Het nare “sad” gevoel

Goeiemorgen allemaal

Zoals ik al eerder verteld heb gaat het mij als bipolairtje gewoon normaal door met ups en downs, tot zover geen nieuws natuurlijk. Alleen mag het er wat meer gewoon zijn tegenwoordig zonder dat ik gelijk in de stress schiet over het feit dat ik me nu kut voel of verdrietig of naar. Ik kan daar nooit het juiste woord voor vinden kennelijk maar het beestje kan ook maar een naam hebben toch, voelt die zich toch gezien. En het  mag er zijn, afentoe nog een beetje schoorvoetend maar vooruit, ik geef hem alle ruimte, doe je ding maar ik wil niet meer bang zijn voor je! En dat heeft als gevolg dat de ik niet meer verval in zelfdestructie wat enkel bestaat uit vele nare gedachte over mezelf. Dus A wel kut kunnen voelen maar B geen drama erachteraan, dat is winst als je het mij vraagt en dat is voor mij de verandering van mijn leven. Het lijkt voor anderen misschien klein maar is dat voor mij absoluut niet. Zo kan ik beter blijven functioneren zonder grote angst, het is dan nog wel niet allemaal weer even makkelijk maar toch de grote BOOS blijft nu uit. Deze “duivel” is daarmee uit mijn leven verdreven en ik voel dat ik daar zeggenschap over heb. Alsof ik een soort van angermanagement cursus heb gevolgd die nog werkt ook. Ik heb geen zin meer om te oordelen over andere mensen en hun “meningen” en voel de drang niet meer om mijn “veel belangrijkere” mening daartegenover te zetten en dat die dan moet winnen. Denk jij lekker wat jij denkt, ik denk er het mijne van en dat mijne biedt meestal veel meer rust en ik glimlach naar hen en denk jullie zien het niet hè?

Winst

Het idee om gevoelens er gewoon te laten zijn is nieuw voor me, vroeger moesten nare gevoelens “bestreden” worden, ongeveer net zoals Don Quichotte vocht tegen zijn windmolens. Maar zoals hij dat gevecht niet kon winnen kon ik dat natuurlijk ook niet tegen of van mijn gevoelens van verdriet. Ik ga hier niet zeggen dat het makkelijk is of zo hoor ik moet daar echt mijn best voor doen maar ik begin het wel te leren en dat is winst. Dus het mag er zijn wat resulteert in ik mag er zijn, misschien nog niet helemaal maar wanneer is het ever perfect? Nooit waarschijnlijk maar al doende leert men en geef ik mijzelf de kans om te groeien. Gedurfd treed ik zo de toekomst toegemoet en blijf niet meer hangen in mijn hoofd ergens in mijn, dan alom aanwezige, donkere verleden. Ook deze “duivel” is verdreven, mijn verleden is mijn verleden en daar verandert niks niet meer aan, ook al heb ik het wel duizend maal geprobeerd vroeger, het is/was onbegonnen werk. Je verleden wordt er nooit meer beter door en het is toch al voorbij, gepasseerd en zal nooit meer veranderen dus waarom er nog aan denken überhaupt?

Geluk ligt in het heden

En in de toekomst wellicht maar al wat telt is NU. Nu heb ik eigenlijk heel veel om gelukkig over te zijn ook dat is een feit, al zal niet iedereen het mij gunnen of misschien ben ik daar alleen bang voor. Ik hoop eigenlijk het tweede maar who cares, ik ben toch verantwoordelijk voor mezelf en dat gaat me steeds beter af. Ik heb nu zoveel om dankbaar voor te zijn, alle kleine dingen die ik vroeger niet kon zien of wel maar dan overheerste het negatieve altijd maar weer en daar was wederom niet tegen te vechten. Het was alleen maar frustrerend want dan had je weer zelfmedelijden en dat mocht natuurlijk ook niet, ik moest sterk zijn toch?! Nou “fuck” dat hele sterk zijn idee, ik moet van mezelf helemaal niks niet meer wat ik toch niet kan en misschien ben ik het dan juist wel. En dat merk ik steeds vaker het laatste jaar, je doet het tegenovergestelde van vroeger, noem het de onmogelijke manier, en doet wat je wel kan en dat brengt je wel verder vooruit. En dat allemaal helpt dan weer om in het nu te kunnen leven. De grote “strijd” opgeven was misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb moete leren maar wel de meest belangrijke zo blijkt nu. Donkere gedachten bestrijden omdat ze er niet mogen zijn maakt ze alleen maar groter namelijk en dat plezier doe ik ze NIET meer. Ga maar lekker ergens anders spelen maar ik doe niet meer mee met dit kutspel, ga fietsen of zo. Jullie hebben mij niets meer te vertellen anders dan ellende en daar ben ik wel klaar mee. En ik zeg het zelfs liefdevol tegen ze hoor, ze laten zich immers niet intimideren door commando’s of zo want dan gaan ze weer in verzet en in de strijd winnen zij ALTIJD. Maar tegenwoordig treed ik ze kalm en rustig tegemoet en zonder verdere aandacht lijken ze wel uit te sterven en daar was ik nou juist naar op zoek.

Nieuws voor Strijders

Laat deze strijd aan je voorbij gaan, dat zou mijn levensles aan allen zijn die lijden onder hun eigen psychische terrorist in het hoofd. Laat je hoofd tot rust komen, mediteer voor mijn part of ga op wat voor manier op zoek naar je innerlijke rust en laat je “mening” even thuis die is totaal onbelangrijk in feite. Ik zeg dit vanuit mijn hart omdat ik wel meevoel met al het psychisch lijden waaronder mensen kunnen lijden maar je kunt alleen jezelf bevrijden als je maar weet HOE!

Ik hou van jullie allemaal of je dat nu wilt of niet

Kus

4 Comments

  1. Ally

    Ik zou graag van je willen weten/leren hoe ik van de shit in mijn hoofd afkom. Ik dacht altijd dat het wel goed met mij ging, dat de wereld om mij heen ‘gek’was geworden omdat ik dacht dat iedereen zo egocentrisch bezig was. Tot ik vorig jaar werd geopereerd, van een druk leven in een gat viel omdat ik langere tijd weinig mocht en kon. Toen begonnen de paniekaanvallen en kwam ik bij een psychotherapeut terecht waar ik schematherapie kreeg/krijg. Ik wist wel dat mijn jeugd ver vanngoed voor mij is geweest. Nu bleek dat ik alle ellende daarvan weg had geduwd in plaats van had verwerkt. Ik heb mij extreem aangepast. Was/ben zelfdestructief bezig geweest. Ik herken het nu af en toe, nog lang niet genoeg. Het is heel erg taai. Ik wil erg graag uit dit diepe dal, maar weet niet hoe. Heel mijn leven staat nu op z’n kop. Alles. Ook mijn huwelijk. Ik mag niet werken, voel mij als een gevangene thuis zitten. Dit duurt al veel te lang. Ook dit is volgens mij echt ongezond voor mij. Ik weet het niet meer. Ik weet niet meer wat ik wil, wie ik ben. Ik wil zo graag de shit uit mijn hoofd en weer kunnen genieten. Binnenkort start emdr. Volfens mijn psychotherapeut wordt dit erg zwaar. Het is een traject van ongeveer 5 maanden. Ik zie daar tegenop. Waarom kon 52 jaar op mijn manier toch functioneren en nu ineens niet meer?

    1. sterkte, Ally! ik herken veel van wat je zegt. T is heel zwaar, ik zit er ook middenin. t is echt dag voor dag, stap voor stap. vandaag kan ik dit schrijven, morgen durf ik het misschien nieteens te denken. wat mij helpt is dat ik het steeds meer als een transformatie zie, dat ik echt naar iets nieuws werk door al die bagger door te moeten. Ik ervaar het als lopen in het hele hele donker, met in de verte soms een flikkerend lichtje. ik weet dat dat lichtje zal openreken en alles zal verlichten. maar nu is het vooral meestal nog heel donker en eng. en sommige dingen die het licht laat zien, zie ik nog liever niet. maar we zijn onderweg! we gaan er zoveel beter uitkomen dan we erin gingen! en ja- super super verwarrend allemaal. ik heb geen amdr gehad, wel intensieve psychotherapie. succes en liefs!

      1. Ally

        Dank je wel voor je reactie. Het voelt fijn als er herkenning is. Ik ben emotioneel verwaarloosd, psychisch mishandeld, fysiek mishandeld en misbruikt. Dit heeft zo zijn gevolgen gehad in mijn ontwikkeling. Ben mij extreem aan gaan passen voor een beetje waardering. Dit ben ik nu aan het afleren. Ik krijg schematherapie. En binnenkort komt hier emdr bij en exposure. Ik zie tegen de laatste twee echt erg op. De eerste therapie zei ik: ik wil vooruit, niet achteruit. Omdat ik bang ben om in een diep gat te vallen. En nu ‘moet’ ik. Om verder te kunnen komen. Scary crap.

        Liefs xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.