Nieuwe plek, nieuwe angsten

Na een maand eerder huiswaarts te zijn gekeerd vanuit Zweden omdat mijn mentale stabiliteit tot het nulpunt was gekelderd, had ik in ieder geval goed nieuws gehad. Een nieuwe kamer, net buiten Utrecht én op een boerderij. Aangezien mijn hoofd om rust smeekte, klonk het me als muziek in de oren. Dus na een poosje rondzwerven tussen de huizen van mijn moeder en mijn vriendin, was de dag eindelijk daar dat ik met al mijn spullen in een boedelbak naar de boerderiij kon. Een nieuw begin, hoopte ik.

Maar nu zit ik hier. Ik heb mijn kamer gezellig ingericht en ben tevreden met hoe het eruit ziet. Minder tevreden ben ik met hoe ik me hier voel. Mijn angstniveau is een soort constant stijgende lijn geworden en deze nieuwe omgeving werkte alleen maar als een enorme trigger. Mijn huisgenoten heb ik nog niet eens allemaal ontmoet, en degenen die ik heb ontmoet, ken ik alleen van een vluchtig “Hoi ik ben …, welkom”- gesprek. Mijn kamer voelt als een gevangenis en het houdt me in zijn greep.

Het is niet de eerste keer dat een nieuwe kamer dit met me doet, maar ik had de voorgaande ervaringen verdrongen, denk ik. Was vergeten hoe ik al eens eerder maandenlang leefde op maaltijdsalades en tosti’s omdat ik te bang was om de keuken te gebruiken. Had alweer verbannen hoe ik eerder muisstil op mijn bed lag, verlamd door de angst dat iemand me anders zou horen en misschien wel aan zou kloppen. Maar ik ben er weer ingetrapt, alle vooruitgang die ik dacht gemaakt te hebben, weer compleet verdwenen. Opnieuw voelt mijn huis niet als thuis, heb ik nergens waar ik veilig ben, nergens waar ik kan ontspannen. Het is een constant gevoel van stress, een steen die op mijn borst lijkt te liggen en ik krijg hem maar niet van me afgegooid.

Wanneer ik probeer dit aan anderen te vertellen, verzacht ik toch een beetje de realiteit om me er minder voor te schamen. Durf niet te vertellen dat ik soms urenlang niet eet, of douche, of naar de wc ga uit angst. Durf niet te zeggen hoe vaak ik tranen over mijn wangen voel lopen omdat ik niet weet hoelang ik dit nog volhoud. De afgelopen weken ben ik steeds vaker bij mijn vriendin maar voel me dan ook schuldig omdat ik het niet haar probleem wil maken. De waarheid is dat haar huis inmiddels meer als thuis voelt dan mijn eigen huis, zij heeft immers maar één huisgenoot en die ken ik al.

Toch maak ik ook babystapjes, wellicht niet altijd voelbaar maar ik weet dat ze er zijn. Vandaag ging ik naar de dokter. Hij was jong en vroeg waar ik dan zo angstig om was en wat mijn gedachtes dan waren. Hij leek het niet te begrijpen en keek naar me alsof ik een geslagen puppy was. Dit jaar vier ik Valentijnsdag bij de psycholoog, omdat ik op ben. Probeerde het zo lang mogelijk zelf te doen, maar probeer nu te leren dat hulp vragen mag. Het geeft me toch een sprankje hoop, ook al voelt het nu zo donker.

5 Comments

  1. Laura, ik herken dit zo ontzettend goed!!! Ik heb hetzelfde gehad, een jaar of vier lang. Ik zat verstijfd op mijn stoel, durfde niet de gang op, zat nooit in de huiskamer, verstopte me soms zelfs in mijn klerenkast. Ik voelde me er echt wanhopig door en nog steeds zo af en toe. Maar het is echt véél beter geworden. Ik voel me nog steeds niet écht thuis, maar de angst is niet meer allesoverheersend. Ik durf door het huis te lopen en zelfs muziek op te zetten door een boxje (durfde ik ook nooit). Neem je tijd, maar geloof me, het kan echt beter worden! Liefs
    Rivka onlangs geplaatst…7 januari 2018My Profile

    1. Laura W

      Lieve Rivka, fijn om te lezen dat het bij jou al een heel stuk minder is geworden! Ik hoop dat ik hetzelfde zal kunnen zeggen over een tijdje, maar voor nu ben ik met iedere kleine stap al blij. Gisteren heb ik een huisgenoot gesproken, dus dat is ook al weer een stap in de juiste richting 🙂 Liefs, Laura

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.