“Niet voor psychiatrische gevallen”

Deze blog gaat in op ernstige eetproblemen en suïcidale gedachten.
Verkeer je in crisis en heb je nu hulp nodig? Neem contact op met 113.nl

Ondervoed, uitgedroogd. Zo kwam ik op de Spoedeisende Hulp binnen. Bloedwaardes waren zeer verontrustend. De huisarts belde mij met de uitslag van het bloedonderzoek. Of ik binnen een half uur in het ziekenhuis kon zijn? Er stond al een bed voor me klaar en na een vluchtig onderzoek van de internist in opleiding, kreeg ik direct een levensreddend infuus. De arts vroeg een beetje door naar mijn anorexia en hoe het nu zover had kunnen komen.

Ik durfde gewoon niet meer. Niks in mij. Geen hap, maar zelfs dus ook geen slok. En dat al wat langer. Ik waande mij even in de wereld van gezonde vrouwen, die in januari allemaal zeggen dat ze wat willen afvallen. Het leek mij ook een goed en gezond idee. Even weer wat minder worden. Even niet meer de angst voelen. Even niet meer dat allesoverheersende nare gevoel. Gewoon even niet meer. Dus even doen alsof ik na de feestdagen ook wat moet oppassen voor wat ik eet. Doet iedereen, is heel normaal. Met die gedachte praat ik het voor mezelf goed.

Waarom ik dan plots op de Spoedeisende Hulp terecht moet komen, is mij een raadsel. Want dat gebeurt al die mensen om mij heen niet die aan de lijn doen. Maar het was wel zo. Na 24 uur tussen de gniffelende verpleegkundigen (“Nee, haha, die eet toch niks.”) waren belangrijke voedingsstoffen weer een beetje opgekrikt, het vocht wat aangevuld en was de situatie niet langer levensbedreigend. Maar dan moest ik wel een kaliumdrankje gaan innemen.

Ik bracht het medicijnbekertje naar mijn lippen en… ik durfde niet. Binnen een fractie van een seconde raakte ik volledig overspoeld met nare herinneringen, verdriet en angst. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, deed ik nog een poging. Maar ik was al te ver heen, de paniek nam alles van me over. Ik kon geen moeite meer doen voor het drankje, ik moest alle zeilen bijzetten om weer tot rust te komen. Proberen te zien wat er gebeurt. Horen wat er gebeurt. Terug naar het hier en nu. Ademhaling onder controle. Spieren ontspannen. Tranen drogen.

Een internist kwam met driftige passen naar mij toegesneld. Ik voelde me een heel klein, angstig meisje waar zij op neerkeek. “Dat gedrag wordt hier niet beloond,” beet ze me toe. “U gaat nu met ontslag, we zijn hier niet voor psychiatrische gevallen. En als u het drankje niet gewoon inneemt, is de situatie morgen alweer levensgevaarlijk. Maar dat is nu geen indicatie voor opname.”

Het was wat ze zei, hoe ze het zei, de toon, de manier waarop ze naar me keek, bijna alsof ik een eng insect was. Ik werd boos. Ik zei haar dat mijn paniek geen manipulatie is, dat het me overkomt, dat ik dat ook graag anders zou zien. Dat mijn psychische ziekte ook een echte ziekte is, en niet zomaar ‘gedrag’, aanstellerij of aandachttrekkerij. En sorry dat ik deze behandeling nodig had. Maar dat ik dit nooit gewild heb. Dit, deze toestand, deze opname. Ik had ook wel andere dingen te doen. Betere dingen. Die hele kut-anorexia kan me gestolen worden.

Ik stond binnen tien minuten buiten, wachtend op een bus naar huis. Huilend, overstuur. Het plan de bus te nemen. Niet in de bus maar onder de bus. Ik wist het ook niet meer. Ik voelde me zo ontzettend alleen, zo in de steek gelaten.
Gelukkig belde ik de crisisdienst.

Waarom werd er bij deze somatische opname niet de hulp ingezet van een psychiatrisch verpleegkundige? Waarom werd een vrouw op dezelfde afdeling die bang was voor een operatie wel geduldig en liefdevol getroost? Waarom werd ik in mijn angst zo alleen gelaten? Waarom werd er voor mij geen veilige vervolgplek gezocht als mijn toestand na een dag alweer levensgevaarlijk kon zijn? Waarom wordt er zo’n groot onderscheid gemaakt tussen psychiatrie en somatiek? Dat is bij een ziekte als anorexia nervosa bepaald niet handig. Echt niet.

9 Comments

  1. Ach lieverd, wat n ongevoelige kutopmerking. En zo terecht wat je schrijft: waarom niet voor jou de juiste vervolghulp halen in plaats van je in je eentje naar huis sturen.

    Wat goed van je dat je dan zelf de crisisdienst hebt gebeld: je kunt goed voor jezelf zorgen, maar nog niet op elk gebied altijd. Omdat je ook ziek bent, psychisch, somatisch, wat maakt het uit. (Of beter: het zou niks uit moeten maken)

    Sterkte <3

  2. Ik ben echt stomverbaasd dat je zo’n reactie kreeg en dat er zelfs geen passende hulp werd geregeld. Dit zou niet moeten mogen. Echt niet.

    En inderdaad een goede vraag waarom iemand met angst voor een operatie wel geduldig wordt behandeld en getroost en waarom jouw angstige reactie juist wordt afgestraft.

    Heel goed dat je de crisisdienst hebt gebeld. Jij hebt recht op goede hulp en verdient net zo goed aandacht en steun als iemand met somatische problemen. Daar mag je ook best om vragen. Veel sterkte! <3

  3. S

    Kan me goed voorstellen hoe graag je van de aardbodem had willen verdwijnen…. Net of jij daar voor je plezier lag.

    Zelf moeten vechten om gehoord te worden dat ik geen anorexia had, maar een somatische ziekte. Toen dat nog niet duidelijk was kreeg ik alleen co-asssitenten aan mijn bed. Want specialisten hebben wel wat beters te doen. Wat een opluchting toen scans aanwezen dat er iets mis was. Eigenlijk absurd toch?!? Ookal was het wel anorexia geweest…. Dan had ik toch ook hulp nodig gehad?

    Succes en bedankt voor het delen!

  4. Yvonne Kuppens

    He beste Kaatje-h,

    We hebben het hier over 2018? Ik ben sprakeloos! Ik leef met je mee en hoop dat je lieve kundige mensen tegen komt in je leven die je steunen en helpen waar ze kunnen!

    Yvonne

  5. Sine

    Hi Kaatje,

    wat top dat je voor jezelf op durfde te komen op dat moment! Ik was zelf te ver heen na mijn zelfmoordpoging, maar ik heb dezelfde ervaring als jij: Opmerkingen onder de gordel van het personeel (Tegen de patiënt in de ruimte naast mij: “Natuurlijk kunt u wat om te slapen krijgen, uw buurvrouw heeft zichzelf al genoeg gegeven”) en een zo snel mogelijk afschuiven, want “Tja, psychiatrische gevallen zijn hier niet op zijn plaats”.

  6. Sanne

    Zo ontzettend herkenbaar deze reactie. Zelfde reactie gehad van de internist bij mij in jet ziekenhuis. De huisarts heeft zelfs een keer met deninternist aan de lijn gehangen vanwege gevaarlijk laag kalium waarde en kreeg als antwoord van de internist. Hoe vaak moet ik dr nog oplappen, ga dr niet weer opnemen voor alleen een infuus. Ze zal haar tabletten wel niet innemen. Helaas zat ik op dat moment in diezelfde behandelkamer met de telefoon op luidspreker.

    Zo jammer dat er bij internisten eigenlijk zo weinig kennis is over deze levensbedreigende ziekte. En ja mensen, het mag dan wel psychiatrisch zijn, maar het is wel een echte ziekte.

  7. deze prachtige blog voelde als een incident dat aangekaart moest worden. Nu lees ik overal reacties waaruit blijkt dit geen incident is maar de praktijk. Dus ik ben uiteraard witheet van woede. Het maakt niet uit hoe wat of waarom, wie hulp nodig heeft hoort hulp te krijgen. Ik kan er duizenden woorden aan vuil maken maar dat is waar welke hulpverlening dan ook mee moet dealen. Als ze daar niet in staat of toe bereid zijn horen ze een ander vak uit te oefenen. Ik heb veel compassie maar met dit soort situaties is er geen enkel excuus.

    Een ziek mens hoort compassie te krijgen. Dit gedrag gaat rechtstreeks tegen medemenselijkheid in. Als je het niet snapt, roep een psychiatrisch verpleegkundige erbij of bel de paaz. Doe nooit NOOIT alsof jij God bent en het wèl weet. Want wie dat doet heeft écht een zieke geest.
    Anne onlangs geplaatst…Leven met sociale angstMy Profile

  8. Automutilatie, zelfmoordpogingen, en blijkbaar dus ook anorexia op de SEH verdient andere aandacht dan er nu doorgaans is…
    Ik heb inmiddels nog veel meer verhalen gehoord die werkelijk om te huilen zijn.
    Was mijn verhaal maar een naar incident. Wat kunnen we hieraan doen?
    Is de situatie verbeterd voor patiënten met automutilatie nadat daar landelijke aandacht voor was door die documentaires?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.