Noem iemand niet zomaar een narcist

Wat is het toch met persoonlijkheidsstoornissen dat ieder zich plots psychiater waant? Dat het doodnormaal lijkt om een ander te betichten van een persoonlijkheidsstoornis, zonder dat iemand zich ooit écht voldoende in de materie verdiept heeft?

“Zij is een narcist, want ze denkt alleen maar aan zichzelf. Niemand heeft haar ooit gediagnosticeerd, maar toch.”

Is er bij bovengenoemd persoon ooit onderzoek gedaan naar narcistische persoonlijkheidsstoornis? Nee. Toch lijkt het algemeen aanvaardbaar dat dit soort uitingen vrijuit mogen worden gedaan.

Slachtoffer van een narcist

Begrijp me niet verkeerd: iemand die lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis, zoals narcisme, kan een ander inderdaad ernstige psychische schade berokkenen. Het hebben van een narcistische partner of ouder kan een enorme impact uitoefenen en zelfs één van de oorzaken zijn van een het ontstaan van een psychische stoornis bij een ander. Die dan al gauw wordt gezien als het slachtoffer van een narcist. Maar zijn er eigenlijk geen slachtoffers aan beide zijden?

Het ontstaan van narcisme

Er wordt steeds meer duidelijk over het ontstaan van narcisme. Zo zijn het vaak mensen die zelf een trauma hebben ervaren in hun jeugd. Er kan sprake zijn geweest van verwaarlozing of misbruik, of juist het overmatig idealiseren van hun kroost door ouders. Het uitvergrote zelfbeeld dat iemand met NPS heeft, is dan het gevolg van een copingstrategie. Natuurlijk is narcisme geen optelsom van de nare gebeurtenissen in iemands leven, maar het speelt zeker een belangrijke factor in het ontstaan ervan. Feit is in ieder geval dat er achter het masker van iemand met narcistische persoonlijkheidsstoornis een enorm onzeker persoon schuil kan gaan.

Gelijkwaardigheid

Ik ben op zoek naar een zekere gelijkwaardigheid in het land der psychiatrie, een gebied waar uiteindelijk geen onderscheid meer wordt gemaakt tussen slachtoffers en daders, als alle partijen even kwetsbaar blijken te zijn. Waar mensen met psychische klachten elkaar uiteindelijk steunen in plaats van afvallen. Want er zijn er ongetwijfeld ook gediagnosticeerde narcistische mensen die hun heil zoeken op het internet in de hoop informatie te vinden die hen verder helpt. Ik gun hen geen leven waarin zij alleen maar verguisd worden. Geen internet waar alleen maar verhalen te vinden zijn over wat ‘zij’ anderen hebben aangedaan. Voor hen, die groep met narcisme die ook worstelt met zichzelf, wil ik een lans breken. Zij verdienen ook erkenning.

Verantwoordelijkheid nemen

Een ieder heeft de verantwoordelijkheid voor zichzelf en dus ook rondom het aangaan van eventuele behandelingen. Het is en blijft enorm heftig als je iemand in je omgeving hebt die duidelijk zorg nodig heeft, maar deze niet wil aannemen. Echter vind ik het zomaar rondslingeren van de term ‘narcist’ geen goed idee. Een narcistische persoonlijkheidsstoornis is een serieuze aandoening, die slechts door een psychiater kan worden vastgesteld, een arts die zich niet voor niets jarenlang heeft gespecialiseerd in het brein.

Een naaste van een narcistisch persoon zou serieus moeten worden genomen, maar iemand die is gediagnosticeerd met narcisme net zo goed.


Lees ook: Waarom een narcist geen slecht mens is: mythes over antisociale persoonlijkheidsstoornissen ontkracht

Bekijk de laatste blogs over Narcisme:

5 Comments

  1. Mee eens!
    Ik erger mij in het algemeen aan het gemak waarmee mensen maar allerlei diagnoses voor elkaar verzinnen. Stop daarmee.

    Het ergste vond ik dat men het lef had om op de crematie van mijn stiefoma gezamenlijk te concluderen dat zij een narcistische autist was. Wat bezielt je dan?

    En mensen die een diagnose écht hebben, welke dan ook, moeten daarin serieus genomen worden. En de naasten die daarmee moeten omgaan ook.

  2. Uit ‘Het drama van het begaafde kind’ van Alice Miller:
    ‘Een patiente vertelde mij eens dat ze het gevoel had dat ze tot nu toe voordurend op stelten had gelopen. Zou een mens die voordurend op stelten loopt, niet vanzelf jaloers worden op mensen die bij het lopen gewoon hun eigen benen kunnen gebruiken, al vindt hij zulke mensen kleiner en ‘mideelmatiger’dan zichzelf? En zou hij niet rondlopen met opgekropte woede jegens degenen die hem zo ver hebben gebracht dat hij niet meer zonderstelten durft te lopen? In wezen worden gezonde mensen benijd omdat die zich niet ononderbroken hoeven in te spannen om bewondering te oogsten, omdat ze niets hoeven te doen om deze of gene indruk te wekken, maar zich rustig kunnen veroorloven te zijn zoals ze zij.’

    Dit boek is een absolute aanrader als het gaat om narcistisch ouderschap, grootheidswaanzin en depressie. Alice miller plaatst depressie tegenover de grootheidswaan, als keerzijde van eenzelfde medaille. Dit heeft mij enorme inzichten gegeven. Ook ik, met mijn enorme onzekerheid, depressies, angsten heb juist een aangeprate grootheidswaanzin die niet na te streven valt.

  3. Ja, het boek heeft een diepe indruk op mij gemaakt en hoort in het rijtje van ‘niemandskinderen’, ‘the body never lies’ en ‘running on empy: overcoming your childhood neglect’. Om maar meteen met alle tips te gooien 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.