Narcose? Als de dood

Trigger warning – Deze blog gaat in op suïcidaliteit. 

De grote dag was aangebroken. Als klein meisje was mijn oog al eens rechtgezet door middel van een operatie aan mijn oogspieren. Ik kan me er weinig van herinneren en weet me slechts een paar beelden te heugen. Een van deze beelden heeft me ontzettend bang gemaakt voor de narcose.

Daar zat ik dan bij m’n moeder op schoot 2,5 jaar oud. Opeens kwam er iemand aan die uit het niets een kapje over mijn neus en mond drukt. Ik verzet me. Ik huil. Ik sla. Ik schreeuw. Natuurlijk heeft het geen zin. Ik ga onder zeil, maar word op dezelfde rot manier wakker als dat ik onder zeil ging. 

Zo’n anderhalf jaar geleden zag ik dat m’n oog weer scheel ging staan. Eerst alleen als ik moe was, maar later bijna de hele tijd. Verschrikkelijk vond ik het. Zeker op momenten waarbij mensen aankijken van groot belang is. Bijvoorbeeld als ik les geef is het erg vervelend en lastig te zien en te begrijpen wie ik aankijk. Dus besloot ik via de huisarts te kijken naar de mogelijkheden om dit toch weer te herstellen.

Vandaag was dus de grote dag, maar dit alles verliep niet zonder problemen. Zo’n ‘kleine’ operatie voor iemand zoals ik met psychische problemen was erg heftig. Allereerst stortte ik me de afgelopen dagen veel op werk, zodat ik niet over de dag kon stressen. Als ik dan ‘s nachts thuis kwam van werk streste ik juist enorm. Door alle stress werd ik langzaam maar zeker angstiger. Ik ging dingen zien die er niet waren, dingen voelen die er niet waren. Oftewel als de stress mij te veel word, komen er hier en daar paranoia ideeën naar boven. Hierdoor heb ik een keer de politie gebeld in de nacht, gedacht dat ik Chucky zag toen ik een gesprek had met mijn behandelaar, mijn behandelaar gebeld met de mededeling dat de blaadjes op de grond mij beten en heel veel achtervolgingswanen. Gelukkig zie ik nu dat het niet klopt en is dat na de operatie weer over, maar nu…

Ik was dus als de dood voor de narcose. Toen ik op de voorbereidingskamer aangaf veel stress te hebben vroeg ze of ik daar iets extra’s voor wilde hebben. Zo kreeg ik meteen al een licht slaapmiddel. Daarna ging de tijd snel tot de narcose. Ik was snel weg en werd weer wakker. Nu denk ik alleen maar ‘waarom ben ik weer wakker? Het was zo lekker rustig. Ik genoot zo van de stilte. Als de dood ook zo voelt, kan ik wel gaan’… Verschrikkelijk dat hierdoor mijn gedachten zo getriggerd zijn. Wat moet ik hier nu mee? Eerst had ik angst voor de dood, maar nu? Nu denk ik: ‘Wat een heerlijk rustige omgeving’. Ben ik nu als de dood voor de narcose? Of is een narcose als de dood?

Een operatie met psychische klachten heeft bij mij dus gezorgd voor een enorm vervelende aanloop en waarschijnlijk ook nog een vervelende nasleep. Voor nu probeer ik toch maar weer positief te blijven en denk ik:

‘Deze operatie heb ik niet voor niets ondergaan!’

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.