Niemand is zo geboren

‘Welkom in groep 6. Jouw opdracht voor vandaag is het zoeken van de adhd’ers, add’ers, odd’ers en autisten (ass’ers).’ Zo begon één van mijn eerste stages tijdens mijn opleiding leerkracht basisonderwijs. Nu, drie jaar later, besef ik dat het al heel jong mis gaat.

Van jongs af aan ben ik een buitenbeentje. Ik kan het met veel mensen vinden en veel mensen ook met mij, maar ik geloof niet dat ik mezelf ooit bij een groep heb gerekend. Nooit paste ik in het plaatje. Dat gold voor alle plekken waar ik kwam. Van school, tot de sportvereniging, tot de camping. Overal had ik contacten, maar ik paste nooit in de groep.

De middelbare school is voor ieder kind een sprong in het diepe. Met volle vaart sprong ik erin of beter gezegd ik dook. Helaas dook ik in een zwembad zonder water. Au, dat doet pijn. Mijn omgeving op de middelbare school kon mij ook niet in een hokje plaatsen. Dat was frustrerend voor hen en uiteindelijk ook voor mij. Onderzoek na onderzoek, gesprek na gesprek volgde. Uiteindelijk kreeg ik de volgende diagnoses: adhd, odd en depressie.

Tot op de dag van vandaag heb ik last van de ‘speciale behandeling’ die ik op de middelbare school kreeg. Ja ik ben anders, maar is dat erg? Moeten die stickers wanneer er geen problemen door de persoon in kwestie worden ervaren geplakt worden? ‘Néé!’, schreeuwt alles in mij. Nu zoveel jaar later worden er nog meer stickers op mij geplakt. Tegelijkertijd probeer ik stickers van kinderen af te houden. Ieder kind is anders. Niemand is geboren als een sticker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge