Je bent niet alleen

Ik zit als kind op de achterbank van een te volle auto: Ouders ruzie om de route, een verstikkende vakantie-lucht en ongecontroleerd lawaai worden afgewisseld met angstvallige stiltes wanneer mijn vader zijn arm naar achter zwaait. Ik draai nog eens mijn cassettebandje om: ‘Remi, Alleen op de wereld’. Samen met Remi ben ik opzoek naar verbondenheid en erkenning. Buiten trekt het Franse geel aan mij voorbij. Ik wil erin verdwijnen.

Zwart-wit denken, mijn therapeut noemt het splitsen. En misschien zijn er nog nuances. Maar dat is iets wat ik doe: Denken in uitersten. Ik dacht tot voor kort dat ik daar he-le-maal geen enkele last van had; zwart-wit gedacht dus. Het is ingewikkelder dan de tegenstelling zelf klinkt. Het is namelijk niet iets waar je bewust voor kiest en het is ook niet makkelijk in te zien, laat staan aan te passen. En vaak kan het ook nog eens geprojecteerd worden op de ander, waardoor je helemaal niet doorhebt dat het eigenlijk een emotie van jezelf is. Zo kan ik bijvoorbeeld denken dat mijn therapeut enorm boos op mij is, terwijl ik eigenlijk zelf boos ben. Maar dat weet ik dan niet want ik heb dat van mezelf losgedacht. Ik, boos? Nooit! Hoe durf je dat te denken?! Of ik ben bijvoorbeeld alleen en voel mij daardoor verlaten (wat ik niet bewust besef) waardoor ik op dat moment alleen maar kan bedenken dat ik heel slecht ben. (Zo heb ik mij bijvoorbeeld de afgelopen dagen helemaal gekgemaakt in negatieve spiralen tot automutilatie en doodsgedachten aan toe. Ik ben slecht en had er nooit mogen wezen. Dan zit ik echt in het zwart en moet je niet aankomen met een potje roomwit. Dan kan niets en moet ik alles.) Ik kan namelijk niet positief over mijzelf blijven denken als ik mij slecht voel. Die twee, zwart en wit, zijn immers niet verenigbaar.

Ik, boos? Nooit! Hoe durf je dat te denken?!

Letterlijk ben ik nooit alleen geweest omdat ik uit een groot gezin kom, omdat er altijd herrie was, altijd chaos, altijd strijd, verwachtingen, gevaar; altijd ook de ander. Ik werd nooit eens met rust gelaten. Zo vaak hoopte ik alleen op de wereld te zijn terwijl ik mij altijd alleen op de wereld voelde. Want er was niemand die mij begreep, niemand die mij vasthield, niemand die mij troosten kon. Eigenlijk is mijn leven tot nu toe een verloochening van het alleen zijn. Ik heb mij altijd alleen gevoeld, maar mijzelf nooit de ruimte gegeven om alleen te zijn.
Nu het mij steeds beter lukt om de zwarte en de witte gebieden te accepteren, vult mijn lichaam zich met grijs. Dat is eng. Want als alleen zijn erbij hoort, goed is, hoe kan het dan zo naar voelen? Naar voelen is toch slecht? En hoe kan iets wat naar is goed zijn? Als ik deze tegenstellingen toelaat in mijn lichaam ontplof ik.

‘Ik ben, alleen.’ Sinds kort gebruik ik dit als positieve mantra. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik slechts alleen ben. Dat er niets aan de hand is, maar dat ik slechts de frustratie van het alleen zijn niet aankan. Of, *oeps*, ik kan het wel aan; ik denk dat ik het niet aankan omdat het niet goed voelt. Dus sta ik mezelf toe: Ik ben alleen ik ben alleen ik ben alleen… Ik lijk het langzaam te gaan begrijpen… Dit is goed! Ik wil het van de daken schreeuwen. Ik wil dat iedereen het weet. Dat iedereen mij hoort: ‘Ik ben alleen!’ Ik wil nu meteen lieve quotes appen naar jou, ik wil nu iets leuks doen samen, ik wil, ik wil, ik wil samenzijn. Ik verlang! Ik leef!

Ik voel tranen opkomen. Ik woel vanbinnen. Want ik stel mijzelf weliswaar gerust met de gedachte alleen te kunnen zijn, maar meteen wil ik dit delen, uiten. Hoe? Naar wie? En ik ben nu aan het leren alleen te zijn. Dus dan moet ik dat ook vooral lekker zelf oplossen. Dan moet ik mijn alleen zijn nemen voor wat het is en alleen zijn… De kwelling doorstaan.

Dat voelt naar…
Dan zal het wel niet goed wezen…
En iets wat niet goed is kan niet goed voor mij zijn, toch?

8 Comments

  1. Heeee lieve Avermin,
    Ik vind het heel goed dat je probeert te leren ‘alleen’ te zijn. Ik vind dat ook super moeilijk. Nare gevoelens zijn volgens mij niet altijd per se slecht… Soms ook horend bij wat je aan het leren bent, of een periode in je leven… Maar snap dat je het dan juist niet wilt. Trouwens, de mens is van nature ook wel echt een groepsdier! Dus die hang naar dingen willen delen, vind ik echt niet gek. Is misschien zelfs wel gezond. Zolang je dingen ook met jezelf kunt delen zeg maar… Denk ik.
    Liefs!
    Rivka onlangs geplaatst…Kerst, we moeten pratenMy Profile

  2. Dankje voor je lieve reactie. het klopt dat nare gevoelens niet perse ‘slecht’ zijn. Dat zegt mijn therapeut ook steeds. Ze horen erbij. Bij ‘het leven’. Maar ik heb ze dus mijn hele leven, onbewust, buiten mijzelf geplaatst of op mezelf afgereageerd. En nu mag ik al die frustraties langzaam gaan leren voelen; boosheid, verlaten zijn, angst… het hoort erbij. (maar dat is dus echt nog niet zomaar toe te laten) t lijkt zo onwerkelijk! maar het klopt, delen mag dan ook best n beetje… (waarschijnlijk is dat dan ook weer zwartwit dat ik alleen meteen als onherroepelijk alleen zie… dus tnx) veel liefs!

    1. Auw… zo pijnlijk herkenbaar; onbewust al heel lang een manier hebben om nare gevoelens niet te voelen. Het leren van die grijstinten lijkt me een heel verwarrend (en eng!!) proces en ik vind dat je er zo mooi over schrijft. Het helpt ook; om wat meer vertrouwen te krijgen dat het anders kan, ook bij mij.
      Liefs!!

  3. Ik heb je blog nu al minstens 20x herlezen en het geeft me een dubbel gevoel.
    De bewoording “alleen zijn” roept bij mij meteen al zo’n naar gevoel op, het is juist hetgeen ik moet doorbreken, hulp vragen enzo.

    Misschien laat ik gewoon niet alles wat je schrijft helemaal binnenkomen ofzo.

    Wat je schrijft over grijs, is zeker herkenbaar. Behoorlijk ingewikkeld, grijs.

    1. misschien begrijp ik het zelf ook niet helemaal. t gaat om zulke grote contrasten soms, alsof ze mijlenver uit elkaar liggen. met t leren alleen te zijn bedoel ik niet dat ik mij heel gemakkelijk en altijd met mensen omgeven heb. integendeel. mij krijg je niet te zien. Jullie hier weten meer van mijn innerlijk leven dan wie ook.
      dus; het alleen ZIJN gaat meer om dat accepteren, de frustratie accepteren dat je alleen bent. of de idee dat je alleen echt kan bestaan als je jezelf waardeert. of misschien vooral dat je ‘het’ alleen voor jezelf kan doen. niet voor de ander. iets in jezelf dat je aan de gang zet…
      ik heb dat nu niet. voel dat niet. iets doen, een poging, voelt alsof ik dat niet waaard ben. al gaat dat om de afwas.
      maar ik ga t inzien- dus het kan veranderen?

      misschien heb ik het alleen maar nog ingewikkelder gemaakt nu?

  4. Heel mooi geschreven Avermin!

    Dat van die boze therapeut herken ik zo goed. Alleen heeft het bij mij vaak met verwachtingen te maken; dat ik denk dat mensen teleurgesteld in of boos op me zijn omdat ze vinden dat ik me niet goed gedraag. Terwijl dat dus eigenlijk mijn eigen verwachtingen zijn waar ik niet aan voldoe. Waardoor ik in mijn hoofd weer ruzie ga maken met die mensen, terwijl ik dus eigenlijk ruzie met mezelf heb, heel verwarrend. Ik heb er dus ook nog steeds moeite mee om stil te staan bij wat ik echt voel.
    Het klinkt alsof je op de goede weg bent, en ik denk dat het heel goed is om met mensen te delen dat het je beter lukt om alleen te zijn. Elke kleine stap mag je vieren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.