(on)bewust geen kinderen

(On)bewust geen kinderen


Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m’n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg te geven, bekijk met dubbele gevoelens de foto’s die een vriendin me regelmatig stuurt van wat ze vandaag voor leuke dingen met haar dochters heeft gedaan op school of ballet. Lopen de tranen regelmatig over m’n wangen als ik aan kinderen denk.

Ik zei vanaf jongs af aan dat ik geen kinderen wilde; ik had er echt helemaal niks mee. Misschien omdat ik de jongste was en eigenlijk nooit met baby’s of jonge kinderen te maken kreeg of misschien omdat het gewoon niet in me zit. Er echt mee bezig was ik niet; op m’n 21e zat ik voor het eerst bij een studentenpsycholoog en voor ik het wist was ik aangemeld bij een ‘echte’ psychotherapeut. Ik studeerde af, ging werken, zei m’n therapeut vaarwel, belandde in een burnout, wisselde van baan, en stortte op m’n dertigste in door een gebeurtenis (buiten mezelf). Daar zat ik weer bij een therapeut, ontslag in 2011, WIA in 2013, een opname, nog even zwaar onder m’n niveau een beetje gewerkt, blessures en sinds 2016 m’n huidige therapeut. Ik krijg het maar niet voor elkaar, ik blijf steeds weer tegen mezelf aanlopen. Het gaat langzaam en continu kom ik weer in kringetjes terecht. Maar ik word steeds eerlijker naar mezelf na al die tijd, durf steeds meer aan te gaan. Emotionele verwaarlozing is iets ingewikkelds.

Wat dit te maken heeft met kinderen? Ik dacht dus altijd dat kinderen niks voor mij waren. Tot een aantal jaar geleden er zo veel mensen om me heen zwanger werden, ook iemand die ik ken van m’n opname. Opeens realiseerde ik me, dat het helemaal geen keuze is voor me. Dat ik al heel m’n leven schipper, somber kan zijn, m’n eigen leven niet eens op orde kan houden. Hoe zou ik dat dan ooit voor een kind kunnen doen? Door hoe ik denk en ben is een kind helemaal geen keuze.

Het doet pijn, want ondanks dat ik dacht dat ik niet wilde, merk ik dat ik m’n dochter zo graag zou willen geven wat ik zelf heb gemist. Ik zou haar willen knuffelen, wegwijs willen maken, steunen en troosten, haar dingen leren en geruststellen. Ik weet dat ik een heleboel van haar zou houden en haar zo veel liefde zou geven, graag met haar naar het zwembad zou gaan, koekjes bakken, musea bezoeken, voorlezen en huppelen door de straat.

Maar ik weet dat ik door zal slaan. Haar zal verstikken, te dicht op haar zitten, alles willen weten, gek worden als ik niet zou weten waar ze zou uithangen, Te veel vragen. Bang zijn. Haar zien als een vervanger voor alles wat ik gemist heb. Misschien ook wel uit angst om alleen te zijn, omdat dat altijd al m’n grootste angst is. Als ik m’n eigen leven niet eens op orde krijg of houd, hoe kan ik dat dan wel met een dochter erbij? En wat leert haar dat? 

Dat kan niet. Dat mag niet. Ze is een individu, niet een mini-me. En ja, ik schrijf bewust over een dochter, want dat is ook wat ik alleen zou willen, wat ervan getuigd dat ik haar zou zien als een goedmaker voor mezelf. Dat is niet eerlijk voor een kind en dat mag ik haar niet aandoen. Alle stress en zorgen is ook niet goed voor mezelf, denk ik.

Ik vind het moeilijk te delen, want men heeft de neiging meteen te gaan vertellen dat geen een moeder van te voren weet hoe het moet en dat ik echt wel een goede moeder zou zijn. Daarnaast heeft m’n vriend ook helemaal geen kinderwens, wat het bespreken met hem best lastig maakt. Het maakt me allemaal boos en verdrietig, want het had zo anders kunnen zijn. Wat me sterkt is wat Carien Roodvoets schrijft in het boek ‘Niemandskinderen’:

Als je graag kinderen zou willen, maar er bewust voor kiest om ze niet op de wereld te zetten, omdat je jezelf niet vertrouwt, omdat je niet zeker weet of je ze genoeg kunt meegeven, dan ben je een ‘ouder’ die een lintje verdient. Dan ben je juist een goede ouder voor het nooit geboren kind!

Ik zal nooit een moeder zijn, ik kan alleen de best mogelijke moeder zijn voor dat kleine meisje in mij. Ik zal nooit een gezin hebben. Ik zal nooit samen koekjes bakken met m’n dochter. M’n dochter, genaamd Sofie.

Lees ook:

  • Ik was erbij

    We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik…

  • Wat mis ik?

    Iets missen maar niet weten wat. Iets zoeken maar niet weten waar je naar op zoek bent. Misschien wel het meest frustrerende wat er is. Wat mis ik? Waarom kan ik het niet vinden? Hoe…

  • meisje op bed

    "Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!" krijst mijn hoofd. Ik lig in bed, ik heb de griep. Ik voel me lamlendig en verlang naar mijn moeder. Iets wat veel volwassen mensen stiekem nog wel hebben als ze ziek zijn, denk…

14 reacties

  1. Aaah Lisa… ik ben er stil van.

    Ik wil geen kinderen, als ik het af en toe voor me zie is het een zoon. Eentje die ik begrijp zoals de wereld dat niet zal doen, en juist los zou durven laten. Grote kans dat ik dat ook zelf ben.

    Ik zal nooit moeder zijn, zelfs geen vader. Gelukkig word ik meer blij dan melancholisch van die gedachte.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Proost

  2. Wauw, wat moedig dat je dit zo opschrijft. Ik denk dat het een prachtige keuze is. Eén die gepaard gaat met verdriet en rouw, maar die wel getuigd van een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Soms zou ik willen dat meer mensen zo’n keuze durfden te maken.

    1. Het voelt zó dubbel. En zo vaak zie ik ook mensen met kinderen waarvan ik denk: ik zou dit beter doen. Maar ja, dat is niet aan mij. Ik ga alleen over mezelf. Het is echt zo moeilijk, maar het is niet iets waarover je maar even een gokje gaat nemen.

  3. Jeetje… we should talk. Het is net alsof ik mezelf lees hier. Krijg er tranen van in mijn ogen. Al die details… het fulltime werken, later pas crashen… het nooit kinderen gewild hebben, en het nu wel willen maar niet aandurven… etc, etc…

      1. …..luister ns naar mijn verhaal…
        Ook ik kom “uit een emotionele verwaarlozing en narcisme omgeving” Ben nu na jaren wijzer en wat me vooral van het hart moet is het volgende. Hulpverlening en psychologie beweert dat ..wie verwaarlozing meemaakt en welk geweld dan ook, dat ***Zelf later ook zal doen. Dat heeft mijn angst en verantwoordelijkheidsgevoel zo versterkt…
        dat ik onderhuids mezelf ingeprent heb dat ik nooit kinderen zal krijgen. Die angst heeft me verder van mijzelf weggedreven.
        Ik geloofde mezelf wanneer ik het n ander vertelde.
        Groeiproces van jaaaaaaaren volgde.
        Ik durfde het aan om een hondje op te voeden en zie….eindelijk bemerk ik dat ik hartstikke opvoedingsbekwaam ben en mijn liefde voor het dier erg geniet ; sinds 15 jaren.Eindelijk echt genieten van en groei van een warm zelfvertrouwen en nu…..
        wil ik een kind. Biologisch te laat en ik probeer mijn liefde voor en geluk met kinderen nu in werk te delen. Er zijn er zoveel die omliefde vragen.en met jou ook delen in ..pleegzorg, kinderopvang, onderwijs…thuiszorg..dierenzorg
        En daarnaast is goed voor ‘het kind vanbinnen zorgen’ook erg belangrijk want….dat is nooit volledig geheeld maar probeert er het beste uit te halen en van te maken. liefs en ik vind het fijn om reacties te lezen…..

        1. Zei hulpverlening dat tegen je? Mijn therapeut zegt me juist dat je van te voren helemaal niet weet hoe het zal gaan en als ze ziet hoe ik nu steeds beter met het meisje in mezelf om ga, ik die verwaarlozing nooit zelf zou doen.

          Maar ja, het is te veel. Ik vind het mooi hoe jij nu je weg erin lijkt te hebben gevonden. En het zal altijd een zere plek blijven, hoewel hopelijk steeds minder scherp. Ik weet niet of ik in het onderwijs echt zal gedijen (noch dieren, hoewel ik n tijdje in het asiel heb meeholpen jaren geleden), maar wie weet. Werk is sowieso ook nogal n pijnpunt op het moment, dus voor nu zie ik het al helemaal niet.

          Bedankt voor het delen en je openheid.

  4. Iedereen zegt tegen me ‘maar jij zou juist een geweldige moeder zijn’ en toch heb ik ergens al vrij vroeg besloten, bij mij houdt het op. Misschien zou ik een goede moeder zijn geweest, van een ding ben ik zeker, mijn kind zou aandacht, liefde en betrokkenheid krijgen, maar ik vertrouw mezelf niet. Ik vertrouw mezelf niet als een moeder onder stress, want onder stress valt mijn hele ik weg, word ik iemand die niet langer volwassen en evenwichtig kan handelen, verlies ik alle controle over mezelf en mijn emotionele staat van zijn. Ik ben bang voor die momenten, ik ben bang hoe mijn kind daaronder zou lijden, ik ben bang hoe ik mijn eigen onvermogen op mijn kind af zou reageren, ik ben bang hoe mijn kind zich dan net zo zou voelen als dat ik me heb gevoeld, ik ben bang welke toekomst ik mijn kind zou geven, een heel leven lang de rotzooi op te moeten gaan ruimen van mijn onvermogen en zich te moeten voelen alsof het eindeloos en oeverloos doorgaat. Ik wil niet dat mijn kind de keuze moet gaan maken omdat ik mezelf dat niet wilde aandoen. Over een tijdje ben ik hier alleen, geen familie, geen gezin, geen kinderen die me op mijn oude dag me het gevoel geven iets te hebben nagelaten. Ik zal alleen zijn en ik zal sterven met het gevoel niets wezenlijks aan deze wereld te hebben toegevoegd. Ik ontzeg mezelf iets waarvan ik niet eens weet of ik er werkelijk zoveel vreugde aan zou ontlenen, ik heb het nooit wel gewild, maar nu het einde van deze keuze als een nog haalbare mogelijkheid steeds meer in zicht komt, wilde ik steeds meer dat ik het wel had kunnen willen, dat ik dat vertrouwen in mezelf wel had mogen hebben, dat het voor mij net zo goed een keuze had kunnen zijn als voor anderen, dat ik het mezelf zou hebben kunnen gunnen, iets moois op deze wereld te hebben gezet, voor iemand een verlies te zijn geweest als ik er niet meer zou zijn. Maar die keuze is er nooit echt geweest, de enige keuze die ik ooit gehad heb is deze rit helemaal alleen uit te moeten zitten, die opoffering te moeten maken als ouder voor mijn ongeboren , maar god, wat had ik ergens graag gewild dat te kunnen hebben ervaren, deel uit te maken van een gezin met mensen waar ik van hou en die van mij houden. Maar dat is enkel een illusie, daarvoor zou ik eerst moeten weten hoe houden van moet.

      1. Ja jouw tekst had ook zo mijn eigen tekst kunnen zijn geweest, ik herkende het als van m’n eigen. Eerste keer dat ik dit iemand exact hetzelfde zie verwoorden als mijn eigen beleving hierin. Het is een zuur offer, ik weet dat dit de beste ‘keuze’ is om te maken, maar toch, het is alsof je van twee kanten naast de pot piest, 2 keer de prijs moet betalen voor iets waar je zelf niets aan kunt doen of voor verantwoordelijk bent.
        Wat is dm?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.