help

Neem me nou alsjeblieft op!

Ik dacht dat ik beter was en alles aan kon, maar het bleek niet zo te zijn. Ik overwerkte mezelf compleet en kwam in een ernstige crisis. Het was alsof er plots een luik onder mij open ging en ik maar bleef vallen. De suïcidale gedachtes waar ik al jaren last van had, werden meer dan gedachtes.

Mijn behandelteam stond voor me klaar en ving me op. Crisisplan, nooit alleen zijn, een beveiligd huis, elke dag een gesprek: het werkte allemaal niet. Ik wilde weg, weg uit mijn situatie. Een opname in een kliniek leek me de oplossing. Een andere omgeving, waar ze wel wisten hoe het verder moest. Ik kon de controle weggeven en me gewoon laten leiden door de sociotherapeuten en het dagprogramma. Ik had ook wel in ervaringsverhalen gelezen dat het bij lange na niet perfect was, maar ik zag het niet meer zitten en een kliniek leek voor mij de laatste optie. Ik had het nog niet geprobeerd en dus focuste ik mijn laatste beetje hoop op een opname.

Ik werd echter meerdere keren geweigerd. Niet passend, te vol, te lange wachttijd en nog meer redenen.  ‘Hoeveel erger moet het nog worden? Hoeveel dieper moet je afzakken om opgenomen te worden?’ waren gedachtes die regelmatig door mijn hoofd gingen. Het voelde alsof mijn depressie niet serieus genomen werd en mijn situatie niet erg genoeg was.

Ik zakte nog dieper weg en werd na het zoveelste crisisgesprek opgenomen voor een paar dagen. Alle onbekende gezichten in de kliniek maakten me zo angstig dat ik nauwelijks plek in mijn hoofd had voor suïcidale gedachtes. De wanhoop was ingewisseld voor extreme angst. Ik at nauwelijks, doordat ik mijn kamer niet uit durfde. Eenmaal uit mijn kamer gekomen, kwam ik niet meer van mijn stoel in de keuken. Opstaan om naar de wc te gaan was een heel avontuur vol angst.

Schoorvoetend moest ik toegeven dat een opname ook geen oplossing was. Achteraf besef ik hoe blij ik mag zijn dat ik thuis kan herstellen. Opnames zeggen niks over de ernst van je ziekte, maar toch verlangde ik naar die bevestiging.

Heb je zelf last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 of 113.nl.

Lees ook:

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets…

lees meer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.