Onschuldige daders

Deze blog gaat in op seksueel misbruik. Denk aan jezelf en neem contact op met Sensoor als je behoefte hebt aan een gesprek.

Laatst had ik een gesprek met iemand over triggers. De aanleiding hiervoor was eigenlijk vooral de zogenaamde ‘trigger warnings’ die geplaatst worden op onder andere Instagram wanneer het gaat over gevoeligere informatie, die anderen – ja, ja echt waar – zou kunnen triggeren. Zowel mijn gesprekspartner als ik wisten te vertellen dat we beiden niet snel getriggerd zijn door de inhoud van dit soort berichten. Toch wist ik dat er bij mij best aantoonbare aanleidingen kunnen zijn voor een gigantische emotionele uitbarsting, een paniekaanval, enorme somberheid of bijvoorbeeld zelfs dissociatie. Om op een van mijn duidelijkst aanwijsbare triggers in te gaan, ga ik eerst even terug naar een stukje uit mijn eerste blog:

Het heeft een lange tijd geduurd om tot het besef te komen dat wat er was gebeurd, niet oké was, en dat ik altijd naar mijn gevoel mag, of zelfs moet luisteren, no matter what. En wellicht heb ik al die maanden heus wel geweten dat het niet goed was, maar heb ik mezelf altijd maar voorgehouden dat het mijn eigen schuld was en dat ik gewoon niet zo naïef had moeten zijn. Nu, geruime tijd later, probeer ik mezelf toe te staan, te erkennen dat wat ik voel verdriet is, dat ik boos ben, gekwetst, en dat mijn vertrouwen diep is geschaad. Ik ben de ontkenning voorbij, maar de verwerking ervan lijkt nog lastiger.

Zoals ik daar dus al beschreef, heeft het eerst een hele lange tijd geduurd voordat de klap aankwam van wat er was gebeurd. Wat ik toen nog niet wist, was dat die verwerking heel zwaar zou gaan worden, en mij eerst zou meeslepen door een heel diep gat. Vanaf het moment dat ik bewust wist dat persoon Y* mij seksueel had misbruikt, werd iedereen die ook maar een beetje op hem leek een trigger voor mij. Iedereen met bijvoorbeeld dezelfde houding, hetzelfde postuur, dezelfde huidskleur, dezelfde lach, of bijvoorbeeld dezelfde manier van praten, veroorzaakte een directe paniekaanval bij mij. Alles bij elkaar waren dat veel mensen. En dus veel paniekaanvallen. Ik voelde mij nergens meer veilig.

Extra schuldgevoel

Behalve dat ik enorm last had van deze paniekaanvallen, en dat ik mij nergens meer veilig voelde, voelde ik mij ook nog eens enorm schuldig tegenover de mannen die mij zo raakten op die manier. Ik weet niet hoe vaak mijn adem stokte, mijn maag zich omdraaide, de paniek toe sloeg, de afgunst jegens de herinnering opkwam, maar op het ergste moment had ik toch zeker dagelijks te maken met grote angst, paniek en afschuw. Daarbij was ik mij ervan bewust dat mijn zogeheten triggers, deze mannen dus, géén schuld hadden aan dat wat er was gebeurd. Zij konden er helemaal niets aan doen dat iemand mij misbruikt had, en dat zij me nu toevallig aan deze persoon deden herinneren. En ik vond het dus ook nog eens vooral erg voor hen. Zonder dat ze het wisten, waren zij ineens ook dader. Zij gaven mij immers opnieuw een vreselijk gevoel van onveiligheid én zorgden ervoor dat ik de gebeurtenissen herbeleefde… Al gauw zat ik in een cirkeltje van paniek, afgunst, schaamte, schuld, verdriet, en met als kers op de taart de boosheid en schuldgevoel naar mijzelf voor de rol die ik de onbekende mannen buiten hun weten om aandeed

Aanstootgevende rol

Er gebeurde dus heel veel. Naast wat het bij mij opriep, verplaatste ik mij ook nog eens in de willekeurige ander. Ik hoopte dan vurig dat ik voor hem of haar niet zo iemand was als wat al die mannen voor mij waren. Zo’n rol gunde ik niemand, zelfs mijzelf niet. Ook gunde ik niemand zo’n heftige paniekaanval of dat gevoel van onveiligheid, gecreëerd door mij. Ik wil gewoon geen aanstoot geven tot nare gevoelens, vervelende herinneringen, moeilijke gedachtegangen. Toch weet ik dat ik geen sorry kan zeggen tegen alvast heel de wereld voor mijn verschijning, hoe graag ik dat ook zou willen doen. Ik ben me ervan bewust dat je dat niet in de hand hebt, of kunt hebben. Indien ik toch met mijn uiterlijk, manier van spreken, manier van doen, iets oproep bij de ander, hoop ik dat hij of zij de ‘tools’ heeft om daar adequaat mee om te gaan, zoals ook ik bepaalde methodes heb leren inzetten om het draaglijker te maken voor mezelf. Die weg afleggen is moeilijk, en dat gaat ook niet in een keer, en soms komt een trigger ook nog wel eens heel hard binnen. Maar ik weet dat hij niet de dader is, en dat ik veilig ben.

*Persoon Y = de man die mij misbruikt heeft, heb ik omgetoverd tot Persoon Y.

4 Comments

  1. Ik ben eens uit een portiek aangevallen van achteren en iedere man, vrouw (tenzij met duidelijke hakken) of grote hond die achter me liep was een tijdje een trigger (nu alleen nog als het héél dichtbij is en de straat verder niet druk).

    Ik vond het schuldgevoel na een schichtige blik of stilstaan om te laten passeren verschrikkelijk, maar als ik een vrouw het bij mij zie doen heb ik daar absoluut geen problemen mee. Ik denk (hoop) dat die mannen het eigenlijk wel begrijpen.

    Schuld voelen is heel naar, maar het lijkt wel een onderdeel van het herstelproces, tenminste voor mij. Het was een stap verder dan niets voelen en het bewoog me meer dan me slachtoffer voelen.

    Goede blog en ‘leuke’ invalshoek
    Anne onlangs geplaatst…Gewoon doorlevenMy Profile

  2. Wat je schrijft is heel herkenbaar. Ik herken ook de tergend lang aanblijvende trigger van mensen die achter te lopen. Vooral, hoe langer hoe erger het wordt. Meestal eindigt het bij mij met vluchtgedrag richting andere steegjes of winkels, en ik durf nog steeds niet in slecht verlichte straten te lopen in de nacht(fietsen gaat inmiddels gelukkig).

    Als ik het bij een ander zie ben ik altijd wel begripvol maar het maakt me ook verdrietig. Het is ontzettend naar om te zien dat iemand tot in zijn/haar kern angstig is en de impact dat dit heeft op diens dagelijks leven. Hopelijk kunnen andere mensen dat ook inzien. De reactie is niet vrijwillig. En zo ook dat ze wel weten dat het niks persoonlijks is tegen henzelf.

    Weer goed geschreven jij ❤

  3. Heel herkenbaar wat je zegt. Mannen hebben mij ook altijd erg kunnen triggeren. En nu, soms, nog steeds.
    Het is heel lastig om op dat moment te beseffen dat deze mensen er niks mee te maken hebben en dat je dus geen reden hebt om in de paniek te slaan. Want op zulke momenten, kon ik iniedergeval, helemaal niet meer helder nadenken…

    Knap dat je hier over schrijft!
    En , je hoeft je echt niet schuldig te voelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.