kinderen in de klas

Ode aan de leerkracht

Deze is voor alle leerkrachten en onderwijsondersteunend personeel. Want mijn god, wat een hel moeten sommige leerlingen voor jullie zijn.

De grote stap 

De middelbare school. De plek waar kinderen pubers worden en pubers volwassenen. Voor sommigen verloopt de puberteit niet vlekkeloos. Hoewel ik als kind al anders was dan de anderen, kwamen op de middelbare school de psychische problemen.

Lieve mentor, mevrouw Engels en meneer de leerjaarcoördinator: deze is voor jullie! Te beginnen bij de mentor. U liet ons geloven dat school echt zo erg niet was. Ik wilde het maar al te graag geloven. Sorry, ik kon het niet. Ik vertelde een klasgenoot dat ik geen zin meer had in de lessen. Mijn klasgenoot vertelde me dat ik voor de trein kon springen. Het leek een kleine opmerking, maar lieve klasgenoot, jij vertelde hardop wat mijn eigen hoofd me al weken vertelde. Huilend kwam ik thuis. Mijn moeder belde meneer de leerjaarcoördinator en vroeg hem waarom ik dood moest. Moeder werd doorverbonden met meneer mentor. En daar begon ik te begrijpen dat u wel degelijk met me begaan was. U wilde de klas de dag erna vertellen dat ik voor de trein gesprongen was en niet terug kwam. U wilde de klas laten schrikken en laten voelen wat woorden konden doen. U kon het alleen niet maken, want ik was niet voor de trein gesprongen, nog niet.

Als ik nu niets meer deed zakte ik voor de havo en mocht ik vmbo doen op een andere school. En daar komt u om de hoek kijken, meneer de leerjaarcoördinator. Samen met mijn mentor had u vrij snel door dat ik expres onvoldoendes haalde. U beloofde me dat ik naar een andere klas mocht, maar ik moest wel bewijzen dat ik daarvoor werkte. Ik had een doel, daar moest ik mijn best voor doen. Ik heb mijn doel behaald, gelukkig. Nu ik niet meer alles hoefde op te halen begon de leegte weer.

Dan is nu de beurt aan mevrouw Engels. Jij was de eerste met wie ik kon praten over wat ik dacht. Samen gingen wij het gesprek aan met mijn mentor. Hij vond mijn problematiek heftig, hij belde mijn moeder. Met vier man sterk werd besloten dat ik naar de huisarts moest. Een paar dagen later zat ik inderdaad bij de huisarts. Ik begon al die bemoeienis vervelend te vinden. Dit was niet mijn plan.

Er kwam een einde aan deze bemoeienis. De huisarts vertelde me dat het allemaal wel meeviel. Er was op school ondersteuning, dat moest voldoende zijn. Op school werd gevraagd wat de vervolg stappen waren. Lieve mevrouw Engels, sorry! Ik vertelde u dat ik werd doorverwezen naar de ggz. Lieve mama sorry, jou vertelde ik dat ik op school geholpen. Ik was weer alleen, maar met mijn gedachtes.

De jaren erna

Ook de jaren bleven mijn gedachtes en ik alleen. Toen werd ik pas echt vervelend. Ik nam geen boeken mee en gaf vervolgens een grote bek als iemand daar iets van zei. Het Duits lokaal heb geloof ik alleen vanaf de gang gezien. Maar meneer Duits, ik had echt geen hekel aan u. U wilde graag het overwicht hebben. Daar kan ik niet zo goed tegen. Ik wil zelf graag de regie houden. Daarnaast had u het geslacht niet mee. Sorry, ik ben nou eenmaal bang en gespannen in de buurt van mannen. Dat ligt niet aan u, ik moet dat nog leren.

Meneer Duits, deze is voor u. Uw lessen waren goed, u deed uw best en ik kan niet anders zeggen dat ik stiekem wel trots op u ben. Wat ik ook weer verzonnen had, u bleef het proberen.
Voor meneer Economie wordt het een ander verhaal. Wat een ongelofelijke klootzak bent u. Nee, dat is niet eerlijk. Ook u had het geslacht niet mee en als persoon was u ook niet vreselijk. Maar wat kon u lullige opmerkingen maken. Als u me weer eens vertelde dat u het niets met mij zou worden en ik als zwerver zou eindigen knikte ik. U had immers gelijk, er zijn nachten geweest dat ik buiten slapen moest. Maar ik neem het u niet kwalijk. U wist van niks en ik durfde er niets van te zeggen. Meneer Economie, het spijt me. Het spijt van alle keren dat ik boos werd of zonder iets te zeggen wegliep. Meneer, snapt u dat u opmerkingen pijn deden? Ik wilde niet spijbelen, ik wilde alleen niet pijn gedaan worden. Maar ook u verdient een opsteker. Als ik een paar lessen gespijbeld had, werd u niet boos als ik ineens voor u neus stond. U vertelde me dat u blij was me weer te zien. Bedankt dat ik nooit straf heb gekregen als ik op mijn manier aan het overleven was.

Dan hebben we nog alle andere docenten. Ik wilde jullie les niet verstoren. De stemmen in mijn hoofd waren aan het rellen, ik was bang om te huilen waar anderen bij waren. Als ik er werd uitgestuurd, kon ik rustig op de wc uithuilen. Ik lijk misschien een vervelende leerling. Geen huiswerk, geen boeken en dan ook een grote mond. Maar geloof me: alles wat ik deed, deed ik met mijn volle verstand. Die ene les was de klas altijd zo druk, een trigger voor een paniekaanval. Als ik nu geen boeken meenam, mocht ik de klas niet in. En echt, mevrouw, de boeken zaten in mijn tas, maar in die klas werd gek. En toch, als ik dan terugkwam met mijn uitstuurbrief, liet u me weten dat u zich zorgen maakte.

En al die docenten die echt door hebben gehad dat ik niet nuchter was, die de alcohol hebben kunnen ruiken of me hebben zien blowen. Deze is voor jullie! Ik had het nodig. Als ik een joint gerookt heb of een paar rummetjes op heb, lukt het om wel in de klas te blijven zitten of om de opmerkingen van meneer Economie me niet te laten raken. Bedankt voor alle keren dat een reactie op geen huiswerk alleen een zucht was. Dan hoefde ik niet uit te leggen dat ik de avond daarvoor zelfmoord had willen plegen en het huiswerk dus niks meer uithaalde. Lieve docenten, bedankt voor elke dag die jullie opnieuw begonnen met mij. Jullie maakten mijn leven dragelijker. Want ondanks alle preken zag ik jullie zorgen. Het klopt, ik zie jullie en ik zie wat jullie willen. Daarom doet het me ook pijn als ik bedenk wat ik allemaal heb gedaan. Ik had ook kunnen praten. 

Het laatste jaar

Lieve mevrouw mentor van 5 havo, deze is voor u. Ik kreeg Engels van u in de bovenbouw. De mentorgesprekken vond ik vreselijk. Shit, wat wilde u veel weten van me. Dat ging u toch geen reet aan? En als ik dan verkondigde dat alles goed ging, kon u me aankijken met die ene blik. Als ik die blik zag, dan hoorde ik u in mijn hoofd zeggen ‘je lult’. Het was ook op zo’n moment dat ik brak. Ik vertelde u dat het helemaal niet goed ging. U gaf een zakdoek. Het is iets kleins en lijkt zo gewoon. Mevrouw, niemand heeft dat ooit voor me gedaan. Ik was alleen met mijn gedachtes. Dat was mijn eigen schuld, dat wist u net zo goed als ik. En dat, mevrouw, dat maakt u een held. U bullshit niet met troostende woorden, maar zegt waar het op staat. Lieve mevrouw mentor, misschien zal ik het u niet zeggen maar ik schrijf het hier.

En al het personeel dat dagelijks met ‘lastige’ leerlingen te maken krijgt: jullie zijn geweldig. Jullie beginnen iedere dag opnieuw met iedere leerling. Het klinkt gek, maar jullie maken het verschil in de kwetsbare tijd waarin wij van kind naar puber gaan en van puber naar volwassene. Hoe lastig een leerling ook is: geloof in jullie kunnen en kracht, en geloof in de veerkracht van leerlingen. Ze lijken misschien kwetsbaar, maar leerlingen kunnen veel meer aan dan zij – en misschien ook jullie – denken. Ik zeg meneer Duits nu netjes gedag, zonder in paniek te raken. En ook de les van meneer Economie wordt gevolgd. Dus bedankt, docenten, voor alle lessen die ik heb geleerd, waar ik geen examen over krijg.         

Heb jij last van zelfmoordgedachten? Neem contact op met de vrijwilligers van 113.          

Lees ook:

  • Het randje van de afgrond

    Let op! Deze blog gaat in op suïcidaliteit. Zorg voor jezelf en lees deze blog niet wanneer je denkt dat dit niet goed voor je is. Neem contact op met Sensoor als je behoefte hebt…

  • Electro convulsie therapie edited

    Onze schrijfster Noa is op 2 juni 2019 overleden. Ze is 17 jaar geworden. In haar indrukwekkende biografie beschreef ze op 16-jarige leeftijd haar strijd. Vandaag kreeg ik het verlossende woord: ik heb groen licht…

  • Erover praten helpt toch

    Dit verhaal kan een trigger zijn omdat het gaat over gedachten aan zelfdoding. Mocht je willen praten dan kan ik 113.nl aanraden. Ik wil graag schrijven over hoe ik tegen het taboe op liep van…

3 reacties

  1. Wat fijn dat je altijd docenten hebt gehad die in je bleven geloven en waar je bij terug kon komen.
    Ik heb het helaas anders ervaren, maar jouw verhaal zet mijn beeld van docenten wel in een ander perspectief. Bedankt!

  2. Oef, zo invoelbaar.

    Soms denk ik wel eens terug aan die middelbare school. Ik was een naïef persoon, ook op gebied van wat er speelde bij mensen. Ik nam mensen gewoon zoals ze waren, zocht nergens wat achter. Pas later hoorde ik van een scheiding en een depressie, en dat waren nog maar twee verhalen. Wat heeft er allemaal nog meer gespeeld? Dankbaar dat ik kind mocht zijn en naïef mocht blijven, mede mogelijk gemaakt doordat docenten achter de schermen zorgdroegen voor hen die dat nodig hadden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.