Neem nooit iemands droom af!

Er is een periode in mijn leven geweest waarin ik helemaal niks meer kon. Ik was al kapot na het smeren van een boterham. Kauwen op diezelfde boterham was al helemaal vermoeiend. Ik was bij tijd en wijle zelfs te moe om mijn lichaam rechtop te houden, dan viel ik gewoon om terwijl ik zat.

Ik ga daar verder niet op in, je hebt een beeld nu. Het ging heel slecht met mij, uit het niets, en niemand wist waarom. Lichamelijke oorzaken werden uitgesloten, duidelijke psychische klachten nog niet aangetroffen (dat volgde later alsnog, maar dat terzijde).

Ik had in die periode niks, geen enkele strohalm. Het enige waar ik me aan vastklampte was mijn studie. Ik studeerde klassieke zang, iets wat ik mijn leven lang al had gewild. Ik was op dat moment echter te vermoeid om te zingen, na 5 minuten liep ik al te hijgen als een 90-jarige na drie trappen. Het brak mijn hart, maar ik was vastbesloten het te herwinnen. Ik moest en zou mijn zangstudie weer oppakken.

Zo werd dat zingen mijn stip aan de horizon. En toen was daar die ene vrouw die tegen me zei: “Waarom nou toch dat zingen, kun je niet gewoon Nederlands gaan studeren, dat is wat minder zwaar.” De woede die ik voelde kan ik tot op de dag van vandaag nog oproepen. Hoe haal je het in je hoofd om iemands enige baken in de storm weg te nemen?

Het ging er op zo’n moment namelijk niet eens om of het rationeel gezien verstandig was voor mij om die studie weer op te pakken. Het ging er niet om of het de snelste optie was, de meest bereikbare. Het ging erom dat het iets was waardoor ik bleef staan en waardoor ik weigerde me over te geven aan de allesverzengende zwaarte die op me was neergedaald. Ik weet namelijk tot op de dag van vandaag niet wat er gebeurd was als ik me toen had laten vallen.

Dat jaar ging voorbij en het ging beter. Ik moest af en toe huilen en schreeuwen tegen mezelf om door te blijven zetten, ik voelde me 100% van de tijd namelijk mentaal en lichamelijk afschuwelijk. Als ik terugdenk aan die tijd zie ik mezelf simpelweg rondzwerven in de krochten van de hel.

Inmiddels ben ik jaren verder en weet ik waar die moeheid vandaan kwam. Toen ik eenmaal bij een psychiater zat, bleek er een shitload aan psychische troep zich in me te verschuilen en kreeg ik het ene psychiatrische label na het andere. Ik worstelde me door al die drek heen, dat was zwaar, maar mijn energie kwam terug, mijn zelfkennis nam toe.

Ik stopte alsnog met mijn studie en ditmaal omdat ik dat zelf wilde. Ik had er goed over kunnen nadenken en besloot toen alsnog dat het geen goede keuze was voor mij. Ik had dat baken niet meer nodig. Ik stapte niet over naar een studie Nederlands, maar naar psychologie. Tijdens al die jaren rommelen in mijn eigen psyche was de interesse in die van anderen ook gewekt.

Maar ik ben tot op de dag van vandaag intens dankbaar dat ik het zingen had. Het heeft me door de zwaarste periode uit mijn leven gesleept. Nadat ik het weer kon oppakken, was het vaak nog steeds het enige moment op de dag dat ik me goed voelde. Het heeft me mede gebracht waar ik nu sta, op een punt in mijn leven waarop ik niet meer elke dag dood wil omdat ik me zo ellendig voel.

Neem nooit iemands droom af, iemands moed, iemands laatste restje hoop op het moment dat iemand zó diep in de put zit. Het is misschien realistischer om anders te denken, maar wanneer iemand zich zo intens slecht voelt, is dat laatste stukje mooie gedachten en gevoelens om je aan vast te klampen misschien wel het belangrijkste dat er is.

4 Comments

  1. Ava

    Bedankt voor deze blog.
    Ik snap nu dat ik ook een soort zingen had.
    Het gaat nu beter met mij, in de moeilijke tijd hield ik mij vast aan leren programmeren. Laatste tijd steeds het gevoel dat het stoppen met leren programmeren een faal was. Maar nu realiseer ik me dat ik het op dit moment gewoon niet zo nodig meer heb. Ik kan weer parttime werken in mijn eigen vakgebied.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.