Oh ja, grenzen…

Het is weer zo ver. Ik zit op de bank in pyjama een broodje te eten bij wijze van avondeten, had eigenlijk nu in een balletles moeten staan en over grofweg twintig minuten op de fiets moeten zitten naar een vergadering.

Mijn hoofd is eigenlijk al te zwaar om omhoog te houden, laat staan kleren aandoen, fietsen, vergaderen, sociaal contact, weer naar huis fietsen en dan eindelijk naar bed. Ik ben op. Voor de zoveelste keer helemaal op. Eigenlijk ben ik al een paar maanden bijna op, vandaar dat ik ook maar weinig blogs heb geschreven. Geen. Energie.

Op het moment is eigenlijk uit bed komen, beetje in huis rommelen en misschien een rondje in het park al eigenlijk heel wat, laat staan ook nog een dag in de week werken, vrijwilligerswerk, sporten, dansen, sociale contacten, therapie, familie en weet ik veel wat nog meer voorbij komt in mijn dagelijks leven. En toch doe ik het allemaal op het moment. Alles. Terwijl ik eigenlijk op ben.

Ik vind van mezelf dat ik dit gewoon moet kunnen. Effectief ben ik een uur of 8 per dag bezig met dingen, inclusief reizen, werken, sporten, huishouden, boodschappen, eigenlijk alles en dat in blokken die eigenlijk nooit langer dan vier, maximaal vijf uur zijn. Dat is niets, de rest van de tijd hang ik op de bank of lig ik in bed. ‘Normale’ mensen werken acht uur per dag, vijf dagen in de week en hebben nog wat energie over om een relatie te onderhouden, wat te sporten, kinderen op te voeden, nou ja, dat. Die vallen niet na vier weken iets drukker zijn spontaan om. Ik val om als ik een week 5 dagen achter elkaar 8 uur heb gewerkt. Eigenlijk al na twee.

“Nog even een paar dagen volhouden en dan heb je een week vrij.” “Nog eventjes.” “ Het zijn allemaal leuke dingen,” en nog veel meer van dit soort loze teksten schieten door mijn hoofd. Ik weet eigenlijk allang dat ik op een paar dingen geen ‘ja’ had moeten zeggen, maar ze zijn allemaal zo ongelooflijk leuk.

Ik doe nu een geweldig project bij Samen Sterk zonder Stigma, waarbij ik praat met mensen die bij de buurtteams, welzijnsorganisaties en woningcoörporaties en andere sociale dingen werken om te vertellen hoe het is om te leven met een psychische kwetsbaarheid en hoe zij deze kennis kunnen gebruiken om nog beter hun werk te doen. En mijn werk is ook zo leuk om te doen. Vorige week heb ik meegedaan aan het open podium van mijn dansschool met een zelfgemaakt stuk, ook zo ongelooflijk gaaf om te maken, ga zo maar door. Wat ik wil en wat ik kan, ligt hopeloos ver uit elkaar.

Ja, ik heb gewoon weer eens, voor de zoveelste keer, de grenzen van mijn eigen lichaam niet gerespecteerd en daar mag ik nu flink voor betalen. Veel angst, veel pijn, slechtere stemming, snel overprikkeld raken, eetbuien. En was het nou de eerste of tweede keer? Prima. Nee, dit is echt letterlijk de zoveelste keer. Nog een paar dagen. Vanaf maandag heb ik een week zo goed als vrij. Alleen twee yogalessen, twee keer therapie, twee keer pilates, wat andere sport en misschien ook maar weer eens met vrienden afspreken die ik al te lang niet gezien heb.

2 Comments

  1. Madelief

    Oh wat wil ik je graag door elkaar rammelen en STOP! roepen. Je weet het zelf wel, maar misschien helpt het als ik je nog even op de feiten wijs: als je zo door blijft gaan is die “vrije” week die jij beschrijft straks een drukke week. En is 8 uur per week werken onmogelijk. Dan is leuk iets wat je bij uitzondering mee maakt. Zet alarmbellen op die grenzen. Ik weet dat het moeilijk is, maar je kan het! Iedereen heeft andere grenzen betreft belastbaarheid. En een persoonlijkheidsstoornis is een belasting die nooit stopt, ook niet na die 8 werkuren per dag die jij beschrijft. Succes en sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.