tijd

Omgaan met wachtlijsten… hoe dan?!

Daar zit ik dan, om de uitslag van het intake gesprek te horen. “We hebben geconstateerd dat je PTSS en een ernstige depressie hebt. We kunnen je hier niet behandelen en verwijzen je door”. Hier heb ik drie maanden op gewacht, om opnieuw te horen dat mijn klachten te complex zijn. Op naar de volgende instelling om mij aan te melden. De wachttijd is zes maanden voor een intakegesprek. Daarna geldt nog een wachttijd van tien weken om met de behandeling te kunnen starten. Opnieuw sta ik met mijn rug tegen de muur.

Ik krijg een paniekaanval over het idee hoe ik deze tijd moet gaan overbruggen. De enige vraag die door mijn hoofd stormt is ‘Hoe dan?!’ Niemand die mij er een antwoord op kan geven. Mijn hersenspinsels gaan ermee aan de haal en zeggen: geen antwoorden betekent geen oplossingen.

De volgende vraag is hoe ik aan mijn werkgever ga uitleggen dat ik voorlopig niet met een behandeling kan gaan starten. Ook deze toekomstige situatie geeft me een paniekaanval. Ik heb geen idee wat ik met mezelf aan moet, laat staan met een ander die verwachtingen van mij heeft. De hartkloppingen komen terug en het zweet breekt me uit. Ik heb het gevoel te verslagen zijn door de maatschappij. Ik kan niet werken. Mijn vriendschappen en relatie met mijn vriend staan onder druk. Er is weinig over van mijn bestaan. Slapen gaat slecht. Om al die nare gevoelens en gedachten te onderdrukken eet ik minder. De hele dag voel ik mij nerveus. Het liefste zou ik schreeuwen hoe rot alles is. Het voelt als opgesloten zijn. 

En toch schijnt heel soms buiten de zon nog. Ik probeer te kijken welke kleine dingen hopelijk ooit de moeite meer gaan waard worden, zoals een lachende baby zien, een hond die tegen je aanspringt, een kat die voor de deur staat te mauwen. Ook kan ik lang staren naar kuikens en kleine vogeltjes. Ze zijn kwetsbaar en moeten vallen en opstaan. Desondanks zie ik een bewegende omgeving maar heb ik het gevoel stil te staan. Ik kom in een waas terecht en derealisatie sleept me mee naar de volgende dag. 

Graag hoor ik jullie ervaringen over het omgaan met lange wachttijden, want wat duurt wachten langgggg zeg!

Lees ook:

  • Electro convulsie therapie edited

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Vandaag kreeg ik het verlossende woord: ik heb groen licht…

  • Te complexe, complexe ptss?!

    Al jaren hobbel ik mee op het ritme van de hulpverlening. Totdat het allemaal na een suïcidepoging bruut werd stopgezet. Mijn zwembandjes werden afgepakt en ik verdronk in de ellende van het "alleen moeten doen".…

  • Dansend aan zee

    She conquered her demons and wore her scars like wings Zon, zee, strand en goede muziek. Wat wil een mens nog meer? Dansend tussen de menigte voel ik de bas in mijn borst dreunen. "Als…

20 reacties

  1. Helaas zit ik in hetzelfde schuitje en heb ik geen tips voor je. Ik ben inmiddels ruim zeven maanden aan het wachten en er is nog geen enkel zicht op wanneer de behandeling kan starten. Ondertussen ga ik alleen maar achteruit, maar dat boeit ze vrij weinig. Ik schreef er vorige week nog een blog over (zal ‘m hieronder ‘linken’). Het gevoel stil te staan is overigens heel herkenbaar.
    Wat ik doe, is proberen een ritme aan te houden. Ik moet zeggen dat de zonnige dagen bij mij wel helpen. Dan vind ik het heerlijk om buiten te zijn en heb ik minder last van mijn klachten.
    Ik wens je sterkte. En ook dat héél snel de wachtlijstproblematiek is opgelost.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: GGZ-wachtlijsten

    1. Hoi Naomi,

      Bedankt voor je reactie. Ik heb ondertussen een beoordeling gehad met de crisisdienst en ze hebben het intake gesprek in overleg met de instelling vervroegd. Hopelijk is er voor jou ook nog een optie die open ligt.
      Veel sterkte!

  2. Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik heb net 9 maanden op een wachtlijst gestaan, om te horen dat ze me daar niet kunnen/willen behandelen. Het doorverwijzen liep ook totaal niet soepel (5 weken aan het bellen en regelen geweest), en nu kom ik op de volgende wachtlijst, waarschijnlijk weer 8 maanden wachten. Uitzichtloos… Als ik aan deze periode denk, word ik gek. Tegelijk maakt het me super verdrietig, omdat ik dus 9 maanden heb verspild aan wachten en ik nog niet verder kan met m’n leven.. Helemaal confronterend als je ziet dat de buitenwereld wél verder gaat. Ik heb verlatingsangst en daardoor ook bindingsangst, dus ik isoleer mezelf, en ik eet ook minder om niet bezig te hoeven zijn met m’n emoties en gedachten. In de wachttijd mag ik bij de praktijkondersteuner van de huisarts komen, maar m’n vertrouwen in hulp is nu best beschadigd… Daarbij lijkt het de hulpverlening weinig te doen als je zegt dat je achteruit gaat..
    Het maakt me soms ook zo boos en machteloos. Het lijkt net alsof niemand in Nederland ziet hoe slecht de zorg geregeld is. Waarom gebeurt er niks, waarom kunnen we niks..

    Ik heb dus ook weinig tips. De kleine dingen die jij benoemt, die helpen mij ook. Al ga ik een middagje naar het winkelcentrum, die kleine dingen waarbij ik even in het “hier en nu” leef zijn fijn. Dus daarmee plan ik mijn dagen zo vol mogelijk.

    Heel veel sterkte!

    1. Hoi Denise,

      Bedankt voor je reactie. Ik heb ondertussen een beoordeling gehad van de crisisdienst en ze hebben het intake gesprek in overleg met de instelling vervroegd. Hopelijk is er voor jou ook nog een optie die open ligt.
      Veel sterkte & hou vol!

    2. Hoi Denise,

      Bedankt voor je reactie. Ik heb ondertussen een beoordeling gehad van de crisisdienst en ze hebben het intake gesprek in overleg met de instelling vervroegd. Hopelijk is er voor jou ook nog een optie die open ligt.

      Veel sterkte & hou vol!

  3. Wat vreselijk die wachttijden…

    Misschien bij je zorgverzekeraar informeren naar wachtlijstbemiddeling (ze gaan met deze wachttijd namelijk over de wettelijk toegestane tijd heen volgens mij) en bij huisarts informeren naar overbrugging… Soms kunnen ze dan wat gesprekken bij een psycholoog regelen o.i.d. Lang niet afdoende, maar wellicht beter dan niets!

    1. Dit soort berichten maken me echt verdrietig. Helaas hier ook vergelijkbare verhalen … Ik ben net vorige week bij GGZ instelling nr. 2 “weggestuurd” en sta nu al bij de derde op de wachtlijst.

      Ik heb een paar tips voor je uit mijn eigen ervaring, die je misschien kunnen helpen; Je zou inderdaad de wachtlijst bemiddeling van je zorgverzekering kunnen proberen. Ik heb ze vorige week ook gebeld en ze gaan nu voor alternatieven kijken en ze gaan ook contact opnemen met de instelling waar ik nu op de wachtlijst sta. Misschien is er zo toch meer mogelijk want ik begreep dat ze ook naar urgentie gaan kijken. Volgende week hoor ik meer.

      Via mijn bedrijfsarts ben ik eerder een doorgestuurd voor een intake ergens anders als soort second opinion, alleen deze instelling vond me te complex helaas. Wel ging dat allemaal snel. Als je bedrijf wil betalen kunnen er ook mogelijkheden zijn voor bv coaching etc. Dit gaat bij ons via de bedrijfsarts.

      Verder heb ik nu twee uur per week begeleiding thuis betaald vanuit een WMO aanvraag door de gemeente. Hier ben ik erg blij mee, ik kan bij haar heel goed mijn verhaal kwijt, ze helpt mee plannen, meer structuur krijgen, en de chaos uit mijn hoofd halen etc. Ik merk dat ze me ook echt positief motiveert om niet op te geven. Het is behoorlijk vrij in te vullen, en veel minder star en aan protocollen gebonden als de GGZ.

      Heel veel sterkte!

      1. Hoi Marieke,

        Bedankt voor je reactie. Ik heb ondertussen een beoordeling gehad met de crisisdienst en ze hebben het intake gesprek in overleg met de instelling vervroegd. Hopelijk is er voor jou ook nog een optie die open ligt.

        Ben benieuwd of je al iets van je zorgverzekeraar heb gehoord?
        Veel sterkte!

  4. Hoi, ik beb vorig jaar hetzelfde mee gemaakt.
    Nu nog steeds niet begonnen.
    Maar ik wordt begeleidt door het IHT en kom daar ook al die tijd al op de dagbehandeling.
    Ik had anders niet gewten hoe ik het red.
    Ik heb ook huisbezoeken.
    Normaal gesproken is het iht team maar voor 6 weken,maar soms komen er mensen zoals mij die er langer zijn.
    Ik ben hun eewig dankbaar.

  5. Ik heb dit helaas ook meermalen meegemaakt en ben nu bewust gestopt met alles bij instellingen; ik zie alleen nog maar vrijgevestigde therapeuten. Het nadeel daarvan is wel dat het natuurlijk een stuk minder intensief is, maar het zou misschien wel iets kunnen zijn ter overbrugging?

    Verder heb ik altijd op meerdere paarden gewed: meld je niet aan bij één instelling, maar gewoon meteen bij drie. Dan is de kans groter dat je ergens terecht kunt, en als nummer 1 je dan niet kunt helpen, sta je iig al op de wachtlijst bij nummer 2 waardoor je niet weer helemaal bij het begin hoeft te beginnen.

    Daarnaast mag je na een intake en afwijzing volgens mij wel ‘eisen’ dat ze je MINIMAAL overbrugging bieden tot je elders terecht kunt, maar dat weet ik niet zeker… Wat ik wel zeker weet, maar wat hierboven ook al wordt genoemd: wachtlijstbemiddeling.

    Wachtlijsten zijn afgrijselijk en ik vind het hartverscheurend om in je blog en de reacties eronder te lezen hoe eigenlijk iedereen er tegenaan loopt… Sterkte!
    Liefs, Sae

    1. Hoi Sae,

      Bedankt voor het meedenken. Ik had me inderdaad bij meerdere instellingen aangemeld. Helaas is dan het gevaar dat er al dossiers voor je worden aangemaakt en daar zijn koste aan verbonden. De zorgverzekeraar vergoed de behandeling per diagnose maar bij 1 instelling. Gelukkig is het goed gekomen 🙂

  6. Hoi,

    Ik wil graag mijn ervaringen net wachtlijsten met je delen. Ik zelf heb er ook heel vaak tegen aan gelopen. Zo heb ik wel eens langer dan een jaar gewacht op therapie. Ik moet nu ook nog ruim 5 maanden gaan wachten op een nieuwe eetstoornisbehandeling. Op dit moment merk ik dat ik ook aan het terugvallen ben. Niet Handig als ik nog zo lang moet wachten. Dat kan lichamelijk zelfs gevaarlijk worden ben ik bang. Wat ik nu zelf heb gedaan is contact gelegd met een diëtiste die gespecialiseerd is in eetstoornissen. Het is misschien niet de perfecte oplossing maar ik denk dat het echt kan schelen in de terugval. Beter iets dan niets denk ik altijd maar zo. Ik heb ook wel eens hulp gehad van een psycholoog die voor zich zelf werkte. Deze kleine praktijken hebben vaak niet echt een wachtlijst. Zijn natuurlijk wel vaak minder gespecialiseerd in behandeling maar soms
    Is dat even net wat je nodig hebt om tijd te overbruggen. Soms helpt het al als je over dingen kan praten. Heel veel succes!

    Liefs

    1. Hoi Renske,

      Bedankt voor je reactie. Ik heb ondertussen een beoordeling gehad van de crisisdienst en ze hebben het intake gesprek in overleg met de instelling vervroegd. Hopelijk is er voor jou ook nog een optie die open ligt.

      Veel sterkte en houd vol!

  7. Het is echt idioot dat de “default” oplossing geen oplossing is. Je moet dus zelf dingen doen als de GGZ-instellingen negeren en voor vrijgevestigd gaan, je inschrijven voor meerdere instellingen, andere zorgverleners, loketten of subsidies opsporen of wachtlijstbemiddeling aanvragen…

    ons systeem vraagt daarmee enorm veel oplossend vermogen van mensen die hun oplossingsvermogen (tijdelijk) kwijt zijn. Ik word hier dieptreurig van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.