Nergens veilig

In deze blog wordt o.a. gesproken over suïcide. Heb je zelf suïcidale gedachten en behoefte aan een gesprek? Dit kan bij 113.

Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik sinds mijn terugval vaak dat het eerder nooit opviel dat ik traumaklachten had. Nu wel dus. Iedereen die vroeger wist van mijn complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSS), wist wel dat ik wat dingen had meegemaakt, dat ik moeilijk sliep en er psychologisch nou niet als een ster erbij zat. Toch leek ik voor lange tijd te functioneren. Te lang. Tot alles in elkaar stortte. Tachtig uren per week zat ik op mijn werk om te ontsnappen aan mijn hoofd, mijn herbelevingen en angst, tot ik ineens een zelfmoordpoging ondernam en ik mij realiseerde nergens veilig voor mijzelf te zijn.

“De schreeuw om hulp”

Ik zal in een andere blog dieper in gaan op mijn ervaring met een vrijwillige opname van twee weken op een gesloten psychiatrische afdeling in het buitenland. Mijn poging was mislukt, en toen ik wakker werd heb ik gesmeekt om mij achter slot en grendel te zetten voor een tijdje. Na die opname rende ik de deur uit, en begon ik heisa te schoppen. Er moest iets gebeuren. Ik kreeg het advies niet te praten maar pillen te nemen. Uiteindelijk vertelde ik mijn baas dat ik besloten had naar Nederland te gaan voor adequate hulp. De conclusie daar was dat ik vooral door had moeten werken. Het maakte dat ik mij ongehoord voelde en ook daar alle veiligheid die er was wegviel. Alsof ik voor gek verklaard was. Teruggaan was het beste besluit dat ik nemen kon.

“Vragenuurtje alstublieft!”

Tja, en daar zit je dan, met je goede gedrag zeven maanden later. Laatst besloot iemand dat er een ondervraging plaats moest vinden over die gekke CPTSS van mij. “Waarom slaap je niet? Waarom reageer je niet op medicatie? Er is toch niks gebeurd? Weet je zeker dat je het niet verzint? Waarom ben je overal angstig?” Uiteindelijk koos ik ervoor om alleen de laatste vraag te beantwoorden. Ik ben overal angstig omdat ik mij nergens veilig voel. Er moet altijd een uitgang in zicht zijn, een plek om te verstoppen en zicht op alle mensen. Ik ga er vanuit dat op ieder moment iemand kan komen om mij heel veel pijn te doen. “Ook met andere veilige mensen erbij?” Voor mij bestaan geen veilige mensen of locaties, het maakt dat ik mij nergens en aan niemand kan hechten.

“Tussen onveilig en OK”

Soms beschrijf ik het als een uitputtingsslag, waarbij ik overdag nog redelijk functioneer zolang ik de energie heb. Halverwege de middag begint de eerste vermoeidheid toe te slaan. Ik ben gevoeliger voor triggers, en tegen de avond komt alle ellende opzetten. Ik durf niet naar buiten, het donker is eng, veel kamers zijn eng, geuren zijn eng, alles moet in de gaten gehouden worden, alles moet ik overschreeuwen, alles is aan. Al zeven maanden probeer ik angsten te confronteren en het ‘nergens veilig’ zijn om te draaien naar ‘verdraagbaar onveilig’. Het heeft ertoe geleid dat ik deze blog schrijf, en dat mijn lief naast mij zit. Hij is de eerste persoon in de wereld die mij deed geloven dat niet iedereen mij pijn gaat doen, dat niet alle mensen monsters zijn. Dus ik ook niet.

4 Comments

  1. Alice

    Wat ben je dapper om dit met ons te delen! Ik hoop dat je ooit iemand treft die jou veiligheid kan bieden. Ik worstel daar ook mee maar heb nu vetrouwen in een paar mensen. Ik ben daar erg dankbaar voor. En tegelijk bang, want als ze mijn pijn triggeren trek ik de muur weer omhoog. Terwijl ik hunker naar liefde, nabijheid. Sterkte met je eenzame strijd. Ik heb ook C-PTSS. Been there, done that. Dikke cyberknuffel, blijf knokken!

    Liefs, Alice

    1. Hoi Alice!
      Dankjewel voor je ontzettend lieve en steunende bericht! Ondanks dat het altijd dubbel is te lezen dat iemand zich er in herkent (want ik gun niemand deze gevoelens) ben ik ergens ook blij niet alleen te staan met dit alles. Ik herken ook ontzettend veel van jouw reactie. Angst dat mensen die je dichtbij laat je pijn gaan doen waardoor je je weer afsluit, terwijl je eigenlijk alleen maar die liefde en steun wil hebben. Na jaren heb ik nu een kleine cirkel met mensen die ik vertrouw, maar ook dat blijft erg kwetsbaar (zal ook eens niet hè). We blijven keihard door knokken! Met alles wat we hebben!

      Liefs!

  2. wauw wat herkenbaar ik zou dit zo zelf geschreven kunnen hebben. wat een ontzettend dapper besluit dat je er aan wilt werken. Veel mensen zien de vermijdende en alle handelingen die je doet uit het onveilige gevoel niet eens vaak, maar ondertussen ben je der dan de hele dag mee bezig. ik heb een hond genomen hiervoor, deze is altijd bij me, houd vreemde mensen op afstand en waakt over me als ik moe ben dan word hij meer alert, als ik niet lekker in me vel zit zorgt hij dat de buitenwereld wat minder heftig eng is omdat ik op hem kan vertrouwen. hij gaat voor de wc en douche liggen als ik der gebruik van maak en in bed zorgt hij altijd voor contact zodat ik zijn aanwezigheid kan voelen. Ook de winkels de kleine ondernemers vinden het oke als hij meegaat naar binnen zodat het me lukt om boodschappen te doen. ik heb echt zo ontzettend veel hulp van hem. hij is niet getraind maar al vanaf pup af aan bij me en hij pakt dit allemaal zelf op.
    heel veel sterkte en onwijs moedig dat je dit zo hebt kunnen delen met ons

    1. Hey Ikke203,

      dankjewel voor je reactie! Je woorden zijn ontzettend lief! Wat ongelofelijk fijn dat je een hond hebt die zo dicht bij je staat en die je door de dag helpt en altijd aan je zijde is. Het is zeker ook iets wat ik heb overwogen, maar voor nu niet (financieel) haalbaar is, dus hopelijk in de toekomst! Er zijn zo immens veel goede verhalen over het hebben van dieren, al is het enkel om je huis meer een thuis te laten zijn en veiliger te laten voelen. Staat dus sowieso op het lijstje voor de toekomst!

      Veel liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.