Oh, de liefde! Is dat wel voor mij weggelegd?

Als ik begin over wat ik allemaal mis in mijn leven (liefde, warmte, knuffels, steun, nabijheid) beginnen mensen regelmatig te praten over relaties. Misschien heb ik dan wel veel gemist als kind, maar als volwassene kun je veel ook vinden bij een partner, zeggen ze dan. Ze zeggen: “In een relatie kun je ook veel steun en liefde krijgen, ik heb minder last van dat gemis sinds ik een relatie heb”. Ik vind het lastig, eerlijk gezegd. Enerzijds begrijp ik heel goed dat er veel te halen valt in een relatie en zie ik dat ook bij veel mensen om me heen. Anderzijds heb ik nog nooit een relatie gehad en kan ik me niet voorstellen dat dat ooit zal gebeuren. Dan wordt het dus een beetje lastig als mensen blijven zeggen dat het beter wordt met een relatie: dan wordt het dus niet beter voor mij, want een relatie heb ik niet en zie ik mezelf niet hebben.

Maar zie ik mezelf echt geen relatie hebben? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik nog nooit verliefd ben geweest, nog nooit seks heb gehad, nog nooit iemand ‘leuk heb gevonden’ (denk ik dan, geen idee hoe dat zou moeten voelen). Het maakt me onzeker, zelfs nu ik het hier – behoorlijk anoniem – schrijf. Is er iets mis met me? Ik ben 25 en sinds groep acht heb ik het idee dat ik iets essentieels in de wereld niet snap. Mensen kregen ineens verkering, gingen kussen, gingen daten, gingen zoenen, gingen seks hebben. Inmiddels ben ik een stap verder: mensen gaan samenwonen. De stap naar trouwen en kinderen wordt in mijn omgeving de komende vijf jaar denk ik ook wel gemaakt. En hoezeer ik iedereen een gelukkige relatie gun, ergens maakt het me eenzaam.

Vriendinnen die ik eerst wekelijks zag of sprak, zie of spreek ik nu nog enkele keren per maand. Maximaal. Lekker met vriend of vriendin op de bank, weekendje weg, naar de (schoon)ouders. Ik neem het ze niet kwalijk, maar het is een simpele observatie: als mensen relaties krijgen, serieuze relaties, dan kost dat tijd en energie die voorheen aan vrienden (o.a. aan mij dus) werd besteed. Een impulsief “zullen we vanavond uit?” wordt steeds vaker beantwoord met “nou het is de eerste avond deze week dat we allebei thuis zijn / mag aanhang mee? / ik wil even met vriend(in) op de bank hangen”.

En ik ga het gewoon zeggen: soms maakt het me stinkend jaloers. Zit ik weer in mijn eentje. Ergens verlang ik sterk naar een samen-zijn, maar ik weet niet of ik wel naar een volwassen samen-zijn verlang, of dat ik gewoon niet alleen kan zijn. En dan dat hele relatiegebeuren, wil ik dat wel? Kan ik dat wel? Is dat wel voor mij weggelegd? Deels ben ik er heel zeker van: dat wordt nooit wat voor mij. Ik ben té. Te lelijk, te dik, te veel, te moeilijk, te heftig, te emotioneel, te zwaar, te veeleisend. Ik wil niet zeurderig overkomen, maar ik kan me simpelweg oprecht niet voorstellen dat er óóit iemand op ‘zo’n soort manier’ in mij geïnteresseerd zal kunnen zijn. Ik verbaas me er nog keer op keer over dat mensen met mij bevriend lijken te willen zijn (al blijf ik dat ook wel in twijfel trekken).

Ik heb wel dates gehad, gezoend, wat andere dingen uitgespookt – het heeft alleen nooit mijn interesse weten te pakken. Niet écht. Is dat uit angst? Of ben ik misschien aseksueel? Ik kan hier avonden (of liever: nachten) lang over piekeren. Komt dit voort uit angst, een negatief zelfbeeld en/of trauma? Of bén ik gewoon zo en is dat misschien ook wel oké? Maar als dat oké is, waarom voel ik me dan zo buitengesloten en eenzaam? Zou ik wél interesse hebben in daten en relaties als ik mezelf mooier, leuker, gezelliger en liever vond?

Het maakt me verdrietig om hierover te schrijven, merk ik. Ik ben bang dat mensen me stom vinden, me uitlachen. Dat jij dit leest en denkt “wat een trol, geen wonder dat die nog nooit een relatie heeft gehad, wat een gezeik”. Maar toch, toch wil ik erover schrijven. Ik kan toch niet de enige zijn? De enige die al een kwarteeuw leeft en geen flauw benul heeft hoe deze dingen werken? Soms vraag ik me af of iedereen stiekem een cursus “Flirten en Relaties” heeft gevolgd ergens in het leven, maar dat ik dat heb overgeslagen. Ik voel me incapabel, ik voel me mislukt. Waarom lijkt iedereen dit zomaar te kunnen en ik niet? Ik wil normaal zijn!

En och hemel, stel je voor, nu hebben we het hele “Maar Val Je Dan Op Mannen Of Vrouwen Of Allebei?”-dilemma nog niet eens gehad! Ik heb namelijk geen flauw benul waar ik op val, dus ik zeg altijd maar clichématig dat ik op mensen val (maar meestal val ik gewoon omdat ik struikel). Ik vind het maar ingewikkeld hoor. En toch… toch voelt het ook alsof ik iets mis door niet deel te nemen aan dit aspect van het leven.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!