Omgaan met traumagerelateerde dissociatie

“Je bent niet lastig, maar getraumatiseerd”, is wat hoofdbehandelaar antwoordde op mijn/onze mail. Hoeveel mails er er sinds de start van schrijftherapie verstuurd zijn, ik/we zouden het niet weten.

Getraumatiseerd dus en niet lastig. Toch zijn die negatieve kernovertuigingen gigantisch groot. Dit komt door alles wat er mijn leven tot op heden is gebeurd, waardoor ik dus een dissociatieve stoornis heb ontwikkeld. Pas na circa 20 jaar therapie werd de diagnose DSNAO gesteld. Twintig jaar van strijden met mezelf, het leven en de de hulpverlening om serieus genomen te worden aangaande gevoelens van misbruikt zijn.

“Het is een wonder dat je nog leeft”, zegt hoofdbehandelaar, “gezien het feit dat er veel suïcide drang is.” Zo ook afgelopen week. Een week waarin er veel triggers waren. Zoals de schilders die bezig zijn om het huis. Het contact met ouders en de maandelijkse menstruatie perikelen. Daar bijkomend nog intrusies en verlatingsangst. Wat bij elkaar een storm aan emoties meebracht. Emoties waar ik/we ons geen raad mee weten.

Door deze ingewikkelde week is duidelijk geworden dat er mogelijk meer aan de hand is. Dat het, zoals ik al vermoedde, nog meer gefragmenteerd is dan ik steeds dacht. Dat er dus wel degelijk sprake is van DIS. Dat hoofdbehandelaar dit in het laatste consult deels bevestigde, geeft een gevoel van opluchting.

Want sinds 2015, nog voor de opname in een traumakliniek, was dit al een vraag. Een vraag die door de behandelaren negatief beantwoord werd. Was wel sprake van CPTSS maar niet van DIS/DSNAO. Terwijl ik ergens wel ervoer dat andere delen het soms overnamen.

In 2019 werd wel de diagnose AGDS wel gesteld, dat is de nieuwe term uit de DSM5. Hoofdbehandelaar beval het boek Omgaan met traumagerelateerde dissociatie aan. Helaas was er vanuit binnenwereld toen erg veel weerstand tegen, waarschijnlijk omdat ik/we zo lang op juiste hulp en diagnose hebben moeten wachten. Ben sinds 2000 in therapie en 21 jaar therapie is heel erg lang, maar we mogen van de huidige behandelaar de hoop niet opgeven, ook al is er bij sommige delen sprake van therapiemoeheid.

Om in de toekomst weer intensieve traumabehandeling zoals EMDR of Rescripting op te kunnen pakken is het belangrijk voor nu dat er meer stabilisatie komt. Dat ik met milde ogen naar mezelf kijk en mijn binnenwereld naar elkaar. Samen met mijn binnenwereld zoeken naar evenwicht. Mogelijk betekent dit dat er op korte termijn gekozen word voor een time-out opname. Mocht daartoe besloten worden is het belangrijk om voor ogen te houden dat ik/we niet gefaald hebben. Helaas in het verleden vele behandelaren wel. Door negatieve ervaringen binnen de GGZ werd onze zelfkritiek nog groter.

Ik wil leven in plaats van overleven. Integreren in plaats van dissociëren. Meer ik-kracht en zelfbesef ontwikkelen. Want dat is door hechtingstrauma en andere trauma’s geblokkeerd. Er is veel zelfhaat, schaamte en schuld. Dat maakt depressief en suïcidaal. Iets waar ik afgelopen week dus weer erg tegen aan liep. Vandaag heb ik het boek Omgaan met traumagerelateerde dissociatie er weer bij gepakt. Wil me de komende tijd de inhoud graag nog meer eigen maken. Nu niet omdat het moet, maar omdat ik dat wil.

Toch is het gevoelsmatig deels alsof de therapie opnieuw begint. Behandelaren leren vertrouwen en mezelf leren kennen. Begrijpen waarom ik reageer zoals ik dat doe en voel ik wat ik voel. Teruggaan naar de eerste 20 à 25 jaar van mijn leven, toen ik nog enigszins contact had met mijn gevoel, maar niet met herinneringen. Die herinneringen komen steeds meer terug. Daar moet ik samen met mijn binnenwereld nu een weg in zien te vinden. Hopelijk gaat dit boek erbij helpen.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!