meisje kijkt uit raam

Bang om iets verkeerd te doen

Ik zit net een blog te tikken waarin ik het over sinterklaasavond heb. Ik krijg meteen een steen in mijn maag. Wat als er iemand is die daar aanstoot aan neemt? Wat als er iemand is die vanwege de Pieten-discussie mij nu een ouderwetse racist vindt? Omdat ik refereer aan mijn eigen sinterklaasavonden in de jaren tachtig? Mag Sinterklaas überhaupt nog wel, het is immers een bisschop afkomstig uit een geloof waar kinderen werden misbruikt.

Het is niet alleen nu hoor, dat die steen in mijn maag zit. Die is er eigenlijk constant. Als ik iets doe of zeg zie ik overal het gevaar dat iemand het kan interpreteren als intolerant, racistisch, vol onbegrip of beledigend.

Als mijn hond poept, ruim ik dat op.

Met een plastic zakje. Dat doe ik vol schaamte, want er wordt veel te veel plastic gemaakt voor eenmalig gebruik. En het is niet zozeer vanwege de plastic soep, maar meer vanwege het gebruik van fossiele brandstoffen om het plastic te produceren. Maar de biozakjes zijn twintig keer zo duur. Dus kies ik voor goedkoop plastic. Ik gooi ze wel – inclusief verse drol – altijd netjes in de prullenbak en als het even kan in de ondergrondse container, zodat niemand last heeft van de stank.

Als ik mijn mening over iets op Twitter post over een onderwerp waar ik wat van af weet, maar geen expert in ben, ben ik altijd als de dood dat ik fouten daarin maak en mensen beledig. Dat ik dingen zeg uit onwetendheid die andere mensen pijn doen. Ik vind eigenlijk dat ik niets mag zeggen over alle soorten minderheden.

Over mensen die een lichamelijke beperking hebben (wat ik eigenlijk niet zo mag opschrijven, want zijn ze eigenlijk wel beperkt? Zien deze mensen dat eigenlijk zo?), mensen met een niet-westerse achtergrond, die religieus zijn, die kinderen hebben, die gedwongen hulp hebben ontvangen, die een somatische ziekte hebben en daar problemen mee ondervinden, die geen werk hebben en bijstand ontvangen, armoede kennen. Eigenlijk over iedereen dus. Over al die mensen behoor ik geen mening te hebben volgens mijn eigen hoofd, omdat ik de situatie niet ken.

Laatst was in het nieuws dat premier Trudeau van Canada in zijn tiener- en kinderjaren zichzelf als blackface geschminkt had. Hij had zich – als blanke westerse man – voorgedaan als iemand die dat niet is. Onmiddellijk denk ik terug aan die keer in groep acht dat ik voor het schoolcarnaval verkleed was in de Japanse kimono van mijn moeder, inclusief knotje, eetstokjes erdoor en mijn gezicht wit geschminkt. Of die keer dat er in de kleuterklas een indianenfeest was. Ik heb me daar ook schuldig aan gemaakt. Ben ik nu ook een foute racist?

En nee, bovenstaande bedoel ik dus niet ironisch. Dit zijn voor mij reëele angsten die constant door mijn hoofd gaan. Wás het maar ironie, dan zou ik dit een blog op het randje vinden en doorgaan met mijn leven. Maar het is dus geen ironie. Dit is iets waar ik iedere dag mee bezig ben, tot in den treuren. Ik schaam me als ik dat pakje biologische kip bij de appie koop, ik schaam me nog veel meer als ik dat pakje niet-biologische salami koop. Ik schaam me als ik een mango of avocado koop, want veel te veel kilometers om hem bij mij te krijgen. Ik durf amper tegen vrienden die niet blank zijn te praten, uit angst iets verkeerds te zeggen. Ik durf amper tegen wie dan ook nog iets te zeggen, uit diezelfde angst.

Gevolg: ik blijf binnen

Daar is het veilig. Daar kan ik niemand voor het hoofd stoten. Het is alleen, maar gelukkig heb ik Kat en Hond die me gezelschap houden. Gewoon een eindje wegkletsen, is nu amper te doen. Lekker met wat vrienden dingen doen: laat maar, te veel stress. Lekker voor wat mensen koken: nope. Wie weet vinden ze dat ik onethisch eten heb gemaakt en sta ik in een slecht daglicht.

Eigenlijk is dit geen leven zo. Maar het is wel veilig. Alleen, soms wat eenzaam, maar wel veilig. Ik probeer wel te blijven twitteren, dingen op andere socials te plaatsen, met mensen te appen enzovoort, maar het blijft nu ineens weer heel erg lastig. Sociale angst is echt niet leuk, hou het daar maar op.

Lees ook:

  • pexels photo 262103

    Mijn bank-met-zebraprint is volledig versleten. Ik weet het. Dertien jaar zitten, hangen en liggen en drie verschillende katten met nagels hebben zo hun sporen achtergelaten. Vergeet ook niet de vlekken van de talloze maaltijden op…

  • (b)angstig sociaal

    Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van…

  • Vermoeidheid

    Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma's. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het 'winnen' op…

5 reacties

  1. Ai, dan is er op een dag wel heel erg veel om over na te denken. Je mening geven zou eigenlijk altijd moeten kunnen, maar soms voelt dat niet helemaal zo. Bij mij zorgt dat er bijvoorbeeld voor dat ik tweets soms weer verwijder, na een paar minuten. Maar als je daar echt met alles zo mee bezig bent, lijkt me dat echt heel lastig. Dapper trouwens dat je erover schrijft!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Bewijsdrang in het onderwijs

    1. Ik denk dat goede intenties altijd doorschijnen. Mocht je ooit iets zeggen waarmee je mogelijk iemand mee beledigt, dan zal waarschijnlijk al van een kilometer ver te zien zijn aan je dat je het kwaad bedoelt. En dat maakt misschien het verschil. En al zeg je of doe je iets waar iemand anders beledigd om zou raken, dan zou diegene dat ook kunnen aannemen als bijv onwetendheid of naïviteit omdat je goede wil door je woorden heen schijnt. Dat is iets wat ik mezelf ook probeer voor te houden, want ik herken je verhaal heel erg

  2. Wow dat klinkt erg vermoeiend en ook gedeeltelijk herkenbaar. Ik hoop dat je mag gaan ervaren dat de meeste mensen je, zelfs als je iets verkeerds zou zeggen je niet zomaar laten vallen. Dat stuk herken in dus. Kan bv eindeloos nadenken over een tekst op een kaart omdat ik bang ben dat het verkeerd wordt opgevat. Gelukkig heb ik ADHD waardoor in het dagelijks leven ik er toch allerlei dingen uitflap. Denk daar dan wel later weer eindeloos over na soms. Maar even terug naar jouw verhaal, lijkt me erg zwaar om zo te moeten leven. Ik wens je wat meer lichtheid in je leven, wat meer schijt aan wat anderen zullen denken. Terwijl ik dit schrijf twijfel ik enorm omdat ik bang ben dat je het verkeerd opvat. Ik plaats het toch

  3. Herkenbaar! Boodschappen doen is zo enorm stressvol! Wou dat ik het budget had om alles helemaal verantwoord te kopen. En dan liep ik waarschijnlijk vast op wat dat dan was. Succes! Het is een ingewikkelde wereld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.