meisje springt van rots naar rots

Nieuwe behandeling

Er is iets positiefs gebeurd, maar ik ben doodsbang. Ik ga aan een nieuwe behandeling beginnen. Iets wat ik zelf al heel lang wilde, maar heel moeilijk was om te vinden. Het is eindelijk gebeurd. Ik ben opgebeld door een therapeut. Ze wilde plek voor me maken, ook al zat ze erg vol. Een week later had ik een intake. Er was een klik. Ze wil mij gaan behandelen, ik kan volgende week al beginnen. Het is zo ver.

Wat ik al heel lang wilde, is eindelijk gebeurd: een nieuwe behandeling. Een kans om verder te komen, meer te leren over mezelf, beter te worden in omgaan met mezelf. Maar… ik ben doodsbang. Niet blij, niet enthousiast, niet hoopvol en niet opgelucht, alleen doodsbang. Ik wil terug kruipen in mijn schulp, geen emoties meer voelen, maar vermijden. Ik wil “laat maar” zeggen en me veilig verschuilen in destructieve patronen. Want wat als dit me niet gaat helpen, wat dan? En wat als ik weer niet begrepen word? Wat als ik me slechter ga voelen door te praten over moeilijke dingen?

Maar… is dat wel zo erg? Emoties oproepen hoort juist bij therapie, het betekent dat ik met iets belangrijks bezig ben. Voelen is verwerken. En ik wil verder komen. Dus ik wil deze uitdaging wél aangaan. Ik weet niet hoe het gaat worden, maar dat merk ik vanzelf. Ik weet in ieder geval dat deze therapeut vaardig is en dat ze me echt verder wil helpen. Ik weet ook dat het niet nodig is om altijd perfect begrepen te worden en dat ik zelf dingen kan uitleggen die belangrijk zijn.

Ik weet dat ik erop mag vertrouwen dat dit me verder gaat helpen en dat er anders altijd nog andere mogelijkheden zijn. Ik kan de spanning aan en de angst aan. Ik kan het aan dat alles nieuw is en dat ik moet wennen. Ik kan het aan om zware emoties te voelen. Ja, ik ben doodsbang, maar dat is niet erg! Er wacht een nieuw pad om mij en ik ben benieuwd naar de weg!

Lees ook:

  • uitgestoken hand tussen riet

    Emoties en spanning door mijn lijf, ik vind het moeilijk om precies te snappen waar dit nu vandaan komt. Ik ben ook niet in staat te benoemen welke emoties ik nu precies voel. Angst? Verdriet? Boosheid? Gedachtes gaan door mijn…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

4 reacties

  1. Dit had ik kunnen schrijven! Ik was vandaag bij de psycholoog voor een intake en ga nu ook eindelijk starten met een behandeling. Niet de eerste keer, maar deze keer heb ik besloten dat het roer echt om moet en ik niet ga doen alsof ik alle opdrachten doe, maar ga ik er echt voor! Met alle narigheid en ongemakken die horen bij het traject waarbij ik hopelijk is leer omgaan met emoties.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Mijn eerste bezoek aan de psycholoog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.