hacker internet technology computers 159195

Niemand is zo geboren

‘Welkom in groep 6. Jouw opdracht voor vandaag is het zoeken van de adhd’ers, add’ers, odd’ers en autisten (ass’ers).’ Zo begon één van mijn eerste stages tijdens mijn opleiding leerkracht basisonderwijs. Nu, drie jaar later, besef ik dat het al heel jong mis gaat.

Van jongs af aan ben ik een buitenbeentje. Ik kan het met veel mensen vinden en veel mensen ook met mij, maar ik geloof niet dat ik mezelf ooit bij een groep heb gerekend. Nooit paste ik in het plaatje. Dat gold voor alle plekken waar ik kwam. Van school, tot de sportvereniging, tot de camping. Overal had ik contacten, maar ik paste nooit in de groep.

De middelbare school is voor ieder kind een sprong in het diepe. Met volle vaart sprong ik erin of beter gezegd ik dook. Helaas dook ik in een zwembad zonder water. Au, dat doet pijn. Mijn omgeving op de middelbare school kon mij ook niet in een hokje plaatsen. Dat was frustrerend voor hen en uiteindelijk ook voor mij. Onderzoek na onderzoek, gesprek na gesprek volgde. Uiteindelijk kreeg ik de volgende diagnoses: adhd, odd en depressie.

Tot op de dag van vandaag heb ik last van de ‘speciale behandeling’ die ik op de middelbare school kreeg. Ja ik ben anders, maar is dat erg? Moeten die stickers wanneer er geen problemen door de persoon in kwestie worden ervaren geplakt worden? ‘Néé!’, schreeuwt alles in mij. Nu zoveel jaar later worden er nog meer stickers op mij geplakt. Tegelijkertijd probeer ik stickers van kinderen af te houden. Ieder kind is anders. Niemand is geboren als een sticker.

Lees ook:

  • Een verpleegkundige met adhd en een depressie

    Let op! In deze blog wordt er gesproken over zelfmoord. Heb je naar aanleiding hiervan behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Naast mijn werk als verpleegkundige op een PAAZ afdeling,…

  • Niemand laat zijn eigen kind alleen, ik ook niet

    “Mam” zegt mijn zoon terwijl ik in de keuken bezig ben de borden vol te scheppen, “Wat moet ik nu nog eigenlijk doen met mijn leven?” Ik blijf met mijn rug naar hem toestaan en…

  • Verdrietigmeisje

    In november 2017, op een hotelkamer in New York, drong het tot me door dat mijn depressie veel erger was dan ik besefte. In eerste instantie ging ik al met een leeg en somber gevoel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.