Niet meer weglopen voor wat ik voel

Keurslijf

Ik lig nog in bed en bedenk wat er nodig is om de dag te beginnen. Uit bed stappen, wassen, aankleden, eten, tandenpoetsen. Met tegenzin raffel ik alles af. Ik voel me beter zodra ik naar buiten stap. Mijn huis is mijn plek, maar vooral ‘s avonds en ‘s nachts. Overdag wil ik weg, omdat thuis de dag eeuwen lijkt te duren. Daar voel ik me alleen en onrustig.

Buitenshuis is er afleiding van mijn vertrouwde dingen. Altijd koffie in hetzelfde tentje, daarna sporten, wat wandelen door de stad, boodschappen. Totdat het rond etenstijd ‘veilig’ is om weer naar huis te gaan. Dan is er eten als afleiding aangevuld met Netflix. Ik heb mezelf een keurslijf aangemeten. Een overzichtelijk en behapbaar dagritme, om met mijn angst om te gaan. Weinig verandering, veel tijd alleen doorbrengen. Ervan afwijken geeft stress, maar veilig in mijn voorspelbare structuur is er vaak de leegte en zinloosheid.

Uit balans

Ik vermijd zoveel mogelijk onbekende situaties en contact met mensen buiten mijn vertrouwde kring. Ik probeer mezelf te beschermen tegen spanning, schaamte en ongemak. In mijn gewone dagen is er al zoveel dat me uit balans brengt. Alles wat er ín mij zit aan gedachten en gevoelens; een lichamelijke sensatie, een gedachte over iets in de toekomst. Maar ook buiten mij, kleine voorvallen gedurende de dag. Een appje van iemand, een vreemde blik van een voorbijganger.

Zoveel kleine momenten die me even angstig, somber, blij of boos maken. Ik registreer niet alles, ben me van veel gevoelens niet bewust. Maar ik zie steeds beter hoe alles wat niet gevoeld wordt zich opstapelt. Ik ga me daardoor steeds vlakker voelen terwijl er in mij iets zwaars groeit. Aan de ene kant is dat fijn, niet heen en weer geslingerd worden door mijn gevoel. Mijn zware niet-gevoelde inhoud houdt me stabiel en rustig. Aan de andere kant geeft de vlakheid leegte en zinloosheid doordat ik dan niet meer in contact ben met mezelf.

Vlakheid

Ik heb me heel lang verzoend met de vlakheid. Er is een specifiek moment geweest waarop ik ‘besloot’ niets meer te verlangen. Twintig jaar geleden, toen ik net op kamers woonde. De wereld lag voor me open maar ik voelde me er niet veilig. Ik was gekwetst door een verliefdheid, voelde me vervreemd en minderwaardig op de universiteit. Ik wilde mijn gevoel uitschakelen, niet meer angstig zijn, niet meer teleurgesteld, want ik wist niet hoe ik daar mee om moest gaan. Natuurlijk lukte het me niet om niks meer te voelen. Maar ik heb toch flink mijn best gedaan om voor alles weg te lopen, en nog steeds.

Ik verlang nog steeds niet veel meer dan ‘rust’ en me veilig voelen. Eventuele andere verlangens kan ik nog niet bereiken. Maar wat ik wel weet; ik wil af van het gevoel dat ik mijn leven aan het uitzitten ben. Tegelijkertijd maakt dit me ook angstig want het betekent dat ik moet gaan voelen. Maar dat ga ik leren, dat voelen.

One Comment

  1. Mooi geschreven. Herkenbaar verlangen, ook voor mij moeilijk te vinden. Steeds opnieuw is het een uitdaging en een strijd tegen mezelf om te kunnen voelen. Na het doorvoelen gaat het goed, soms uren, soms dagen, soms zelfs weken, dan voel ik die rust en veiligheid, dan is er ruimte voor wie ik echt ben. Tot de volgende trigger en dan begint de strijd opnieuw. Maar het is het waard, iedere battle weer! Iedere keer dat ik de pijn door kom en mezelf even vind, het is het meer dan waard, even weer weten wie ik hoor te zijn. Wetende dat ik iedere keer een stapje dichter ben bij misschien zelfs wel volledig herstel. Heel veel sterkte met jouw weg! Ik ga je zeggen wat ik zelf altijd weg wuif als ‘geen keuze’ zodra iemand het me zegt: Dapper dat je het aan gaat! Er zijn veel mensen die liever hun kop in het zand steken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.