“Niet bang zijn…”

Lange tijd was ik nergens bang voor. Daar was ik van overtuigd. Als tiener heb ik dat besloten en ik was eigenwijs genoeg om het vol te houden. Eigenlijk herkende ik angst op een gegeven moment gewoon niet meer. Vanaf het moment dat ik als kleuter gebeten was door een hond totdat de paniekaanvallen stopten en ik hoofdpijnen kreeg als tiener, heeft zich een hele ontwikkeling doorgemaakt. Heel veel mensen hebben geprobeerd mij gerust te stellen. Totdat het geduld op was en ik gewoon te horen kreeg dat het niet gevaarlijk was en dat ik me niet aan moest stellen. En dat was alleen in het geval dat ik al op het niveau van blinde paniek zat. Dan had ik al heel wat fasen van angst doorgemaakt, beginnende bij de de constante spanning van de mogelijkheid dat er een dier langs zou komen.

En dan nog het schuldgevoel, omdat ik diep van binnen heel erg hield van dieren en wist dat er zoveel lieverds bij waren. Maar het risico dat het geen lieverd was, dat kon ik niet lopen… Dan werd mijn gezicht eraf gescheurd. Mijn lijf sloot zich gewoon automatisch af voor alles wat dierlijk was. Het grootste schuldgevoel had ik naar onze Mechelse herder. Hij was mijn veilige haven geweest, mijn beschermer in de grote buitenwereld van onze boerderij. En nu kon ik niet meer met hem omgaan. Ik negeerde hem. Schoot soms zelfs intern in paniek. Ik weet nog een moment dat ik schommelde en dat hij aan kwam lopen. Ik schommelde steeds harder en harder om weg te kunnen vliegen van hem, van de paniek. Daarbij raakte ik hem en hij joelde een keer van schrik of van pijn. Ik vond het zo erg. Toen hij enige tijd later ziek werd en overleed heb ik gedacht dat ik dat gedaan had, dat het mijn schuld was (nu ik dit schrijf dwarrelen de tranen over mijn wangen). Mijn moeder liet ons madeliefjes plukken om bij hem neer te leggen. Ik herinner mij tot in detail hoe zijn vacht daarbij aanvoelde. Een beetje borstelig. Heel anders dan de zachte vacht van de hond die mij gegrepen had. Ik wist dat ik me aan had gesteld en ik wist dat ik het nooit meer goed kon maken.

Het heeft lang geduurd voordat ik kon accepteren dat het niet waar was dat ik nergens bang voor was. Dat ik niet meer kon ontkennen dat gevoelens van angst een rol speelden en dat ik daar soms gewoon naar moest luisteren. Het proces heeft zich in delen ontwikkeld.

Ik denk dat de eerste angst die ik onder ogen moest zien, nadat het me ongeveer een decennia gelukt was angst te ontkennen, de angst was voor mijn eigen kracht. Vanaf dat ik mij seksueel ging ontwikkelen, genoot ik van de illusie van macht die erbij kwam kijken. Het gaf me een gevoel van controle. Tot ik de controle tijdens de daad compleet verloor. Ik zat bovenop, ging te wild en het ging mis. Hij was een paar jaar ouder dan ik en de verzorgende verweet hem onvoorzichtigheid. Maar ik wist dat ik het had gedaan. Ik werd bang voor mezelf, bang voor mijn eigen gevoel van euforie. Dat gevoel had ik ook als ik op mijn scooter reed en ook daarbij had ik al verschillende ongelukken meegemaakt.

Voor de wereld om me heen was ik echter niet bang. Ik praatte mezelf de controle aan. Dus alles wat er gebeurde had ik zelf in de hand. Als ik als chauffeur op plekken kwam waar het volgens anderen niet veilig was, knoopte ik een spanband tussen de deuren. Als niemand me gewaarschuwd had hoefde dat niet.

Kort nadat ik een relatie kreeg met mijn huidige man, kregen we een auto-ongeluk. We hebben ontzettend veel geluk gehad! Ik kwam eraf met een zware hersenschudding en wat kneuzingen. Uiteraard was ik degene die reed. Het heeft geruime tijd geduurd voordat ik weer aan het werk kon. Toen ik weer ging werken was mijn houding erg veranderd. Ik hield me aan de regels. Na een half jaar hield ik het voor gezien. Ik was bang geworden voor ongelukken. Ik was te machtig en daarmee gevaarlijk op die grote vrachtwagen. Dus ik ging terug naar school. In de weekenden reed ik nog steeds omdat ik daarmee mijn studie kon bekostigen, maar ik was compleet gesloopt na één dag werken. Op van angst voor mijn eigen kracht.

De hoofdpijnen heb ik nog steeds. Inmiddels zijn er meer angsten die ik onder ogen heb durven komen. Of die ik eigenlijk niet meer kan ontkennen, omdat ze buitenproportionele vormen hebben aangenomen. Maar het proces is nog steeds gaande. Negentien jaar na de eerste hernieuwde kennismaking met mijn eigen angst.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.