Niet stoppen met antidepressiva

Afkicken van antidepressiva is heftig. Als je het al lang gebruikt, een hoge dosis hebt, geen idee hebt waar te starten of hoe te verminderen. Ik kan me voorstellen dat het minstens zo heftig is als afkicken van drank en drugs. Ik kan het niet weten, ik ben er nooit van afgekickt en hopelijk ga ik dat nooit hoeven doen. Maar ik kan het wel vermoeden.

Het idee van antidepressiva is dat het goed wordt bijgehouden hoe het met je gaat. Dat je het niet zomaar krijgt, omdat je een dipje hebt. Dat je het krijgt omdat je niet meer leven kan. Niet omdat je hart stopt. Niet omdat je hersenen bloeden. Maar toch om een vergelijkbare reden. Je bent moegestreden en je wilt dood.

Het is geen wondermiddel, meer een paardenmedicijn. Het verandert van alles aan je hoofd. In tegenstelling tot populair geloof is het hoofd levenslang extreem veranderbaar, heen en ook weer terug, of naar een onvermoed opzij. Maar je ervaring blijft altijd. En soms moet je tien keer wisselen voor je de juiste soort hebt.

Soms helpt het. Maakt het je leven lichter. Zodat je weer geniet van de dag. Zodat je langzaam kan leren wie je bent en waarom. Als het werkt gaat een wereld open. Of nou ja, in mijn geval, alleen de voordeur. Maar toch. Mijn wereld werd groter, mijn leven werd leefbaar. Ik confronteerde angsten. Ik leerde dat ik niet iemand anders wilde zijn. Dat mezelf goed genoeg was.

Voor mij was het geen been dat gebroken was, gezet werd en heelde. Mijn hoofd was altijd al en voorgoed kwetsbaar. Antidepressiva zijn een steuntje in de rug, hulp in een mindere fase. Maar mijn fase duurde dertig jaar.

Ik denk dat afkicken zwaarder is dan mensen beseffen en dat de vraag ‘Ben je al gestopt?’ daarom zo normaal is geworden. Maar er zit voor mijn gevoel ook een soort waardeoordeel in. ‘Je depressie was een ziekte waar je van kan genezen’. Ik zie het niet als ziekte en ik ga niet genezen. En al ben ik ben niet meer moegestreden, wil ik niet meer dood, ik wil ook niet zonder goede reden knoeien in mijn leven.

Zonder antidepressiva was ik een hoopje vel om botten dat een poging tot levensvatbaarheid deed. Ik wil niet terug naar wat voor mijn lichaam normaal is. Ik was altijd bang mezelf te verliezen als ik begon, nu ben ik bang mezelf weer te zien verdwijnen in de schaduwen die overheersen zonder antidepressiva.

Misschien zijn de schaduwen wel voorgoed verdwenen met therapie, met ouder worden. Maar ik voel de behoefte niet dat risico te nemen. Mijn brein op een weg terug of een dwaalspoor te zetten. Het zou allemaal prima kunnen lukken. Of niet. En ik kan voor mezelf geen goede reden vinden om die gok te wagen.

Niet stoppen vind ik ook een valide keuze. Het is geen zwakte van mijn karakter. Het is de wetenschap dat ik de persoon die ik altijd al ergens was, nu bijna altijd kan zijn. En ik kies ervoor niet meer weg te gaan bij mij.

Ik ben de casus in de kantlijn. Die antidepressiva slikte en godverdomme ook nog eens geluk vond.

 

12 Comments

  1. Eigenlijk snap ik niet zo goed waarom mensen die hier baat bij hebben, toch vaak proberen te stoppen. Als je beter in je vel komt te zitten en de bijwerkingen te overzien zijn, waarom zou je dan weer stoppen?

    Zelf heb ik AD altijd geweigerd en wil het nog steeds niet gebruiken. Te bang voor afvlakking van gevoelens. Maar bij al die mensen die juist een wereld (of een deur) open hebben zien gaan, zou ik het gebruik ervan alleen maar toejuichen. En wat je zegt: dat is niet zwak. Ik vind het juist verstandig om een keuze te maken waar je je het best (of minst slecht) bij voelt. Daarnaast: wat ik of anderen vinden doet er niet eens toe. Het gaat erom wat iemand zélf vindt.

  2. Wat anderen vinden dat is niet belangrijk. Wat wel belangrijk is hoe jij je erbij voelt.
    Ik heb zelf er zelf heel lang baat bij gehad. Tot het moment kwam dat ik de bijwerkingen die bleven niet meer op vond wegen tegen het effect wat het had. Dus heb ik de keuze gemaakt om te stoppen. En dat is inderdaad niet even makkelijk hoppa. Heb er lang over gedaan om af te bouwen. Het effect op mn lichaam was niet gering. En toen ik eraf was moest ik wennen aan mijzelf zonder medicijnen . En daarnaast ik ging weer meer voelen. En ik wist na al die jaren niet meer hoe ik met de intensiteit daarvan om moest gaan. Maar dat viel te leren. En ja ik heb de dalen terug, die soms diep zijn. Maar ook de pieken. En die miste ik toen ik medicatie gebruikte.
    Dus nee natuurlijk is het niet zwak om niet te stoppen. Ik ken mensen die levenslang medicatie nodig hebben. Het is denk ik gewoon belangrijk dat iedereen de beste keuze voor zichzelf maakt.

    1. Ik ben nogal een geluksvogel in deze… nauwelijks bijwerkingen en ik heb nog steeds hoge pieken. Dus voor mij voelt het goed zo, maar dat zal per persoon nogal verschillen.

      Het is altijd belangrijk om naar het mens achter de label/medicatie te blijven kijken .

      Daarom vind ik het belangrijk om te schrijven dat ik hier een andere keuze maak dan de norm – en dat ik die ook valide vind. Fijn dat jij dat ook zo voelt!
      Anne onlangs geplaatst…LeerstofMy Profile

      1. Fijn dat je nauwelijks bijwerkingen hebt.
        Ik vind het eigenlijk lastig te begrijpen dat er een norm voor is vanuit de maatschappij. Ik bedoel het verschilt erg per persoon hoe iemand reageert op medicatie en als het je leven leefbaar(der) maakt..waarom dan stoppen?
        Ik voel mij echt heel anders sinds ik geen AD meer gebruik. Wilde ze ook niet gebruiken maar kreeg geen keuze meer. Maar ik heb geen spijt omdat het me wel heeft geholpen om door die jaren heen te komen. En sinds ik gestopt ben heb ik geleerd om op een andere manier om te gaan met die dalen.

  3. Ben een keer afgekickt en dat was hel.

    Blij dat het zo veel voor je doet! Enneh, zéker is “niet stoppen” een valide keuze! Wat een gekke vraag is dat eigenlijk, dat “Ben je al gestopt?”. Ik wist niet eens dat mensen er zó van uitgaan dat iederéén na een bepaalde tijd stopt met antidepressiva.

    Lekker doen waar jij je goed bij voelt! <3

    1. Ik zag die ook niet aankomen toen ik begon . Misschien is het alleen in bepaalde bubbels een ding. Maar je hoort er eigenlijk weinig over, mensen die bewust niet stoppen.

      Natuurlijk is alles rond AD en psyche nog best wel een taboe, dat maakt het ook lastig om verschillende verhalen te horen.
      Anne onlangs geplaatst…GlijdenMy Profile

  4. Ik wilde stoppen omdat ik paranoaia bleef over wat nou bijwerkingen waren en wat nou echt ‘van mij’ was. (libido, eeuwige vergeten medicatie, ik droomde niet meer, ik gaf mij teveel over aan het idee dat ik ‘gek’ was etc etc)
    Het lijkt alweer zolang geleden. Maar stoppen was echt ook spannend. heb het 3x gedaan. De eerste twee keren liep t erop uit dat ‘ze’ zeiden;” het gaat nu echt niet zo goed met je, hè? Misschien Is het toch beter weer op te bouwen”. Allerlei vervelende klachten en gedachten namen toe. Heel zwart. Ik vind het zo vervelend dat het dus toch NOG ‘slechter’ was wat er achter de medicatie zat.

    De laatste keer, nu iets van 2 jaar geleden, lukte het veel beter, meteen heel druppelsgewijs (letterlijk) en voorzichtig. raar genoeg speelt volgens mij vertrouwen een grote rol. Ik kreeg heel veel vertrouwen van mijn therapeut dat ik het zonder kon. Hij vond dat de crisissen bij het afbouwen niet over de medicatie gingen maar juist over de loskomende emoties. En hielp mij erin geloven dat ik daar ook voldoende grip op kon hebben.

    En ik wist dat ik ooit zwanger zou willen proberen te worden- dat was mijn belangrijkste reden. Ondanks dat ik dat nog niet aandurf.

    Ik voel mij wel weer een vierjarige die niets van haar emoties begrijpt, maar ze zijn wel in volle glorie terug om er mee te leren leven.

    Dus, dit verhaal om iedereen die erover twijfelt te steunen. Both ways is het niet makkelijk en niet voorspelbaar.
    Ik verlang er nog vaak naar terug. Maar ik ben heel heel blij dat ik het nu zonder probeer.

    Mijn verhaal voor wie zelf twijfelt of moet kiezen. Er Is niet altijd een keuze. Het Had mij misschien nooit voorgeschreven moeten worden in Den beginne, het heeft mij nooit geholpen echt klachtenvrij te zijn. Dus als dat wel zo Is hoef je er ook zeker niet aan te lopen tornen.

      1. wat ‘klokken’ betreft hier ook geen ster; ik maakte er vaak zo’n chaos van met vergeten pilletjes, overslaan etc… ik had echt OVERAL antidepressiva liggen en vind ze nog wel ns in n laatje. t is best een dominant onderdeel van een leven. terugdenkend heeft het ook wel iets sacraals. amen. 😉

  5. Voor mensen voor wie antidepressiva werkt als een trein zou het nooit een moetje moeten zijn om te stoppen en zou ‘je bent sterker als je zonder kunt’ echt de wereld uitgeholpen mogen worden.

    In veel andere gevallen en ook in dat van mij heb ik echter gemerkt dat antidepressiva me in een bepaalde fase enorm heeft geholpen; het heeft er voor gezorgd dat ik stabiel genoeg was om psychotherapie aan te kunnen.

    Na een tijdje stond het me tegen dat ik me er zo vlak door voelde, waardoor ik minderde. Daarna kwam er periode waarin ik geen positieve effecten voelde, maar ook geen negatieve. Toen besloot ik toch maar om te stoppen, want het voelde toch stom om iets in mijn lijf te stoppen wat me niks opleverde.

    Stoppen ging zonder een centje pijn en ik denk dat je daaraan kon zien dat het inderdaad weinig/ niets meer voor me deed.

    Maar ik denk inderdaad dat te vroeg stoppen, door druk van buitenaf of van jezelf, super super super zonde is! En dat helemaal niet stoppen omdat het een wondermiddel is, totaal gerechtvaardigd zou moeten zijn. <3
    Rivka onlangs geplaatst…7 januari 2018My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.