(N)ooit tevreden

Vandaag heeft de krachtige ik de overhand. Niet te, maar wel vol zelfvertrouwen. Ik ga sporten, ik ga weer op krachten komen en ik ga het helemaal maken. Misschien met mijn kunst, misschien in een ‘gewone’ baan. Via de dagbesteding ga ik weer opklimmen en dan ga ik in balans komen. Lichamelijk sterker, mentaal sterker, flexibel met tegenslagen in het leven.

Ik lig op bed, hoor de muziek vanaf het festivalterrein komen. Volgend jaar hoop ik er te zijn, gewoon een kaartje te kunnen kopen. Geen voedselbank meer, geen bijstand meer, gewoon werk. Mijn man ook. Of misschien nog niet volgend jaar, maar het jaar erop, dat moet toch kunnen. De dips zullen altijd blijven, maar daar kom ik wel door.

Gewoon een baan waar ik voldoende in kan functioneren, zonder in te storten. Dat moet toch kunnen. Maar ondertussen is er ook iets groters in mijn achterhoofd… Iets wat sterk is en veel van mezelf wil. De kunstenaar die de boodschap van vrede gaat brengen. De wetenschapper die het menselijke brein gaat doorgronden. De dagbestedingscliënt die stigma’s de wereld uit helpt. De dochter die ervoor kan zorgen dat mijn ouders hun toekomstdromen vervullen. De schrijfster en illustrator die een hartverwarmend kinderboek schrijft. De dorpsgenoot die je trots maakt hier vandaan te komen. De vriendin die alle goede antwoorden heeft. De zus die echt een steun is. De persoon met persoonlijkheidsstoornis die het helemaal gaat maken. De moeder die haar kinderen echt geeft wat ze nodig hebben. En ga zo maar door. Met minder zou ik geen genoegen nemen. Eigenlijk ga ik met niks van dit alles tevreden zijn. Niet tot ik ze allemaal ben. Maar ook dan niet, want er komen altijd nieuwe wensen bij.

Het is goed om dromen te hebben, zegt men. Maar mijn dromen zijn te groot. Ze maken me bang. Tevreden zal ik nooit zijn. Echt nooit! Maar op eigen benen staan zou fijn zijn, zou toch ook de moeite waard moeten zijn. Boodschappen kunnen kiezen, kleren kunnen kopen, reisjes maken, met vrienden erop uit, onze kinderen in hun wensen kunnen voorzien. Gewoon een volwassene op eigen benen, her en der nog wat professionele ondersteuning, maar vooral gewoon ik als volwassene. Zou toch moeten kunnen?! Zonder die grootheidswanen… Gewoon ik, dat is ook prima, toch? Waarom kijk ik dan toch altijd gelijk verder dan dat? Waarom verwacht ik zoveel meer van mezelf zodra ik me een beetje goed voel? Waarom mag ik nou niet gewoon ik zijn? Waarschijnlijk omdat ik diep van binnen denk dat ik niet ‘gewoon’ ben. Is dat mijn stoornis… Al dan niet nader omschreven.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.