Niet checken geeft angst

Ik heb morgen een gesprek met mijn psycholoog. Ik kijk er naar uit en zie er als een berg tegenop. Het is dubbel, aan de ene kant snak ik naar een goed gesprek en wil ik dingen die ik in de loop van de weken heb opgeschreven bespreken. Dat stuk van de afspraak vind ik erg prettig; mijn hart kunnen luchten bij iemand die snapt hoe zwaar ik het heb.

Maar dat is niet de hele afspraak. Er is ook nog een ander deel, een noodzakelijk deel, het deel waar het echt om gaat. Praten over dingen waar ik liever over zwijg. Dingen uitspreken die ik volgens eigen bedachte regels niet uit mag spreken. Ontzettend kwetsbaar zijn en mezelf blootstellen aan angst en schaamte door de gedachten die mij hele dagen plagen uit te spreken. Ze worden zo echt, tastbaar en eigenlijk nog enger dan ze waren. Het is pure exposure, blootstelling aan angst om het later minder te laten worden.

Het is fijn te horen dat ze me begrijpt en dat mijn angsten niet uit zullen komen. Alles aan haar ademt vertrouwen dat ik in mezelf niet heb; haar houding, haar toon. Ze daagt me uit om bewijzen te vinden dat ze gealarmeerd is of dat ze van me walgt. Die vind ik nooit want die zijn er niet. Soms geeft ze me juist geen geruststelling omdat het niet helpend is me keer op keer het zelfde te vertellen. Ik moet leren te vertrouwen dat wat een paar weken geleden waar was nu nog steeds waar is, ook al voelt het niet zo. Wanneer ze zegt me geen antwoord te gaan geven, vind ik het rot. Ik wil bijna smeken ‘voor deze ene keer…’, maar het is nooit die ene keer. Het is elke keer, het kan me niet vaak genoeg gezegd worden.

De gesprekken zijn maar een deel van de behandeling, het andere deel moet ik vooral zelf doen. Het oefenen met het aangaan van de enge dingen en vooral het achterwege laten van dwanghandelingen. Niet meer alles navragen, sorry zeggen of mentaal checken. Iets niet doen klinkt makkelijk, maar is het niet. Niet doen geeft angst en ik deed het al jaren, dus is het een gewoonte geworden.

Er is altijd een drempel die ik over moet om op de afspraak te komen, om daar aanwezig te kunnen zijn en het allemaal weer aan te gaan, maar er is ook een drempel om weg te gaan. Niet omdat ik zo gehecht aan haar ben dat ik haar geen twee weken kan missen, maar omdat ik niet meer terug mag. Ik mag niet erachteraan mailen om mijn excuus te maken of om te checken dat ze me echt wel goed begrijpt, want dat is dwangmatig. Ik moet vertrouwen dat het goed zit en dat ze zelf zal aangeven als het toch niet goed is. Dat is de allergrootste uitdaging.

Lees ook:

  • denkend meisje

    Je moet een mes in je rugje moet een bijl in je nekje ogen blauw geslagenen je tanden uit je beken ik breek zo al je vingersnee ik bijt ze er wel afmaar die krijg je van me terugdat ze…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer