Nu een herinnering

Nu een herinnering

Terwijl ik vandaag mijn ogen opende kwam het beeld in mij op: mijn moeders schoot. Hij moet er dus toch geweest zijn. Ik zie haar blote knieën in het gras. Helemaal warm en liefdevol zou ik erop kunnen zitten. Vastgehouden worden en verdwijnen. Ik zie het zo helder voor ogen ineens dat ik bijna de zon voel op mijn gezicht. Ik kijk er recht in.

Ik kijk nog eens naar de knieën in het gras: Ik zit helemaal niet op schoot. Ik aanschouw het tafereel slechts. Mijn broertje zit op schoot. Of mijn zusje. Of ze maken in ieder geval ruzie over wie er nu mag. Het is mijn eigen schuld dat ik niet mee vecht om de felbegeerde plek.

Al weken ben ik ernaar op zoek: de schoot. Zal ik mijn tantes vragen of zij verdwaalde foto’s hebben van mij bij mijn moeder op schoot? Zal ik ze vragen of ik ooit opgepakt ben? Iemand moet toch ergens het bewijs hebben dat ik heus wel bij haar terecht kon? Iemand moet toch kunnen bewijzen dat het aan mij ligt? Dat ik het niet goed onthouden heb. Dat er ergens een bak is vol vergeten herinneringen die zullen laten zien dat mijn eenzaamheid gelogen is?

Ik word misselijk. Niet daar in de herinnering. Maar hier, nu, in de herinnering. Ik voel me zo slecht. Ik ben zo slecht. Fout. Verkeerd. Leugenachtig. Schijnheilig. Oneerlijk. Egoïstisch. Leeg. Lelijk. Bleek. Koud. Terwijl ik daar zit. In de zon. De schoot binnen handbereik. Nu.

Nu ben ik de schrijver van deze herinnering. Ik laat me meevoeren door wat ik bedenk. Niet wetende waar het eindigt. Maar deze kant mag ik nu niet opgaan. Niet met deze woorden. Bovendien wil ik niet dat jullie je ook zo voelen gaan. Hoe kan ik jullie uitleggen dat ik even diep inadem, de zelfhaat helemaal naar boven in mijn hoofd duw, als een zwaar helium ballonnetje. Met beide handen aangeduwd tot een plakkaat van klei tegen de binnenkant van mijn kruin van binnenuit bezien: Weg.

Dit is de herinnering waar ik al weken naar smacht. Dit is het begin. De bevestiging van mijn bestaan. Vanaf nu kan ik mijn lichaam weer vullen met dat wat vergeten was. En ik zal voorzichtig zijn. Ik zal in het gras gaan zitten. Nu. In de zon. En zien dat mijn zoontje op mijn schoot komt zitten. Gewoon omdat het kan.

Lees ook:

  • Vertellen is eng

    Mijn vingers omklemmen de stalen stang van een klimrek. Het lijkt zo hoog. Ik durft niet meer. Het zweet breekt me uit en mijn vingers glijden langzaam los. De navel bloot, de tenen naar beneden.…

  • Pas het begin.

    Zes jaar geleden bedacht ik mij dat ik geen gevoelens kende. Wanneer ik vitale dingen dacht te zeggen keken anderen mij vervreemd aan. Ik probeerde uitdrukking te geven aan de onmogelijkheid waarin we ons begeven…

  • En dan de finale diagnose…

    Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Trigger Warning - Deze…

5 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.