Onschuldige daders

Deze blog gaat in op seksueel misbruik. Denk aan jezelf en neem contact op met De luisterlijn als je behoefte hebt aan een gesprek.

Laatst had ik een gesprek met iemand over triggers. De aanleiding hiervoor was eigenlijk vooral de zogenaamde ‘trigger warnings’ die geplaatst worden op onder andere Instagram wanneer het gaat over gevoeligere informatie, die anderen – ja, ja echt waar – zou kunnen triggeren. Zowel mijn gesprekspartner als ik wisten te vertellen dat we beiden niet snel getriggerd zijn door de inhoud van dit soort berichten. Toch wist ik dat er bij mij best aantoonbare aanleidingen kunnen zijn voor een gigantische emotionele uitbarsting, een paniekaanval, enorme somberheid of bijvoorbeeld zelfs dissociatie. Om op een van mijn duidelijkst aanwijsbare triggers in te gaan, ga ik eerst even terug naar een stukje uit mijn eerste blog:

Het heeft een lange tijd geduurd om tot het besef te komen dat wat er was gebeurd, niet oké was, en dat ik altijd naar mijn gevoel mag, of zelfs moet luisteren, no matter what. En wellicht heb ik al die maanden heus wel geweten dat het niet goed was, maar heb ik mezelf altijd maar voorgehouden dat het mijn eigen schuld was en dat ik gewoon niet zo naïef had moeten zijn. Nu, geruime tijd later, probeer ik mezelf toe te staan, te erkennen dat wat ik voel verdriet is, dat ik boos ben, gekwetst, en dat mijn vertrouwen diep is geschaad. Ik ben de ontkenning voorbij, maar de verwerking ervan lijkt nog lastiger.

Zoals ik daar dus al beschreef, heeft het eerst een hele lange tijd geduurd voordat de klap aankwam van wat er was gebeurd. Wat ik toen nog niet wist, was dat die verwerking heel zwaar zou gaan worden, en mij eerst zou meeslepen door een heel diep gat. Vanaf het moment dat ik bewust wist dat persoon Y* mij seksueel had misbruikt, werd iedereen die ook maar een beetje op hem leek een trigger voor mij. Iedereen met bijvoorbeeld dezelfde houding, hetzelfde postuur, dezelfde huidskleur, dezelfde lach, of bijvoorbeeld dezelfde manier van praten, veroorzaakte een directe paniekaanval bij mij. Alles bij elkaar waren dat veel mensen. En dus veel paniekaanvallen. Ik voelde mij nergens meer veilig.

Extra schuldgevoel

Behalve dat ik enorm last had van deze paniekaanvallen, en dat ik mij nergens meer veilig voelde, voelde ik mij ook nog eens enorm schuldig tegenover de mannen die mij zo raakten op die manier. Ik weet niet hoe vaak mijn adem stokte, mijn maag zich omdraaide, de paniek toe sloeg, de afgunst jegens de herinnering opkwam, maar op het ergste moment had ik toch zeker dagelijks te maken met grote angst, paniek en afschuw. Daarbij was ik mij ervan bewust dat mijn zogeheten triggers, deze mannen dus, géén schuld hadden aan dat wat er was gebeurd. Zij konden er helemaal niets aan doen dat iemand mij misbruikt had, en dat zij me nu toevallig aan deze persoon deden herinneren. En ik vond het dus ook nog eens vooral erg voor hen. Zonder dat ze het wisten, waren zij ineens ook dader. Zij gaven mij immers opnieuw een vreselijk gevoel van onveiligheid én zorgden ervoor dat ik de gebeurtenissen herbeleefde… Al gauw zat ik in een cirkeltje van paniek, afgunst, schaamte, schuld, verdriet, en met als kers op de taart de boosheid en schuldgevoel naar mijzelf voor de rol die ik de onbekende mannen buiten hun weten om aandeed

Aanstootgevende rol

Er gebeurde dus heel veel. Naast wat het bij mij opriep, verplaatste ik mij ook nog eens in de willekeurige ander. Ik hoopte dan vurig dat ik voor hem of haar niet zo iemand was als wat al die mannen voor mij waren. Zo’n rol gunde ik niemand, zelfs mijzelf niet. Ook gunde ik niemand zo’n heftige paniekaanval of dat gevoel van onveiligheid, gecreëerd door mij. Ik wil gewoon geen aanstoot geven tot nare gevoelens, vervelende herinneringen, moeilijke gedachtegangen. Toch weet ik dat ik geen sorry kan zeggen tegen alvast heel de wereld voor mijn verschijning, hoe graag ik dat ook zou willen doen. Ik ben me ervan bewust dat je dat niet in de hand hebt, of kunt hebben. Indien ik toch met mijn uiterlijk, manier van spreken, manier van doen, iets oproep bij de ander, hoop ik dat hij of zij de ‘tools’ heeft om daar adequaat mee om te gaan, zoals ook ik bepaalde methodes heb leren inzetten om het draaglijker te maken voor mezelf. Die weg afleggen is moeilijk, en dat gaat ook niet in een keer, en soms komt een trigger ook nog wel eens heel hard binnen. Maar ik weet dat hij niet de dader is, en dat ik veilig ben.

*Persoon Y = de man die mij misbruikt heeft, heb ik omgetoverd tot Persoon Y.

Lees ook:

  • meisje in het bos

    Ik had weer een zware dag, mijn depressie zorgde ervoor dat ik al dagen lang niet mijn huis uit was gekomen. Alle moed had ik bij elkaar verzameld om naar de supermarkt te gaan om boodschappen te doen. En daar…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer