Nergens veilig

Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik sinds mijn terugval vaak dat het eerder nooit opviel dat ik traumaklachten had. Nu wel dus. Iedereen die vroeger wist van mijn complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSS), wist wel dat ik wat dingen had meegemaakt, dat ik moeilijk sliep en er psychologisch nou niet als een ster erbij zat. Toch leek ik voor lange tijd te functioneren. Te lang. Tot alles in elkaar stortte. Tachtig uren per week zat ik op mijn werk om te ontsnappen aan mijn hoofd, mijn herbelevingen en angst, tot ik ineens een zelfmoordpoging ondernam en ik mij realiseerde nergens veilig voor mijzelf te zijn.

“De schreeuw om hulp”

Ik zal in een andere blog dieper in gaan op mijn ervaring met een vrijwillige opname van twee weken op een gesloten psychiatrische afdeling in het buitenland. Mijn poging was mislukt, en toen ik wakker werd heb ik gesmeekt om mij achter slot en grendel te zetten voor een tijdje. Na die opname rende ik de deur uit, en begon ik heisa te schoppen. Er moest iets gebeuren. Ik kreeg het advies niet te praten maar pillen te nemen. Uiteindelijk vertelde ik mijn baas dat ik besloten had naar Nederland te gaan voor adequate hulp. De conclusie daar was dat ik vooral door had moeten werken. Het maakte dat ik mij ongehoord voelde en ook daar alle veiligheid die er was wegviel. Alsof ik voor gek verklaard was. Teruggaan was het beste besluit dat ik nemen kon.

“Vragenuurtje alstublieft!”

Tja, en daar zit je dan, met je goede gedrag zeven maanden later. Laatst besloot iemand dat er een ondervraging plaats moest vinden over die gekke CPTSS van mij. “Waarom slaap je niet? Waarom reageer je niet op medicatie? Er is toch niks gebeurd? Weet je zeker dat je het niet verzint? Waarom ben je overal angstig?” Uiteindelijk koos ik ervoor om alleen de laatste vraag te beantwoorden. Ik ben overal angstig omdat ik mij nergens veilig voel. Er moet altijd een uitgang in zicht zijn, een plek om te verstoppen en zicht op alle mensen. Ik ga er vanuit dat op ieder moment iemand kan komen om mij heel veel pijn te doen. “Ook met andere veilige mensen erbij?” Voor mij bestaan geen veilige mensen of locaties, het maakt dat ik mij nergens en aan niemand kan hechten.

“Tussen onveilig en OK”

Soms beschrijf ik het als een uitputtingsslag, waarbij ik overdag nog redelijk functioneer zolang ik de energie heb. Halverwege de middag begint de eerste vermoeidheid toe te slaan. Ik ben gevoeliger voor triggers, en tegen de avond komt alle ellende opzetten. Ik durf niet naar buiten, het donker is eng, veel kamers zijn eng, geuren zijn eng, alles moet in de gaten gehouden worden, alles moet ik overschreeuwen, alles is aan. Al zeven maanden probeer ik angsten te confronteren en het ‘nergens veilig’ zijn om te draaien naar ‘verdraagbaar onveilig’. Het heeft ertoe geleid dat ik deze blog schrijf, en dat mijn lief naast mij zit. Hij is de eerste persoon in de wereld die mij deed geloven dat niet iedereen mij pijn gaat doen, dat niet alle mensen monsters zijn. Dus ik ook niet.

Heb je suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Bel naar 0900-0113 of chat via 113.nl.

Lees ook:

  • knuffelende poppetjes

    Veilig, het gevoel van veilig zijn, vrij zijn van angst, de kans op aanvallen en beschadigingen, gevaar en verlies. Mijn psychologe heeft mijn angst zo mooi uitgelegd. Iedereen heeft een alarmsysteem, te vergelijken met een alarmsysteem van een huis tegen…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer