Onenigheid over de diagnose

Mijn psycholoog en ik voeren een discussie over de diagnose. Zij zegt dat degene die het onderzoek naar autisme heeft uitgevoerd, de juiste procedure heeft gevolgd en dat we de uitkomst daarom niet zomaar aan de kant kunnen schuiven. Ik werp tegen dat het volgen van de juiste procedure niet wil zeggen dat de conclusies ook juist zijn. Ik leg haar rustig uit wat allemaal niet klopt en waarom niet. Ze twijfelt en besluit het hele onderzoek opnieuw uit te voeren.

Tijdens mijn ontwikkeling waren geen kenmerken aanwezig die kunnen duiden op autisme. Ik concludeer zelf dat de oorzaak van mijn klachten niet te vinden is in een ontwikkelingsstoornis, maar in een gebrek aan opvang na een traumatische gebeurtenis, in combinatie met een aangeboren gevoeligheid voor angst.

De psycholoog besluit na lang twijfelen om de diagnose toch te bevestigen. Ze vermeldt er wel bij dat de symptomen van autisme en borderline erg op elkaar lijken en daardoor lastig te onderscheiden zijn. Ik herken mij niet in autisme en ga opnieuw in discussie. De psycholoog zegt dat de nadruk moet liggen op mijn klachten en dat de naamgeving niet belangrijk is. Rationeel gezien geef ik haar gelijk, maar voor mij is dit meer dan een rationeel dingetje. Het voelt niet goed om in een hokje te worden gedrukt waar ik niet in pas. Daarom is de naam voor mij wél belangrijk.

Verschillende interpretaties

Onze interpretaties van de feiten komen niet overeen. Zo kreeg ik een test waarbij ik moest benoemen wat personen op vage afbeeldingen deden, dachten en voelden. Ik trok geen overtuigende conclusies en liet meerdere mogelijkheden open. De psycholoog ziet dit als moeite hebben met het doorgronden van andermans emoties, en vindt dit daarom een aanwijzing voor autisme. Ik zie dit als voorzichtig zijn met oordelen. In therapie heb ik geleerd dat ik niet mag invullen voor een ander zonder dit te checken. Probeer ik heel bewust het geleerde toe te passen, is het weer niet goed.

Dat ik me stijf vasthoud aan mijn mening over de diagnose, ziet de psycholoog als rigiditeit en dat vindt ze ook passend bij autisme. Ik zie dat als opkomen voor mijn mening en dat vind ik geen stoornis. Integendeel: dat ik eindelijk eens voor mijn mening ga staan en dit op een nette, volwassen manier doe, zie ik als een gezonde en positieve ontwikkeling. Ik zie dat juist als een stapje richting ‘normaal’.

Behoefte aan een passende diagnose

Ik heb zeker wel wat autistische trekjes, maar dat betekent niet dat ik dan maar de hele diagnose moet krijgen. Toch wordt deze stempel nu in mijn dossier gestampt. De naam die mijn klachten moet omschrijven biedt geen erkenning voor datgene waarmee ik worstel. Ik zit vast aan een label wat niet van mij is. En dat wat er wel is wordt niet gezien en niet begrepen, terwijl het volledig is verweven met iedere hersencel en iedere vezel van mijn lichaam.

Ik word ingedeeld bij een groep waarin ik mij een vreemdeling voel. Er wordt een onjuist beeld van mij geschetst tegenover mijn huisarts, zorgverzekeraar, een heel behandelteam en de psycholoog naar wie ik word doorverwezen.

Hoe leg ik aan anderen uit wat er is? Voor mij bestaat geen korte, juiste naam waarmee ik dit globaal kan omschrijven. Voor mij bestaat alleen een lange, chaotische opsomming van uiteenlopende symptomen die ik zelf niet op een rijtje heb. Hoofdprobleem? Geen idee. Bijkomende problemen? Goeie vraag. Ik blijf voor mezelf en anderen een raadselachtig wezen. De hoofdstukken van mijn gebruiksaanwijzing zijn elk in een andere taal geschreven en de woorden staan op willekeurige volgorde in de tekst. Sommige woorden zijn vervaagd en daardoor onleesbaar geworden. Voor niemand te volgen.

Ik heb behoefte aan een passende diagnose, al weet ik niet welke dat moet(en) zijn. Ik wil erkenning krijgen voor wat er is en wil bij een groepje mensen horen met wie ik mij kan identificeren. Nu heb ik vaak de gedachte dat ik zelfs onder de mensen met een afwijking nog een afwijking ben. Dat voelt soms best wel eenzaam.

Lees ook:

  • Autisme

    Toen ik voor het eerst bij de GGZ kwam voor een kennismakingsgesprek was ik zo ontzettend zenuwachtig. Ik wist echt niet wat mij overkwam. Ik was toendertijd doorgestuurd door de psycholoog van het revalidatiecentrum. Meteen bij het adviesgesprek werd er…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer