Nu heb ik een punt bereikt

Oké hier sta ik dan op het station, mooi die wolken… De zon schijnt loeihard op mijn gezicht, op mijn lijf, ik voel het branden. De tranen komen, ‘druk ze weg’ denk ik hardop, dit is het moment waarop ik denk NU HEB IK EEN PUNT BEREIKT.  Ik kan niet meer, mijn lijf is op, mijn gedachtes zijn eindeloos aan het doordrammen.

Wat ga ik eten, hoe weinig ga ik eten, is het niet te veel, hoe kan ik bewegen, beweeg ik niet te weinig? Tegelijk is mijn lijf zo op. Mijn vrijwilligerswerk staat al maanden op een laag pitje vanwege de eetstoornis, omdat mijn hoofd én lijf aangeven dat het even niet meer gaat. Maar dat even duurt nu al een half jaar.

Maar wat dan wel?

Ik weet het niet, de vakantie is nu, ik heb weken geen therapie, wel begeleiding en die gaat gestaag door, op een laag pitje. Ik kan niets met ze bespreken, het is een grote chaos bij hen door vakantie, vele crisissen en ik voel me teveel. Ik word er erg onzeker van en voel me iemand die als een blok aan iemands been vastzit.

Een plan bedenken over wat dan wel, gaat voor mij niet zo snel, het zal in kleine stapjes moeten. Als ik te grote stappen neem dan gooi ik mezelf nog harder terug, neemt de eetstoornis nog meer de ruimte.

Veel veranderingen tegelijk

Er zijn de laatste tijd veel veranderingen geweest en ik heb ze weg moeten slikken. Ik heb geen stem, geen harde luide stem die meer roept als het nodig is. De eetstoornisstem spreekt voor mij, ik moet me stil houden. Alles laten gebeuren en vooral niets zeggen. Mijn hoofd en lijf spreken niet meer samen, ze zijn niet één, het is ieder voor zich.

Mijn vriend moest voor een aantal weken plotseling naar het buitenland. Lang leve de lol, mijn eetstoornis vierde feest. Een grote stressfactor, afvalrace, hoofdpijnkuur, maar vooral de vraag: hoe kan ik mezelf staande houden?

Wonder boven wonder kan ik je vertellen dat ik me goed heb staande weten te houden deze 3,5(!)  weken, iets wat ik nooit had gedacht. Een echt wonder.

Geloof in je eigen kracht

Geloof in je eigen kracht, dat is iets wat ik mezelf heb meegegeven de afgelopen weken, iets waardoor ik mezelf er doorheen heb gesleept. Waardoor ik deze weken heb ‘overleefd’. Nu klinkt het zwaar overdreven, maar ik zag er als een berg tegenop.

Door te geloven in je eigen kracht, een plan te bedenken, merk ik dat ik iets meer vertrouwen in mezelf heb kunnen krijgen. Ook al saboteert de eetstoornis nog zo hard en wint hij nog wel eens, hij kan mijn eigen kracht niet afnemen. Het is heel dubbel hoe ik het beschrijf, het zijn voor mij totaal aparte werelden.

Ik had in die acht jaar nooit durven dromen dat ik alleen zou kunnen slapen zonder angst. Dus geloof in je eigen kracht.

Wat zou ik graag nog willen?

Ik zit nu al maanden thuis en besef dat ik vrijwilligerswerk mis. Ik zou graag iets te doen te hebben, iets om handen willen hebben, wat niet vanuit mijn eetstoornis komt. Therapie start bijna weer en ik ga bespreken wat ik afgelopen weken heb meegemaakt en wat ik graag wil veranderen.

Ik zie de toekomst een stuk rustiger tegemoet dan voorheen. Het stukje wat ik nog wil veranderen is een agendapuntje, maar wel iets waar ik volop mee bezig ben.

Let’s go for it!

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.