Omgekeerde wereld

Dossiers opvragen. Ik denk voor vele dsm’ers herkenbaar. Waarom? Voor mij persoonlijk geldt dat ik vaak ‘vergeet’ hoe dingen gegaan zijn, wat er gezegd is en ik wil ‘controleren’ of de hulpverlening wel open is richting mij. Persoonlijk heb ik dus meerdere redenen. Zoals waarschijnlijk iedereen zijn eigen redenen hiervoor heeft. GGZ-instellingen houden volgens mij niet zo van mensen die hun dossier opvragen. De volgende tekst komt van de website van een GGZ-instelling.

“Uiteraard heeft u het recht om uw dossier in te zien. Mocht u naar aanleiding hiervan vragen hebben, dan kunt u deze natuurlijk altijd aan uw behandelaar stellen.”

Voor de tweede keer vroeg ik mijn dossier op. Na wat weerstand en gedoe vanuit de GGZ kreeg ik toch mijn dossier netjes geprint in een mapje. Na het lezen hiervan ging ik in gesprek met mijn behandelaar. Hij vroeg wat ik er van vond, we praatten er even over en toen zei hij: ‘Jij hebt nu alles gelezen wat wij schrijven over jou, maar wij hebben geen dossier van jou over ons’. Grappig, vind je niet? Stel je voor dat ik na iedere afspraak een verslagje schrijf over hen. Dat zou pas een mooi boekwerk worden en misschien zouden zij daar ook wel iets mee kunnen. Dus voor één keer kan ik het niet laten om een dossier bij te houden van mijn behandelaren.

Zoals iedere afspraak word ik een paar minuten over tijd binnen geroepen. Ik ben blij dat er geen ‘mevrouw …. ’  word gezegd maar ‘kom binnen’. Zonder hand kom ik er niet in. Voor de deur stopt hij en steekt zijn hand uit. Binnengekomen zie ik dat T. er weer bij zit. Ze kijken mij aan. Het lijkt alsof ze weinig moeite willen doen. Ze vragen zo min mogelijk en lijken steeds minder van mij te begrijpen. Uiteindelijk komt de opmerking van T.: ‘Denk je dat we ons nu minder zorgen maken en je aan je lot overlaten?’. Het is dus toch wel duidelijk wat ik denk. Nieuwe afspraak wordt ingepland, geen idee hoe ze kijken, want ik loop zo snel mogelijk weg en ben nu al toe aan de volgende afspraak. 

Bovenstaande tekst zou een goed stuk kunnen zijn van het dossier over mijn behandelaren. Ik vind het wel een creatieve, leuke manier om mijn behandelaren te vertellen hoe ik er over denk. Op deze manier wordt het ook minder spannend voor mij om ‘commentaar of kritiek’ op hen te uiten. Hopelijk kunnen zij er net zo van genieten en om lachen als ikzelf.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.