Je bent niet alleen

Ik zit als kind op de achterbank van een te volle auto: Ouders ruzie om de route, een verstikkende vakantie-lucht en ongecontroleerd lawaai worden afgewisseld met angstvallige stiltes wanneer mijn vader zijn arm naar achter zwaait. Ik draai nog eens mijn cassettebandje om: ‘Remi, Alleen op de wereld’. Samen met Remi ben ik opzoek naar verbondenheid en erkenning. Buiten trekt het Franse geel aan mij voorbij. Ik wil erin verdwijnen.

Zwart-wit denken, mijn therapeut noemt het splitsen. En misschien zijn er nog nuances. Maar dat is iets wat ik doe: Denken in uitersten. Ik dacht tot voor kort dat ik daar he-le-maal geen enkele last van had; zwart-wit gedacht dus. Het is ingewikkelder dan de tegenstelling zelf klinkt. Het is namelijk niet iets waar je bewust voor kiest en het is ook niet makkelijk in te zien, laat staan aan te passen. En vaak kan het ook nog eens geprojecteerd worden op de ander, waardoor je helemaal niet doorhebt dat het eigenlijk een emotie van jezelf is. Zo kan ik bijvoorbeeld denken dat mijn therapeut enorm boos op mij is, terwijl ik eigenlijk zelf boos ben. Maar dat weet ik dan niet want ik heb dat van mezelf losgedacht. Ik, boos? Nooit! Hoe durf je dat te denken?! Of ik ben bijvoorbeeld alleen en voel mij daardoor verlaten (wat ik niet bewust besef) waardoor ik op dat moment alleen maar kan bedenken dat ik heel slecht ben. (Zo heb ik mij bijvoorbeeld de afgelopen dagen helemaal gekgemaakt in negatieve spiralen tot automutilatie en doodsgedachten aan toe. Ik ben slecht en had er nooit mogen wezen. Dan zit ik echt in het zwart en moet je niet aankomen met een potje roomwit. Dan kan niets en moet ik alles.) Ik kan namelijk niet positief over mijzelf blijven denken als ik mij slecht voel. Die twee, zwart en wit, zijn immers niet verenigbaar.

Ik, boos? Nooit! Hoe durf je dat te denken?!

Letterlijk ben ik nooit alleen geweest omdat ik uit een groot gezin kom, omdat er altijd herrie was, altijd chaos, altijd strijd, verwachtingen, gevaar; altijd ook de ander. Ik werd nooit eens met rust gelaten. Zo vaak hoopte ik alleen op de wereld te zijn terwijl ik mij altijd alleen op de wereld voelde. Want er was niemand die mij begreep, niemand die mij vasthield, niemand die mij troosten kon. Eigenlijk is mijn leven tot nu toe een verloochening van het alleen zijn. Ik heb mij altijd alleen gevoeld, maar mijzelf nooit de ruimte gegeven om alleen te zijn.
Nu het mij steeds beter lukt om de zwarte en de witte gebieden te accepteren, vult mijn lichaam zich met grijs. Dat is eng. Want als alleen zijn erbij hoort, goed is, hoe kan het dan zo naar voelen? Naar voelen is toch slecht? En hoe kan iets wat naar is goed zijn? Als ik deze tegenstellingen toelaat in mijn lichaam ontplof ik.

‘Ik ben, alleen.’ Sinds kort gebruik ik dit als positieve mantra. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik slechts alleen ben. Dat er niets aan de hand is, maar dat ik slechts de frustratie van het alleen zijn niet aankan. Of, oeps, ik kan het wel aan; ik denk dat ik het niet aankan omdat het niet goed voelt. Dus sta ik mezelf toe: Ik ben alleen ik ben alleen ik ben alleen… Ik lijk het langzaam te gaan begrijpen… Dit is goed! Ik wil het van de daken schreeuwen. Ik wil dat iedereen het weet. Dat iedereen mij hoort: ‘Ik ben alleen!’ Ik wil nu meteen lieve quotes appen naar jou, ik wil nu iets leuks doen samen, ik wil, ik wil, ik wil samenzijn. Ik verlang! Ik leef!

Ik voel tranen opkomen. Ik woel vanbinnen. Want ik stel mijzelf weliswaar gerust met de gedachte alleen te kunnen zijn, maar meteen wil ik dit delen, uiten. Hoe? Naar wie? En ik ben nu aan het leren alleen te zijn. Dus dan moet ik dat ook vooral lekker zelf oplossen. Dan moet ik mijn alleen zijn nemen voor wat het is en alleen zijn… De kwelling doorstaan.

Dat voelt naar…
Dan zal het wel niet goed wezen…
En iets wat niet goed is kan niet goed voor mij zijn, toch?

Lees ook:

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer