesmeekt me te zien, maar ze weigerden omdat het ‘regressief gedrag’ in stand zou houden als ze me opnamen (of überhaupt zagen ter beoordeling).

      Gelukkig was mijn huisarts erg steunend en kon ik daarna ook snel weer bij mijn therapeut terecht – het gaat nu gelukkig weer wat beter 🙂

      Het is precies wat je zegt: hoe harder je schreeuwt, hoe beter je wordt gehoord. Tenzij je constructief schreeuwt (want ik kan best schreeuwen), dan wordt je niet gehoord.

      En als laatste nog even, wat ontzettend klote dat je het herkent. Ik hoop dat je inmiddels ook mensen om je heen hebt waarbij je je wel gehoord en gezien kunt voelen!

  3. Sina

    Ook ik herken je verhaal heel goed. Er is te weinig aandacht voor mensen met psychische belastingen, die desondanks ‘high-functioning’ zijn. Dat begrip wordt steeds meer bekend in de Angelsaksische landen.

    Ik werk parttime, studeer fulltime, doe vrijwilligerswerk, probeer sociale contacten te onderhouden, te sporten, ‘leuke’ dingen te doen etc. Maar ja, desondanks heb ik zware terugkerende depressies en ben ik eetgestoord. Elke dag is een enorme uitdaging (of nou ja, eigenlijk voelt het meer als last) en ik ben constant doodop van het overeind proberen te blijven. Mensen kunnen dit niet rijmen. Dat wat er in mijn hoofd afspeelt kan vast niet zo erg zijn, als ik nog voor zo veel andere dingen tijd heb.

    Voor mij voelt het als een vloek en een zegen tegelijk. Ja, ik krijg nog dingen gedaan en ja, ik heb een grote zelfreflectie, maar nee, ik vind het leven niet leuk en vind het zwaar en misschien denk ik wel te veel na en zie mezelf altijd als een werk-in-uitvoering.

  4. Ik heb je blog nu drie keer achter elkaar gelezen. Dit is voor mij zo herkenbaar dat ik even helemaal niet weet wat te zeggen. De dissociatie. Dat de binnenkant totaal niet overeenkomt met de buitenkant. Verbaal sterk zijn. Daarop worden beoordeeld.

  5. Babs

    Wauw, ik ben niet de enige die gewoon precies dit heeft! Hoewel ik wel in de juiste behandelingen terecht kom, want daar is mijn vlotte babbel wel weer goed voor, wordt inderdaad de ik niet gezien. De ik die de hulp nodig heeft wordt niet gezien. Zij wordt beschermd door ‘schijnbare’ competenties/vaardigheden. De het gaat toch goed, want je reageert/doet verstandig, pijnlijk herkenbaar is die.

    Soms lijkt het ook wel alsof de psychiatrie een oogje dicht knijpt, ik geef aan dat ik crisis ben, ik geef aan dat ik in staat ben om mijzelf wat aan te doen. Om dan te horen te krijgen dat ik maar gewoon even mijn vaardigheden moet gaan gebruiken. En zie, de kleine ik die hulp nodig heeft wordt afgewimpeld door de schijnbare competente/vaardige ik. Zucht.

  6. Jantine

    Oh zo herkenbaar ook..
    Ik functioneer over het algemeen nog, ik kan er woorden aan geven, ik zit rustig zonder huilen en paniek tegenover mn therapeut, maar dat betekent allemaal niet dat het wel prima met me gaat..
    Zo lastig! Thanks voor deze blog!

  7. Sae

    Sina, Modena, Babs en Jantine,
    Ontzettend bedankt voor de reacties. Het is verdrietig dat het voor zoveel mensen herkenbaar is: zo blijkt maar weer dat functioneren of succesvol zijn bij lange na niet gelijk staat aan gelukkig zijn…
    Liefs, Sae

  8. Tirz

    Ontzettend bedankt voor deze blog! Ik heb hier zelf ook moeite mee. Nee ik zal mezelf niets aan doen, ja ik ben verstandig, ja ik ga door en blijf mijn dagelijkse dingen doen. Maar. Het. Gaat. Niet. Soms voel ik me hierdoor zo onzichtbaar, maar door deze blog even wat minder.

    1. Sae

      Het is gewoon ronduit klote, dat onzichtbare gevoel! Ik hoop dat je je uiteindelijk ook gezien kunt voelen door de mensen om je heen, maar ik ben blij dat deze blog in ieder geval iets kan toevoegen. Take care!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge