Bang om iets verkeerd te doen

Ik zit net een blog te tikken waarin ik het over sinterklaasavond heb. Ik krijg meteen een steen in mijn maag. Wat als er iemand is die daar aanstoot aan neemt? Wat als er iemand is die vanwege de Pieten-discussie mij nu een ouderwetse racist vindt? Omdat ik refereer aan mijn eigen sinterklaasavonden in de jaren tachtig? Mag Sinterklaas überhaupt nog wel, het is immers een bisschop afkomstig uit een geloof waar kinderen werden misbruikt.

Het is niet alleen nu hoor, dat die steen in mijn maag zit. Die is er eigenlijk constant. Als ik iets doe of zeg zie ik overal het gevaar dat iemand het kan interpreteren als intolerant, racistisch, vol onbegrip of beledigend.

Als mijn hond poept, ruim ik dat op.

Met een plastic zakje. Dat doe ik vol schaamte, want er wordt veel te veel plastic gemaakt voor eenmalig gebruik. En het is niet zozeer vanwege de plastic soep, maar meer vanwege het gebruik van fossiele brandstoffen om het plastic te produceren. Maar de biozakjes zijn twintig keer zo duur. Dus kies ik voor goedkoop plastic. Ik gooi ze wel – inclusief verse drol – altijd netjes in de prullenbak en als het even kan in de ondergrondse container, zodat niemand last heeft van de stank.

Als ik mijn mening over iets op Twitter post over een onderwerp waar ik wat van af weet, maar geen expert in ben, ben ik altijd als de dood dat ik fouten daarin maak en mensen beledig. Dat ik dingen zeg uit onwetendheid die andere mensen pijn doen. Ik vind eigenlijk dat ik niets mag zeggen over alle soorten minderheden.

Over mensen die een lichamelijke beperking hebben (wat ik eigenlijk niet zo mag opschrijven, want zijn ze eigenlijk wel beperkt? Zien deze mensen dat eigenlijk zo?), mensen met een niet-westerse achtergrond, die religieus zijn, die kinderen hebben, die gedwongen hulp hebben ontvangen, die een somatische ziekte hebben en daar problemen mee ondervinden, die geen werk hebben en bijstand ontvangen, armoede kennen. Eigenlijk over iedereen dus. Over al die mensen behoor ik geen mening te hebben volgens mijn eigen hoofd, omdat ik de situatie niet ken.

Laatst was in het nieuws dat premier Trudeau van Canada in zijn tiener- en kinderjaren zichzelf als blackface geschminkt had. Hij had zich – als blanke westerse man – voorgedaan als iemand die dat niet is. Onmiddellijk denk ik terug aan die keer in groep acht dat ik voor het schoolcarnaval verkleed was in de Japanse kimono van mijn moeder, inclusief knotje, eetstokjes erdoor en mijn gezicht wit geschminkt. Of die keer dat er in de kleuterklas een indianenfeest was. Ik heb me daar ook schuldig aan gemaakt. Ben ik nu ook een foute racist?

En nee, bovenstaande bedoel ik dus niet ironisch. Dit zijn voor mij reëele angsten die constant door mijn hoofd gaan. Wás het maar ironie, dan zou ik dit een blog op het randje vinden en doorgaan met mijn leven. Maar het is dus geen ironie. Dit is iets waar ik iedere dag mee bezig ben, tot in den treuren. Ik schaam me als ik dat pakje biologische kip bij de appie koop, ik schaam me nog veel meer als ik dat pakje niet-biologische salami koop. Ik schaam me als ik een mango of avocado koop, want veel te veel kilometers om hem bij mij te krijgen. Ik durf amper tegen vrienden die niet blank zijn te praten, uit angst iets verkeerds te zeggen. Ik durf amper tegen wie dan ook nog iets te zeggen, uit diezelfde angst.

Gevolg: ik blijf binnen

Daar is het veilig. Daar kan ik niemand voor het hoofd stoten. Het is alleen, maar gelukkig heb ik Kat en Hond die me gezelschap houden. Gewoon een eindje wegkletsen, is nu amper te doen. Lekker met wat vrienden dingen doen: laat maar, te veel stress. Lekker voor wat mensen koken: nope. Wie weet vinden ze dat ik onethisch eten heb gemaakt en sta ik in een slecht daglicht.

Eigenlijk is dit geen leven zo. Maar het is wel veilig. Alleen, soms wat eenzaam, maar wel veilig. Ik probeer wel te blijven twitteren, dingen op andere socials te plaatsen, met mensen te appen enzovoort, maar het blijft nu ineens weer heel erg lastig. Sociale angst is echt niet leuk, hou het daar maar op.

Lees ook:

  • Ik maak mezelf kapot

    Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Zorg voor jezelf en lees deze blog niet wanneer je denkt dat dit niet goed voor je is. Neem contact op met De luisterlijn als je behoefte hebt aan een gesprek. Ik zit in…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer