Nu een herinnering

Terwijl ik vandaag mijn ogen opende kwam het beeld in mij op: mijn moeders schoot. Hij moet er dus toch geweest zijn. Ik zie haar blote knieën in het gras. Helemaal warm en liefdevol zou ik erop kunnen zitten. Vastgehouden worden en verdwijnen. Ik zie het zo helder voor ogen ineens dat ik bijna de zon voel op mijn gezicht. Ik kijk er recht in.

Ik kijk nog eens naar de knieën in het gras: Ik zit helemaal niet op schoot. Ik aanschouw het tafereel slechts. Mijn broertje zit op schoot. Of mijn zusje. Of ze maken in ieder geval ruzie over wie er nu mag. Het is mijn eigen schuld dat ik niet mee vecht om de felbegeerde plek.

Al weken ben ik ernaar op zoek: de schoot. Zal ik mijn tantes vragen of zij verdwaalde foto’s hebben van mij bij mijn moeder op schoot? Zal ik ze vragen of ik ooit opgepakt ben? Iemand moet toch ergens het bewijs hebben dat ik heus wel bij haar terecht kon? Iemand moet toch kunnen bewijzen dat het aan mij ligt? Dat ik het niet goed onthouden heb. Dat er ergens een bak is vol vergeten herinneringen die zullen laten zien dat mijn eenzaamheid gelogen is?

Ik word misselijk. Niet daar in de herinnering. Maar hier, nu, in de herinnering. Ik voel me zo slecht. Ik ben zo slecht. Fout. Verkeerd. Leugenachtig. Schijnheilig. Oneerlijk. Egoïstisch. Leeg. Lelijk. Bleek. Koud. Terwijl ik daar zit. In de zon. De schoot binnen handbereik. Nu.

Nu ben ik de schrijver van deze herinnering. Ik laat me meevoeren door wat ik bedenk. Niet wetende waar het eindigt. Maar deze kant mag ik nu niet opgaan. Niet met deze woorden. Bovendien wil ik niet dat jullie je ook zo voelen gaan. Hoe kan ik jullie uitleggen dat ik even diep inadem, de zelfhaat helemaal naar boven in mijn hoofd duw, als een zwaar helium ballonnetje. Met beide handen aangeduwd tot een plakkaat van klei tegen de binnenkant van mijn kruin van binnenuit bezien: Weg.

Dit is de herinnering waar ik al weken naar smacht. Dit is het begin. De bevestiging van mijn bestaan. Vanaf nu kan ik mijn lichaam weer vullen met dat wat vergeten was. En ik zal voorzichtig zijn. Ik zal in het gras gaan zitten. Nu. In de zon. En zien dat mijn zoontje op mijn schoot komt zitten. Gewoon omdat het kan.

Lees ook:

  • Eenzaamheid toegeven

    Ik eenzaam? Natuurlijk niet. Toch? Of nou, misschien soms een beetje alleen, maar nee, niet eenzaam hoor, wat denk je wel? Ik heb het echt allemaal helemaal prima voor elkaar. Als je het maar vaak genoeg zegt, wordt het misschien…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer