“Niet voor psychiatrische gevallen”

Ondervoed, uitgedroogd. Zo kwam ik op de Spoedeisende Hulp binnen. Bloedwaardes waren zeer verontrustend. De huisarts belde mij met de uitslag van het bloedonderzoek. Of ik binnen een half uur in het ziekenhuis kon zijn? Er stond al een bed voor me klaar en na een vluchtig onderzoek van de internist in opleiding, kreeg ik direct een levensreddend infuus. De arts vroeg een beetje door naar mijn anorexia en hoe het nu zover had kunnen komen.

Ik durfde gewoon niet meer. Niks in mij. Geen hap, maar zelfs dus ook geen slok. En dat al wat langer. Ik waande mij even in de wereld van gezonde vrouwen, die in januari allemaal zeggen dat ze wat willen afvallen. Het leek mij ook een goed en gezond idee. Even weer wat minder worden. Even niet meer de angst voelen. Even niet meer dat allesoverheersende nare gevoel. Gewoon even niet meer. Dus even doen alsof ik na de feestdagen ook wat moet oppassen voor wat ik eet. Doet iedereen, is heel normaal. Met die gedachte praat ik het voor mezelf goed.

Waarom ik dan plots op de Spoedeisende Hulp terecht moet komen, is mij een raadsel. Want dat gebeurt al die mensen om mij heen niet die aan de lijn doen. Maar het was wel zo. Na 24 uur tussen de gniffelende verpleegkundigen (“Nee, haha, die eet toch niks.”) waren belangrijke voedingsstoffen weer een beetje opgekrikt, het vocht wat aangevuld en was de situatie niet langer levensbedreigend. Maar dan moest ik wel een kaliumdrankje gaan innemen.

Ik bracht het medicijnbekertje naar mijn lippen en… ik durfde niet. Binnen een fractie van een seconde raakte ik volledig overspoeld met nare herinneringen, verdriet en angst. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, deed ik nog een poging. Maar ik was al te ver heen, de paniek nam alles van me over. Ik kon geen moeite meer doen voor het drankje, ik moest alle zeilen bijzetten om weer tot rust te komen. Proberen te zien wat er gebeurt. Horen wat er gebeurt. Terug naar het hier en nu. Ademhaling onder controle. Spieren ontspannen. Tranen drogen.

Een internist kwam met driftige passen naar mij toegesneld. Ik voelde me een heel klein, angstig meisje waar zij op neerkeek. “Dat gedrag wordt hier niet beloond,” beet ze me toe. “U gaat nu met ontslag, we zijn hier niet voor psychiatrische gevallen. En als u het drankje niet gewoon inneemt, is de situatie morgen alweer levensgevaarlijk. Maar dat is nu geen indicatie voor opname.”

Het was wat ze zei, hoe ze het zei, de toon, de manier waarop ze naar me keek, bijna alsof ik een eng insect was. Ik werd boos. Ik zei haar dat mijn paniek geen manipulatie is, dat het me overkomt, dat ik dat ook graag anders zou zien. Dat mijn psychische ziekte ook een echte ziekte is, en niet zomaar ‘gedrag’, aanstellerij of aandachttrekkerij. En sorry dat ik deze behandeling nodig had. Maar dat ik dit nooit gewild heb. Dit, deze toestand, deze opname. Ik had ook wel andere dingen te doen. Betere dingen. Die hele kut-anorexia kan me gestolen worden.

Ik stond binnen tien minuten buiten, wachtend op een bus naar huis. Huilend, overstuur. Het plan de bus te nemen. Niet in de bus maar onder de bus. Ik wist het ook niet meer. Ik voelde me zo ontzettend alleen, zo in de steek gelaten.
Gelukkig belde ik de crisisdienst.

Waarom werd er bij deze somatische opname niet de hulp ingezet van een psychiatrisch verpleegkundige? Waarom werd een vrouw op dezelfde afdeling die bang was voor een operatie wel geduldig en liefdevol getroost? Waarom werd ik in mijn angst zo alleen gelaten? Waarom werd er voor mij geen veilige vervolgplek gezocht als mijn toestand na een dag alweer levensgevaarlijk kon zijn? Waarom wordt er zo’n groot onderscheid gemaakt tussen psychiatrie en somatiek? Dat is bij een ziekte als anorexia nervosa bepaald niet handig. Echt niet.

Heb je suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Bel naar 0900-0113 of chat via 113.nl.

Lees ook:

  • Karate overwinning

    Bang voor de wereld Ik ben vijftien en bang voor de wereld, want ik moet overal alleen doorheen en weet niet hoe dat moet. Het leven zou zó veel veiliger voelen met een volwassene die achter mij staat. Iemand die…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer