Ode aan de Bedrijfsarts

Je kent me waarschijnlijk niet meer, maar ik herinner me jou maar al te goed. Onze kennismaking in 2005 verliep al twijfelachtig. Ik zat net twee weken thuis met zware overspanningsverschijnselen en ik moest bij je op het spreekuur komen. Ik moest mijn verhaal doen en jij concludeerde dat ik nog twee weken thuis mocht blijven om te herstellen en dan kon ik wel weer aan het werk. De reden dat ik nu thuis zat lag namelijk niet zozeer in de werksfeer als in de privésfeer, concludeerde jij.

Ik vertelde namelijk dat ik inmiddels zover was afgezakt dat ik de combinatie van werk, de zorg voor mijn 4 nog jonge kinderen (destijds tussen de 9 en 2,5 jaar oud) en de zorgen om mijn doodzieke vader niet meer aankon. Een goede reden waarom ik het werk zelf niet aankon, kon ik niet geven. Het was namelijk het totaalpakket dat me opbrak. Jij vertelde dat jij hier geen boodschap aan had en dat je toch echt eiste dat ik weer aan het werk ging. Het was immers maar psychisch. En dat deed ik, ik had geen keuze.

Na 2 weken trok ik het al niet meer, ondanks jouw zorgvuldig in elkaar gezette opbouwschema. Ik was er namelijk niet aan toe om te werken. Er was niets veranderd aan de situatie en ik had nog geen professionele hulp. Zo ging het getouwtrek nog maanden door en ik zakte verder en verder weg in een depressie. Ken je dat gevoel dat je gek begint te worden? Ik wel. Het is angstaanjagend.

Drammen
Zo ging het getouwtrek en gedram maar door totdat ik het helemaal niet meer zag zitten en in een zware depressie beland was. Mijn vader overleed, ik meldde me voor de zoveelste keer ziek tijdens de zoveelste mislukte re-integratiepoging en je assistent belde me op de dag van de begrafenis op om te informeren “wat de klachten waren”… Elf dagen nadat we mijn vader hadden begraven heb ik me laten opnemen om van je af te zijn en kon ik me eindelijk eens focussen op mijn herstel. Ik trok het allemaal allang niet meer, kon nauwelijks nog voor mijn eigen kinderen zorgen en heb mijn vader in zijn laatste periode niet kunnen steunen omdat ik simpelweg totaal op was. Die kans krijg ik nooit meer, mijn vader is dood. En daar heb ik nog regelmatig last van. Ik had er voor mijn ouders willen zijn, hen willen steunen. Die kans heb jij me ontnomen, want het enige dat voor jou telde, was dat ik zo snel mogelijk weer aan het werk was. Ondanks de vele mislukte re-integratiepogingen ben je het altijd door blijven drammen.

Ik ben 3 maanden opgenomen geweest. Daarna volgden nog 3 maanden dagtherapie. En daarna nog 2 jaar groeps- en individuele therapie. Pas daarna was ik weer zover om aan het werk te gaan. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat als jij beter naar mij als cliënt had geluisterd in plaats van domweg het protocol te volgen, mijn re-integratie veel sneller had verlopen dan die 3 jaar die ik totaal thuis had gezeten. Maar ja, het was maar psychisch en dan moet je een protocol volgen… Geen interesse in het individu.

Nooit meer dezelfde
We zijn nu 9 jaar verder en ik ben nog steeds aan het werk bij dezelfde werkgever, die mij gelukkig nog een plek wilde geven. Mijn oudste dochter heeft er nog steeds last van dat ik destijds 3 maanden het huis uit ben geweest. En de oude ben ik nooit meer geworden. De rek is eruit en ik heb een stuk minder energie dan vóór de burn-out en depressie. Dat gaat nooit meer over. Ik heb me daar inmiddels bij neergelegd en mijn leven erop aangepast. Maar het zou wel fijn zijn als jij en je collega’s beter naar cliënten zouden luisteren. Ook al “is het maar psychisch”. Wij zijn zoveel meer.

One Comment

  1. Dit is bijzonder pijnlijk Alice… maar mensen zijn mensen. Ze had dit niet op deze manier moeten doen. Maar het was aan jou om de knop om te zetten, niet aan haar. Jullie waren zo te zien een bijzonder ongelukkige combinatie.

    Wat je is overkomen, of wat je doormaakt, is niet iemands schuld. Niet de jouwe en ook niet de hare.

    Dat klinkt misschien hard, maar deze blog is er voor iedereen. Ook jouw arboarts, als ze ooit het licht ziet en mensen beter wil behandelen. Daar dingen over opzoekt.

    Ze is een mens, een individu, met haar eigen zwaktes, tekortkomingen en issues. De zorgverlening is kut. Arboartsen zijn marionetten, de GGZ werkt op marktwerking. Het is allemaal FUCKING klote. .

    Het is het systeem, de samenleving, het geloof, de wereld, die schuld heeft. Jij niet.

    En zij ook niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.