dsmmeisjes
(on)bewust geen kinderen

(On)bewust geen kinderen


Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m’n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg te geven, bekijk met dubbele gevoelens de foto’s die een vriendin me regelmatig stuurt van wat ze vandaag voor leuke dingen met haar dochters heeft gedaan op school of ballet. Lopen de tranen regelmatig over m’n wangen als ik aan kinderen denk.

Ik zei vanaf jongs af aan dat ik geen kinderen wilde; ik had er echt helemaal niks mee. Misschien omdat ik de jongste was en eigenlijk nooit met baby’s of jonge kinderen te maken kreeg of misschien omdat het gewoon niet in me zit. Er echt mee bezig was ik niet; op m’n 21e zat ik voor het eerst bij een studentenpsycholoog en voor ik het wist was ik aangemeld bij een ‘echte’ psychotherapeut. Ik studeerde af, ging werken, zei m’n therapeut vaarwel, belandde in een burnout, wisselde van baan, en stortte op m’n dertigste in door een gebeurtenis (buiten mezelf). Daar zat ik weer bij een therapeut, ontslag in 2011, WIA in 2013, een opname, nog even zwaar onder m’n niveau een beetje gewerkt, blessures en sinds 2016 m’n huidige therapeut. Ik krijg het maar niet voor elkaar, ik blijf steeds weer tegen mezelf aanlopen. Het gaat langzaam en continu kom ik weer in kringetjes terecht. Maar ik word steeds eerlijker naar mezelf na al die tijd, durf steeds meer aan te gaan. Emotionele verwaarlozing is iets ingewikkelds.

Wat dit te maken heeft met kinderen? Ik dacht dus altijd dat kinderen niks voor mij waren. Tot een aantal jaar geleden er zo veel mensen om me heen zwanger werden, ook iemand die ik ken van m’n opname. Opeens realiseerde ik me, dat het helemaal geen keuze is voor me. Dat ik al heel m’n leven schipper, somber kan zijn, m’n eigen leven niet eens op orde kan houden. Hoe zou ik dat dan ooit voor een kind kunnen doen? Door hoe ik denk en ben is een kind helemaal geen keuze.

Het doet pijn, want ondanks dat ik dacht dat ik niet wilde, merk ik dat ik m’n dochter zo graag zou willen geven wat ik zelf heb gemist. Ik zou haar willen knuffelen, wegwijs willen maken, steunen en troosten, haar dingen leren en geruststellen. Ik weet dat ik een heleboel van haar zou houden en haar zo veel liefde zou geven, graag met haar naar het zwembad zou gaan, koekjes bakken, musea bezoeken, voorlezen en huppelen door de straat.

Maar ik weet dat ik door zal slaan. Haar zal verstikken, te dicht op haar zitten, alles willen weten, gek worden als ik niet zou weten waar ze zou uithangen, Te veel vragen. Bang zijn. Haar zien als een vervanger voor alles wat ik gemist heb. Misschien ook wel uit angst om alleen te zijn, omdat dat altijd al m’n grootste angst is. Als ik m’n eigen leven niet eens op orde krijg of houd, hoe kan ik dat dan wel met een dochter erbij? En wat leert haar dat? 

Dat kan niet. Dat mag niet. Ze is een individu, niet een mini-me. En ja, ik schrijf bewust over een dochter, want dat is ook wat ik alleen zou willen, wat ervan getuigd dat ik haar zou zien als een goedmaker voor mezelf. Dat is niet eerlijk voor een kind en dat mag ik haar niet aandoen. Alle stress en zorgen is ook niet goed voor mezelf, denk ik.

Ik vind het moeilijk te delen, want men heeft de neiging meteen te gaan vertellen dat geen een moeder van te voren weet hoe het moet en dat ik echt wel een goede moeder zou zijn. Daarnaast heeft m’n vriend ook helemaal geen kinderwens, wat het bespreken met hem best lastig maakt. Het maakt me allemaal boos en verdrietig, want het had zo anders kunnen zijn. Wat me sterkt is wat Carien Roodvoets schrijft in het boek ‘Niemandskinderen’:

Als je graag kinderen zou willen, maar er bewust voor kiest om ze niet op de wereld te zetten, omdat je jezelf niet vertrouwt, omdat je niet zeker weet of je ze genoeg kunt meegeven, dan ben je een ‘ouder’ die een lintje verdient. Dan ben je juist een goede ouder voor het nooit geboren kind!

Ik zal nooit een moeder zijn, ik kan alleen de best mogelijke moeder zijn voor dat kleine meisje in mij. Ik zal nooit een gezin hebben. Ik zal nooit samen koekjes bakken met m’n dochter. M’n dochter, genaamd Sofie.

8 comments

  1. Aaah Lisa… ik ben er stil van.

    Ik wil geen kinderen, als ik het af en toe voor me zie is het een zoon. Eentje die ik begrijp zoals de wereld dat niet zal doen, en juist los zou durven laten. Grote kans dat ik dat ook zelf ben.

    Ik zal nooit moeder zijn, zelfs geen vader. Gelukkig word ik meer blij dan melancholisch van die gedachte.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Proost

  2. Wauw, wat moedig dat je dit zo opschrijft. Ik denk dat het een prachtige keuze is. Eén die gepaard gaat met verdriet en rouw, maar die wel getuigd van een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Soms zou ik willen dat meer mensen zo’n keuze durfden te maken.

    1. Het voelt zó dubbel. En zo vaak zie ik ook mensen met kinderen waarvan ik denk: ik zou dit beter doen. Maar ja, dat is niet aan mij. Ik ga alleen over mezelf. Het is echt zo moeilijk, maar het is niet iets waarover je maar even een gokje gaat nemen.

  3. Jeetje… we should talk. Het is net alsof ik mezelf lees hier. Krijg er tranen van in mijn ogen. Al die details… het fulltime werken, later pas crashen… het nooit kinderen gewild hebben, en het nu wel willen maar niet aandurven… etc, etc…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

Spring naar toolbar