Ontwijkend en afhankelijk

Een aantal maanden geleden schreef ik voor het eerst een blog over mijn stempeltjes. Ik voelde me namelijk best wel onbegrepen. Mensen kennen het woord persoonlijkheidsstoornis wel, maar vaak wordt er direct gedacht aan borderline.

Toen ik een paar jaar terug van de ene crisis in de andere terechtkwam, werd door behandelaren ook aan borderline gedacht. Ik merkte vervolgens ook verandering in hun bejegening naar mij. Die werd meteen een stuk minder vriendelijk.

Halverwege mijn behandeling (die 9 maanden duurde) kreeg ik de uitslag van mijn psychologisch onderzoek: ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en afhankelijke persoonlijkheidsstoornis.  Dat verklaarde een hoop.

In eerste instantie was ik wel een soort van opgelucht, ik kon immers een hoop dingen verklaren nu. Maar mijn depressie trok weg, ik werd steeds stabieler en merkte daarna pas hoe vervelend ik deze stempeltjes vind. Wat het echt doet. En ik heb er lang tegenaan lopen schoppen. Het hielp ook niet echt dat de buitenwereld het niet zo goed begrijpt.

“Ah joh, je bent gewoon een beetje onzeker. We zijn allemaal wel eens onzeker.” “Je bent dus nog niet over je verlegenheid heen gegroeid?” “Je zult echt je onzekerheid moeten laten varen als je hier wil werken.”

Tijdens mijn depressie raakte ik al mijn vrienden kwijt. Ik vind het moeilijk contacten aan te gaan. En het lukt me niet goed om aan het werk te komen. Ik word wel uitgenodigd op gesprekken, maar hoe zeer ik ook probeer te verbergen dat ik niet heel zelfverzekerd ben, mensen zien het toch. En daar word ik vaak op afgerekend. Die afwijzingen komen hard aan, want ik ben overgevoelig voor afwijzing. Dat vind ik het moeilijkst, dat werkgevers het niet zien zitten met mij, terwijl ik zo ontzettend gemotiveerd ben om wat ik ook doe, zo goed mogelijk te doen.

Sinds ik in mijn directe omgeving openheid heb gegeven, ben ik er wel minder tegenaan gaan schoppen. Misschien helpt het om te accepteren dat ik deze persoonlijkheidsstoornissen heb. Misschien kom ik dan vanzelf wel een keer zelfverzekerder over.

One Comment

  1. Ik hoop dat je wat rust vindt in je stempels… naar om te lezen dat de behandelaren minder vriendelijk werd toen er aan borderline werd gedacht. Alsof de ene stempel beter is dan de andere, of meer je ‘schuld’.

    Dat gedoe met verlegenheid en over je angst heenzetten ken ik wel. Gedeeltelijk kun je natuurlijk wat trucjes leren, maar mensen beseffen niet dat het niet altijd een kwestie van ‘even doorbijten’ is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.